Eén van de wijken in Tokio waar ik graag kom, is Yanaka. Hier voel je nog het oude stadsgevoel, ver weg van neonreclames en wolkenkrabbers. De buurt heeft de grote aardbevingen en bombardementen van de twintigste eeuw goed doorstaan. Veel lage houten huizen, smalle straatjes en traditionele winkels zijn bewaard gebleven. Yanaka wordt vaak omschreven als een nostalgische shitamachi-wijk, met een traag tempo, familiezaakjes die al generaties lang bestaan en buurtbewoners die elkaar – en zelfs een verdwaalde bezoeker zoals ik – op straat vriendelijk groeten.

Vanuit Aoyama, waar ik verblijf, is Yanaka makkelijk te bereiken. Tien haltes met de Chiyoda Line vanaf de bekende winkelstraat Omotesando en je stapt uit in Nishi-Nippori. Exit 1, een kleine U-turn en dan volg je het weggetje tussen het spoor en het Nishinippori Park omhoog. Loop alsmaar rechtdoor tot je aan je rechterhand de beroemde trappen van Yanaka Ginza ziet. Deze gezellige winkelstraat is een feest voor de zintuigen: eenvoudige eetzaakjes, ambachtsateliers en kleine boetieks waar locals hun dagelijkse boodschappen doen. Geen grote ketens, wel traditionele snacks, handwerk, retrodetails en gevels die variëren van sober oud tot heerlijk ‘kawaii’ (cute).

Tempels en begraafplaatsen

Ben je nog nooit in Yanaka geweest, dan mag een bezoekje aan Yanaka Ginza niet ontbreken. Maar er is nog veel meer te zien. Yanaka telt talloze tempels en begraafplaatsen. Zo staat de uitgestrekte Yanaka-begraafplaats bekend om zijn kersenbomen. Het is bovendien de laatste rustplaats van Tokugawa Yoshinobu, de laatste shogun van Japan. Ik kan er uren dwalen over de kronkelende paden, langs grafstenen en katten die zich koesteren in de zon. De rust en stilte zijn bijna tastbaar – en zeldzaam in Tokio. Voor mij is dit zo’n plek waar je hoofd vanzelf leeg raakt.

Asakura Museum of Sculpture

Tijdens één van mijn bezoeken aan deze wijk ontdekte ik het Asakura Museum of Sculpture (in plaats van rechtsaf te slaan naar de Ginza Yanaka, loop je na de kruising rechtdoor). Het was die dag gesloten, maar toen ik er een paar weken geleden weer eens in Yanaka was – dit keer wel op een openingsdag – nam ik er een kijkje. De toegangsprijs is 500 yen (ongeveer 3 euro). Een bescheiden prijs voor een prachtig museum, ooit het huis en atelier van beeldhouwer Fumio Asakura (1883-1964). Hier woonde en leefde de beeldhouwer en ontving hij zijn studenten.

Een hoge, met daglicht overgoten betonnen studio in westerse stijl staat in contrast met het traditionele Japanse woonhuis ernaast, gebouwd rond een serene binnenhof met vijver. Die vijver draagt de poëtische naam Goten no Ike, ‘Vijver van de vijf constante deugden’ – een verwijzing naar de idealen die Asakura in zijn leven, werk en huis nastreefde. Welke dat precies waren, werd in het museum keurig uitgelegd, maar eerlijk is eerlijk: ik kan ze me niet allemaal meer herinneren. Foto’s maken mag hier namelijk niet. Wel bleef me bij dat Asakura vond dat je ook weer niet té deugdzaam moest zijn – want dan sla je door. Een levenswijsheid die ik onmiddellijk omarmde.

Zijn hang naar puurheid zie je terug in de tuin: bijna alle bloemen zijn wit, symbool voor zuiverheid. Bijna – want er is één rode bloem. Voor de imperfectie. Zelfs in een zorgvuldig uitgedacht leven hoort een rafelrandje.

Het is heerlijk om door het traditionele huis te dwalen en om niet alleen Asakura’s bronzen beelden te bewonderen, maar ook zijn bibliotheek, gebruiksvoorwerpen en de doordachte architectuur. Asakura had zo zijn eigen ideeën over huis en tuin, en het verhaal gaat dat de vakmensen die zijn plannen moesten uitvoeren, geen gemakkelijke tijd met hem hadden.

Kyoko Asakura, de jongste dochter

Fumio Asakura had twee dochters. De oudste, Setsu Asakura, werd schilder en decorontwerper; de jongste, Kyoko Asakura (1925 -2016), beeldhouwster. Dit jaar zou zij honderd zijn geworden en ter ere daarvan waren haar werken te zien in de hoge, sfeervolle studio. Haar beelden verrasten me: modern, krachtig en uitgesproken vrouwelijk. Zonder te weten dat ze van Asakura’s dochter waren – een vriendelijke museumvrouw verklapte het later – dacht ik meteen: ‘Dit kan niet door een man gemaakt zijn.’

Kyoko’s portretkoppen stralen een moderne vrouwelijkheid uit: het zijn mooie, jonge vrouwen met lang haar, slanke armen en lange, sierlijke vingers. De volledige figuren zijn levensgroot, natuurlijk van houding en – opvallend – gekleed. Geen klassieke naakten, maar vrouwen in jaren-zeventigstijl: spijkerbroeken met lage taille, shorts, topjes, laarzen, zelfs een hoed met brede rand. Je verwacht bijna dat ze zo een gesprek met je aanknopen.

Fotograferen is verboden, maar…

Van Asakura zelf zag ik deze keer minder werk; dat had plaatsgemaakt voor de tentoonstelling van zijn dochter. Maar zijn geest was overal voelbaar. Ver zijn tijd vooruit liet hij een daktuin aanleggen waarin hij samen met zijn studenten werkte. “Growing nature develops an eye for beauty,” zei hij. De tuin gebruikte hij om licht, schaduw en natuurlijke vormen te bestuderen.

Tot slot nog dit: fotograferen is in het museum strikt verboden. Zo strikt zelfs dat ik dames op stoelen zag zitten met een bordje waarop dat nog eens werd bevestigd. Maar — typisch Japans — er is één uitzondering. Vlak bij de Natural Mind Room ligt een ronde stip op het tapijt; alleen als je daar staat, mag je een foto maken van de binnenplaats en het omliggende huis. En ja — die kans liet ik natuurlijk niet voorbijgaan.

Mount Takao: herfstmagie in de bergen bij Tokio
Tempels bezoeken in Tokio. De Hie-tempel, een berggod en apen
Japan: bezoek aan de Sensoji-tempel in Tokio

Het bericht Yanaka, parel in Tokio. Tempels, smalle straatjes en beeldhouwwerken verscheen eerst op TRENDYSTYLE.

Afgelopen dinsdag bezocht ik de Oosterse Tuinen van het Keizerlijk Paleis in Tokio. Daar ontdekte ik dat er ook buiten de hoge paleismuren veel te zien is. Gisteren trok ik erop uit om de omgeving rondom het paleiscomplex te verkennen: indrukwekkende grachten, antieke poorten en de beroemde Nijūbashi-brug. De zon scheen volop, de herfstkleuren waren op z’n mooist en ik had een paar fotogenieke plekjes in kaart gebracht.

Marunouchi en Mitsubishi Ichigokan

In Tokio neem ik vaak de Marunouchi-metrolijn, maar ik had geen idee dat daar zo’n indrukwekkend zakendistrict achter schuilgaat. Toen ik gisteren het Marunouchi-station uitkwam om naar het Keizerlijk Paleis te gaan – het station op zich is al een ondergrondse stad -, stond ik opeens temidden van de gigantische wolkenkrabbers.

Tot mijn verbazing zag ik tussen die torenhoge glazenwanden een langgerekt rood bakstenen gebouw in Europese stijl. Het blijkt het Mitsubishi Ichigokan te zijn, dat oorspronkelijk in 1894 werd ontworpen door architect Josiah Conder in elegante Britse Queen Anne-stijl. Het was het kantoor van Mitsubishi en het allereerste moderne kantoorgebouw van het nieuwe zakenhart van Tokio. De gevels zijn rijk aan details, met hoge ramen en klassieke accenten die een nostalgisch gevoel van eind 19e-eeuws Tokio oproepen.

Het originele gebouw werd, las ik, in 1968 afgebroken, maar werd tussen 2005 en 2009 minutieus herbouwd op basis van de historische plannen — maar dan met een onzichtbare, aardbevingsbestendige structuur onder de klassieke gevel. Sinds de heropening in 2010 is het een stijlvol kunstmuseum, het Mitsubishi Ichigokan Museum, gewijd aan westerse kunst uit de 19e eeuw, een kleine tijdcapsule in het hypermoderne Marunouchi.

De Marunouchi Naka-dori met ginkgobomen

Vanaf het Mitsubishi Ichigokan, een onverwachte stop, stak ik over naar een brede, met ginkgobomen omzoomde avenue – Marunouchi Naka-dori – die naar het Keizerlijk Paleis leidt. De bomen staan als soldaten perfect in het gelid en de kleuren waren schitterend: intens goudgeel. Over een paar dagen bereikt de koyo – de herfstverkleuring – in Tokio volgens de officiële ‘kleurverwachtingen 2025’ z’n top, maar volgens mij kon het niet mooier!

De Nijūbashi-bruggen

Via de Marunouchi Naka-dori kwam ik bij de slotgracht en paleismuren en in de verte zag ik de Otemon-poort waardoor ik een paar dagen eerder de Oostelijke Tuinen was binnengegaan. Links strekte zich een enorm plein uit met aan weerszijden grasvelden met ontelbare zwarte dennen (waar ik dol op ben!). De zon was oogverblindend, mijn schaduw scherp en lang (het is hier om vijf uur ’s middags al donker) en de uitzichten futuristisch. Het weidse plein gaf me een bijna euforisch gevoel!

Over de open vlakte, deels bedekt met grind, liep ik verder naar het westen, naar de beroemde Nijūbashi-bruggen, de klassieke toegang tot het Keizerlijk Paleis. De achterste brug werd gerestaureerd (jammer voor de foto’s), maar de sierlijke bogen van de Nijūbashi waren nog steeds een prachtig gezicht. Het water weerspiegelde de omgeving en de bomen en het Paleis doemde mooi op achter de brug.

Van de omgeving had ik me wel meer voorgesteld. Vanaf het weidse plein heb je zicht op de bruggen en het paleis maar het is alsof je naar een toneeldecor kijkt; er is geen harmonie tussen de twee werelden.

De Sakurada-mon Gate

Mijn volgende stop was de Sakuradamon-poort, een poort die ook vaak als fotospot wordt genoemd. Alles staat en valt met de verwachtingen die je van iets hebt. Hoewel het een charmante plek is, viel het voor mij iets tegen.

Achteraf zag ik op de kaart dat, als ik door deze poort was gegaan en de slotgracht had gevolgd, ik bij het Chidorigafuchi Park was uitgekomen – beroemd om de Chidorigafuchi Green Way, een brede waterweg. In de lente moet het daar werkelijk sprookjesachtig mooi zijn met kersenbloesems aan beide oevers.

Het Wadakura Fountain National Park

Ik liep daarentegen terug over het plein en wandelde naar het Wadakura Fountain National Park dat ’s avonds vaak verlicht is. Het is een klein, rustig park en de herfstkleuren waren er prachtig. Vandaaruit volgde ik de paleisgrachten in oostelijke richting, langs de Otemon-poort richting het noorden.  Ik passeerde de Kitahanebashi-poort, waardoor ik een paar dagen geleden de Oostelijke Tuinen had verlaten.

Het was een ontspannen wandeling: de slotgrachten aan de ene kant, kantoorgebouwen en overheidsinstellingen aan de andere. De stoep is breed en vol rustige plekjes in de zon. Rond lunchtijd zaten hier veel zakenmensen even bij te komen, en ik werd regelmatig ingehaald door joggers die dit blijkbaar een fijne route vinden. Zonder het te merken, kwam ik uiteindelijk bij het Kitanomaru Park, waar ook het Science and Technology Museum ligt.

Het Kitanomaru Park

De sfeer in het Kitanomaru Park is totaal anders dan in de paleistuinen. De begroeiing was minder strak, wat het park gezelliger maakte. Op de zonovergoten oevers rond een vijver speelden tientallen schoolklassen. Had ik meer tijd gehad, dan was ik nog even doorgelopen naar de Chidorigafuchi Green Way; die bewaar ik voor de lente.

Wat je nog moet weten

Je kunt het Kitanomaru Park ook via de westkant bereiken. Dan ga je door de Sakurada-mon en blijf je de slotgracht volgen. Die route is korter (een kwart rond het paleis in plaats van driekwart) en rustiger, met een historische sfeer en prachtige uitzichten op de Chidorigafuchi-gracht. Wel moet je onderweg een paar grote kruisingen over, en sommige paden zijn afhankelijk van het seizoen niet altijd toegankelijk.

Mount Takao: herfstmagie in de bergen bij Tokio
Tempels bezoeken in Tokio. De Hie-tempel, een berggod en apen
Japan: bezoek aan de Sensoji-tempel in Tokio

Het bericht Herfst in Tokio. Het Keizerlijk Paleis. Van Marunouchi tot Nijūbashi verscheen eerst op TRENDYSTYLE.

De herfst in Tokio is milder dan onze herfst. In deze dagen – midden november – liggen de temperaturen rond de zestien graden en schijnt de zon volop. Ik trek er bijna elke dag op uit om de herfstig gekleurde bomen te fotograferen. Gisteren bezocht ik de Oostelijke Tuinen van het Keizerlijk Paleis in Tokio.

Herfstkleurenvoorspelling 2025

Volgens de Autumn Color Forecast 2025 hebben de herfstkleuren in Tokio bijna hun piek bereikt. De herfstverkleuring – kōyō – is elk jaar een belangrijke gebeurtenis en wordt zorgvuldig in kaart gebracht. In Kyoto bijvoorbeeld waren de herfstkleuren twee dagen geleden op hun top. Het piekmoment in Tokio ga ik dit jaar niet meemaken, want dat valt tussen eind november en begin december, en dan ben ik alweer weg. Ik was dus gisteren net iets te vroeg in de tuinen van het Keizerlijk Paleis, maar de kleuren waren desondanks spectaculair.

Van poort naar poort

Voordat ik op stap ga, lees ik me eigenlijk nooit in. Ik vind het leuker om alles ter plekke te ontdekken. Dit keer had ik wel even snel gekeken wat ik in de Oostelijke Tuinen kon verwachten – een Japanse tuin en de fundamenten van een kasteeltoren – en besloten om van de Ōtemon Gate naar de (noordelijke) Kitahanebashimon Gate te lopen.

Toen ik via uitgang C13a van het enorme ondergrondse metrostation Otemachi boven de grond kwam, stond er een koude wind en was de lucht aan het betrekken. Ik hoopte dat het niet zou gaan regenen. De Ōtemon Gate was op een paar honderd meter en was gemakkelijk te vinden. Vanuit de verte zag ik de hoge grachtmuren al. De toegang tot de Oostelijke Tuinen is gratis, maar voor de poort stond een rij. Dat kwam, ontdekte ik, doordat je de inhoud van je tas moest laten controleren.

Door een authentieke poort liep ik de Oostelijke Tuinen binnen. Ze maken deel uit van het Keizerlijk Paleis-complex en liggen op het terrein waar vroeger, toen Tokio nog Edo heette en de hoofdstad was van de shoguns (1603-1868), het Edo-kasteel stond. Van het kasteel zijn alleen de fundamenten van een toren, de kasteelmuren, de grachten en een paar wachthuisjes over.

De wachthuisjes liggen vlakbij de ingang en iedereen die net de tuinen binnenkwam, nam er een kijkje waardoor het er druk was. Bij het museum Sannomaru Shōzōkan, met kunstschatten van de keizerlijke familie, net na de ingang links, stond een ellenlange rij.

De Ninomaru-tuin

Ik besloot het museum en de wachthuisjes over te slaan en direct door te lopen naar de Ninomaru-tuin, in de hoop dat daar minder toeristen zouden zijn. De Japanse tuin lag er inderdaad rustig bij.

Het is een prachtige tuin met vijvers, kronkelende paadjes en schitterende boomsoorten – kersenbomen, irissen, Japanse esdoorns, eiken – in alle kleuren van de herfst. Het mooist vond ik de Japanse zwarte dennen, die in bonsai-achtige vormen waren gesnoeid. Onder het brugje zwommen sierkarpers en voor het theehuis stonden orchideeën uitgestald.

Honmaru-tuin

Vanuit de tuin liep ik verder totdat ik bij een helling kwam, de Shiomi-zaka Slope. Die gaf uitzicht op de glazen wolkenkrabbers van het Marunouchi-district, die boven de rode, gele en groene loofbomen uittorenden. Ik hoorde een gids zeggen dat daar vroeger de zee (moeilijk voor te stellen!) lag en dat dit een uitkijkpunt was om vijanden vroegtijdig te ontdekken. Aan de andere kant van de helling is de Honmaru-tuin, een wijds grasveld, waar vroeger de woontoren van het kasteel stond.

Kasteeltorenruïnes en sprookjesachtige concerthal

Rechts van de Honmaru-tuin zijn de restanten van de Tenshudai, eens een gigantische kasteeltoren, die in 1657 door brand werd verwoest. Ik beklom de fundamenten en had vandaaruit een mooi zicht over de Honmaru-tuin, maar ook op de Kitahanebashimon Gate, de achterliggende stad en de sprookjesachtige Tokagakudo Concert Hall. Deze decoratieve concerthal heeft een heel karakteristieke architectonische stijl, een mix van neo-barok en futuristisch, met zowel symmetrische en organische vormen, en met perzikbloesems als inspiratie.

Steenkelder en fruitbomen

Volgens mijn oorspronkelijke plan zou ik de tuinen via de Kitahanebashimon Gate, die net achter de ruines van de kasteeltoren, ligt verlaten. Omdat ik het idee had dat ik nog lang niet alles had gezien, sloeg ik echter zomaar een paadje in. Dat liep langs een bamboebos naar de Ishimuro (steenkelder) en het Fuijmi-tamon Defence-house. Daar lagen ook een kleine rozentuin en een theetuin. Het pad leidde verder naar de Fuijmi-yagura, een wachttoren, en een romantische boomgaard met struiken vol enorme citrusvruchten en bomen die zwaar beladen waren met feloranje kakivruchten – volgens mij een van de mooiste plekjes in deze tuinen. Hier had ik wel uren op een bankje kunnen zitten!

Wat je moet weten

De Oostelijke Tuinen van het Keizerlijk Paleis zijn niet elke dag open. Check de openingsdagen voordat je gaat. De toegang is gratis en je hoeft niet te reserveren. Wil je de tuinen op je gemak bekijken, trek er dan anderhalf à twee uur voor uit. Overal in het park zijn bankjes en er zijn meerdere toiletten. Je mag er – als ik het goed begrepen heb – picknicken, maar er zijn, gelukkig, geen uitspanningen of terrasjes.

Heb je meer tijd, bezoek dan ook de Buitenste Paleisterreinen – vaak Kokyo Gaien National Garden genoemd. Dit is een groot park dat het binnenste paleis omringt, met brede grindpaden, massieve stenen muren en fotogenieke bruggen. Daar ga ik morgen heen!

Meer over mijn avonturen in Tokio:

Mount Takao: herfstmagie in de bergen bij Tokio
Tempels bezoeken in Tokio. De Hie-tempel, een berggod en apen
Japan: bezoek aan de Sensoji-tempel in Tokio

Het bericht Schitterende herfstkleuren in de Oostelijke Tuinen van het Keizerlijk Paleis in Tokio verscheen eerst op TRENDYSTYLE.

Tokio is fascinerend. Je kunt hier urenlang door wijken slenteren, vintage boetieks ontdekken, tempels bezoeken, koffie drinken in hippe cafés, warenhuizen uitpluizen, genieten van de kerstlichtjes en – niet te vergeten – de herfstkleuren in de bomen: rood, oranje en geel. Het is de tijd van het jaar dat Japanners de natuur intrekken. Net zoals de bloesems in de lente wordt in de herfst de verkleuring van de bladeren – koyo (紅葉) – gevierd.

Mount Takeo

Vrienden tipten me over Mount Takao, een berg vlakbij Tokio die gemakkelijk met de trein te bereiken is. Het is een geliefd uitstapje in de herfst. Ik ging er gisteren heen. Het was een last-minute beslissing. Toen ik de gordijnen ’s morgens optrok, was de hemel strakblauw. Er was geen betere dag voor Mount Takao te bedenken.

De treinreis was inderdaad eenvoudig. Ik pakte de Keio Takao Line vanaf Shinjuku Station. Het station is enorm, maar de aanwijzingen waren duidelijk. Bij de informatie werd me gezegd dat het treinkaartje naar Takaosanguchi Station 430 yen kostte. Toen ik dat wist, kon ik het tarief op de ticketautomaat ingeven en was het snel gekocht. Ik haalde met gemak de Express van tien over tien die me in ongeveer vijftig minuten naar Takao zou brengen.

In de trein, die meer op een metro leek, was het heerlijk warm. Ik genoot ervan om meer van Tokio en de buitenwijken te zien. De meeste huizen zijn laag en staan dicht op de spoorrails. Op veel balkons hing de was te drogen. Op een gegeven moment staken we een rivier met brede oevers over en kort daarna zag ik de besneeuwde krater van Mount Fuji boven het landschap opduiken. Ik had de berg al eerder gezien, maar het blijft een magisch moment.

In de trein was het rustig. Om mij heen zag ik alleen wat bejaarde Japanse echtparen met bergschoenen, wandelstokken en knotsen van Nikon-camera’s. Het kon niet anders dan dat zij ook naar Mount Takao gingen. Op het één-na-laatste station, Takao Station, stapten onverwacht honderden dagjestoeristen in. Mijn hoop om in alle rust van de vlammende herfstkleuren te genieten, werd in één keer onderuitgehaald. Weg was mijn zen-modus!

Kabelbaan

Mount Takao is een toeristische trekpleister. Rond het station vind je restaurants, bars, souvenirwinkels, een museum en het vertrekpunt van de kabelbaan en de stoeltjeslift die je naar boven brengen. Je kunt ook helemaal van het station naar de top lopen maar dat is een pittige wandeling; ik besloot dat voor een andere keer te bewaren. Als ik ergens voor het eerst ben, wil ik altijd eerst het terrein verkennen. Daarom liep ik – ook al ben ik geen fan van toeristen – met de meute mee.

De kabelbaan is een treintje dat steil omhooggaat. Een retourtje kost 980 yen. Tip: bemachtig een plekje voor- of achterin voor foto’s. Ondanks de mensenmassa kon ik met het eerste treintje mee en zes minuten later stond ik op een uitkijkpunt met restaurants. Rondom me nog opvallend groene bergen, met hier en daar een gele of rode vlek, in de verte de contouren van de skyline van Tokio.

Omdat ik meer van de kabelbaan had verwacht, ging ik even bij de stoeltjeslift kijken. Vandaaruit heb je vast een schitterend uitzicht. Ik wist alleen niet of ik het aandurfde om op een stoeltje zonder riem de berg af te dalen en stelde de beslissing uit tot later. Met de stromen toeristen volgde ik de bordjes ‘Top of Mount Takao’. Het werd een wandeling van ongeveer veertig minuten over een verharde weg met aan weerszijden bossen, maar met maar weinig zicht op de omliggende bergen.

De tempels van Mount Takao

Onderweg kwam ik van alles tegen: eethuisjes, een jongen in kimono die een aangekleed aapje allerlei kunsten liet doen – arme aap –, nog meer souvenirwinkels, en de boeddhistische tempel Takaosan Yakuoin. Hier worden tengu vereerd, mythische wezens uit de Japanse folklore met lange neuzen en vleugels, die worden gezien als boodschappers van de goden en brengers van geluk. Op het tempelplein staan bronzen beelden van deze wezens, overschaduwd door reusachtige bomen die door de herfst feloranje gekleurd waren en scherp afstaken tegen de blauwe lucht.

Het tempelcomplex bestaat uit meerdere niveaus, verbonden door trappen. Het hoofdgebouw is gewijd aan Yakushi Nyorai, de boeddhistische genezingsboeddha; het Izuna Gongen-heiligdom aan Izuna Daigongen, een godheid uit de Japanse bergvereringstraditie van Mount Izuna. Het complex gaat ver terug in de tijd. Het zou in het jaar 744 door keizer Shomu gesticht zijn en is grotendeels herbouwd in 1648. Ondanks de horden mensen die net zoals ik op deze zonnige dag Tokio waren ontvlucht, viel er toch nog wel iets van de magie en mystiek in deze tempel te bespeuren.

Op naar de top

Na het tempelcomplex met zijn steile trappen werd de route smaller en steiler. Ik hield tempo, maar moest af en toe even gas terugnemen om op adem te komen. Met bewondering keek ik naar de bejaarde wandelaars die zich met korte adem, steunend op hun wandelstokken, omhoog hezen en vastbesloten waren de top te halen. Ook verbaasde ik me over wat er allemaal mee de berg opmoest: grote rugzakken, wandelwagentjes met honden, baby’s in draagzakken, kleuters.

Op de top was het een drukte van jewelste. Op de open vlakte met weidse uitzichten zaten overal mensen uit te rusten van de wandeling. Sommigen waren zelfs aan het picknicken. Ik zigzagde tussen de toeristen door naar het uiterste punt en daar stond ik oog in oog met Mount Fuji. Zijn besneeuwde top, die wazig als een luchtspiegeling, tegen de blauwe hemel afstak, maakte alleen al de wandeling de moeite waard.

Stoeltjeslift

De terugweg bergafwaarts was gemakkelijk. Onderweg besloot ik mijn retourtje voor de kabelbaan niet te gebruiken maar de stoeltjeslift te nemen. Ik had er ook oudere mensen en kinderen mee zien bovenkomen en zelfs een hond stapte uit. Toen moest ik wel! Terwijl ik in de rij stond, een keurige rij zoals dat hier in Japan gaat, stopte ik mijn mobieltje diep weg in mijn tas en checkte ik of mijn lens goed vastzat aan mijn camera. Het is typisch iets voor mij om in de diepte te laten vallen.

Het moment dat ik op het bankje de diepte indook, was even spannend. Voor mij lag Tokio en diep onder mij zag ik het treinstation dat van hieruit een miniatuur leek. Het uitzicht was schitterend. Met één hand maakte ik – horizontale – foto’s, want met mijn andere hand (die ik nodig heb voor verticale foto’s) hield ik stevig de leuning vast. Het was heerlijk alleen op z’n bankje door de bossen te zweven. Al snel lukte het me te ontspannen want de afstand tot de grond was niet al te groot en eronder hingen netten. Als je geen hoogtevrees hebt, is dit een aanrader.

Wat je moet weten

Mount Takao is een aanrader als je het neemt voor wat het is: een plek in de natuur met mystieke tempels vlakbij Tokio die je deelt met ongeveer de halve bevolking van Azië. De grootste drukte kun je omzeilen door vroeg in de morgen te gaan en de alternatieve routes die uitgestippeld zijn te nemen. Volgende keer ga ik dat proberen.

Lees ook:
Tempels bezoeken in Tokio. De Hie-tempel, een berggod en apen
Japan: bezoek aan de Sensoji-tempel in Tokio

Het bericht Mount Takao: herfstmagie in de bergen bij Tokio verscheen eerst op TRENDYSTYLE.

Een paar dagen geleden, onderweg in de metro naar het Shinjuku-district, zag ik een bordje met een pijl en daaronder in het Engels: Hie Temple. Het wekte mijn nieuwsgierigheid. Op Google Maps ontdekte ik dat de tempel vlak bij Aoyama ligt, de wijk waar wij verblijven. Het heiligdom bevindt zich midden in ‘politiek Tokio’. Rondom liggen, naast het imposante National Diet Building – het parlementsgebouw van Japan – allerlei regeringsgebouwen, en even verderop begint het terrein van het Keizerlijk Paleis. Voor mij reden genoeg om de wekker vroeg te zetten. Vandaag was dé dag!

Roltrap tussen de wolkenkrabbers

Om acht uur stond ik op het perron van de Ginza-lijn, met als bestemming Tameike-Sannō Station. Zodra ik uitgang nummer 5 uitstapte, keek ik uit over een indrukwekkende skyline van wolkenkrabbers en brede, verlaten lanen met perfect wit geschilderde zebrapaden en rijen bomen die in warme herfsttinten kleurden.

De Hie-tempel ligt in Nagatachō, het machtige politieke hart van Tokio. Later ontdekte ik dat er meerdere trappen zijn om de top van de heuvel te bereiken waarop de tempel is gebouwd. Ongemerkt was ik er aan een paar voorbijgegaan, geleid door Google Maps, dat me naar een weids plein met een ellenlange roltrap had gestuurd. Wel zo gemakkelijk.

De Hie-tempel

Op dit vroege uur waren er nog maar weinig toeristen – precies de reden waarom ik voor dit soort uitstapjes altijd vroeg opsta. Op het tempelplein stond een groep zakenmannen, strak in het pak, van allerlei nationaliteiten, die daar blijkbaar hadden afgesproken. Het viel me op dat ook veel zakenlieden alleen de tempel aandeden voor een snel gebed. Ze zetten hun computertas tussen hun benen, bogen tweemaal, klapten in hun handen en sloten af met een laatste buiging. Achter hen torenden de glazen kantoorgebouwen van Tokio hoog boven het complex uit. Hier, tussen wierook en beton, botsen spiritualiteit en macht.

Berggod Ōyamakui-no-Kami en zijn apen

De Hie-tempel is een Shinto-heiligdom. Shinto is de inheemse Japanse religie waarin kami – goden of geesten die in natuur, bergen, rivieren en heilige plekken wonen – worden vereerd. Deze tempel is gewijd aan Ōyamakui-no-Kami, de berggod van de Hie-berg in de prefectuur Shiga.

De geschiedenis van de tempel gaat terug tot de Kamakura-periode (12e–14e eeuw), maar de huidige locatie – in Nagatachō – werd pas in 1659 gekozen. Shōgun Tokugawa Ietsuna liet de tempel toen herbouwen en verplaatsen, nadat het eerdere heiligdom bij het Edo-kasteel, het huidige Keizerlijk Paleis, door brand was verwoest.

Bij de ingang van de tempel staan twee stenen apen, de boodschappers van Ōyamakui-no-Kami. Ze symboliseren bescherming en voorspoed, en kijken met strenge blik neer op iedereen die voorbijkomt.

Rode torii-poortjes en een heilig zwaard

Het tempelcomplex is beroemd om zijn traditionele architectuur in de Gongen-zukuri-stijl en de opvallende rij rode torii-poortjes die zich als een galerij tegen de heuvel omhoog slingert – een trap die je móét beklimmen (of afdalen).

In een apart gebouwtje op het terrein wordt een heilig zwaard bewaard, een symbool van kracht en bescherming dat in verband wordt gebracht met de god Ōyamakui-no-Kami. Je kunt het achter glas bewonderen. Tijdens rituelen speelt het een centrale rol als wapen tegen kwade invloeden en als bron van zegen voor de gelovigen.

Oase van rust en contrast

Op de heuvel rond de tempel groeien gigantische bomen en hoge bamboescheuten. Ik kan me goed voorstellen dat deze plek voor de inwoners van Tokio een oase van rust en spiritualiteit vormt te midden van hun jachtige bestaan. De korte metrorit ernaartoe was voor mij al een beproeving: overvolle wagons, mensen zo dicht opeengepakt dat vasthouden overbodig was.

Het groen van de tempel bood verlichting, al was het vandaag daar boven op die heuvel verre van stil. Naast het terrein werd is een lawaaierig bouwterrein met hijskraan, tuinmannen zaagden een tak van een van de oude bomen af met een kettingzaag, en de groep zakenlieden op het tempelplein leek alleen maar groter en spraakzamer te worden.

National Diet Building

Na mijn bezoek wandelde ik naar het nabijgelegen National Diet Building. De imposante granieten gevel en de hoge centrale toren stralen macht en waardigheid uit. Het gebouw domineert de omgeving en verankert het politieke hart van Japan in steen.

Nog meer tempels

Terug in Aoyama maakte ik, op weg naar huis, een ommetje naar een klein tempeltje dat ik vaak was voorbijgelopen. Daar, in de eenvoudige tuin van de Kōtokuji-tempel, vond ik de rust die ik in de Hie-tempel had gemist. Ik was alleen. Vogels floten. Naast de tempel was een kleine begraafplaats met een hoge boom. Vanaf de paadjes tussen de graven kon ik de hoge kantoren van dit business district zien maar hier was het stil en vredig.

Moraal van het verhaal :-)

Het blijft frappant hoe vaak we ver weg zoeken wat eigenlijk vlak bij ons ligt. Toeristische trekpleisters zijn niet voor niets populair – ze hebben hun eigen schoonheid – maar de mooiste plekken, en momenten, vind je zelf. En daar hoef je niet ver voor te reizen. Of veel geld voor neer te tellen.

Alhoewel… maar dit slechts als eigenaardigheidje over het vinden van rust, blijkbaar het thema van vandaag. Bij de uitgang van de Kōtokuji-tempel hing een kastje met folders, en ik nam er eentje mee. De tekst was in het Japans, maar thuisgekomen begreep ik uit de prijslijst dat je er een graf kunt kopen: 0,8 vierkante meter voor 2.500.000 yen, zo’n 14.000 euro. Dat komt aardig overeen met de huizenprijzen, want in Aoyama beginnen bij zo’n slordige 15.000 euro per vierkante meter. Zelfs de eeuwige rust heeft in Aoyama een marktwaarde :-)

Het bericht Tempels bezoeken in Tokio. De Hie-tempel, een berggod en apen verscheen eerst op TRENDYSTYLE.

Sinds vorige week ben ik terug in Tokio. In deze bruisende stad hoef je je nooit te vervelen. We hadden nog maar net voet aan de grond gezet of we werden uitgenodigd voor een underground party van het bekende Japanse merk Hysteric Glamour dat in 1984 werd opgestart door Nobuhiko Kitamura. De stijl is een mix van Amerikaanse popcultuur en punkrock uit de jaren ’60 en ’70. De party was in de boetiek in het Shibuya-district, bekend van het kruispunt, Shibuya Scramble Crossing, waar op de drukste dagen (vandaag!) tot wel een half miljoen mensen oversteken. Het publiek was een bonte mix van ‘beautiful people’: modellen, ontwerpers, artiesten, VIPs, ieder met een heel eigen, uitgesproken stijl. Er waren optredens van Japanse bands, met als hoogtepunt de performance van Sorry No Camisole, een postpunkband met een grungetwist. Hun optreden ging gepaard met een heleboel headbanging en slamming; de chaos brak zo onverwacht los dat ik me plotseling aan de andere kant van het basement bevond.

De dag erna, een regenachtige zaterdag, fotografeerden we de modeshow van Matières Fécales in de flagshipstore in Ginza, een district dat bekendstaat om zijn luxueuze en klassieke boetieks van de bekendste modehuizen. Wat dat betreft vallen de collecties van Matières Fécales, het Parijse modemerk dat is opgericht door Hannah Rose Dalton en Steven Raj Bhaskaran, in deze context uit de toom. De kwaliteit is ongetwijfeld van hetzelfde niveau, maar de ontwerpen zijn gewaagd en extreem. Glamour in plaats van ingetogen luxe.

Vandaag, 3 november, viert Japan Cultuurdag, een nationale feestdag, en laat ik nu uitgerekend vanmiddag het idee hebben opgevat om in Shibuya te gaan shoppen (misschien waren het de felle zon en strakblauwe lucht die me naar buiten lokten!). Ergens wist ik wel dat het er extreem druk zou zijn, maar wat ik rond Shibuya Crossing aantrof, overtrof al mijn verwachtingen. Op de trottoirs was het schuifelen, bij de stoplichten was het maar de vraag of je bij het eerste groen kon oversteken, zo lang waren de rijen. Zelfs bij het rookhok – roken op straat is hier verboden – was een wachtrij.

Shibuya trekt elke dag ontelbare locals – ook vanwege het Shibuya Station van waaruit treinen naar allerlei richtingen vertrekken – en toeristen. In deze buurt vind je grote warenhuizen als Shibuya Parco – mode, popcultuur, tentoonstellingen –, Hands en Takashimaya, waar je van alles vindt, MEGA Don Quijote Shibuya, een van de grootste discountstores in Tokyo (razend populair), en Shibuya 109, een must voor fashion addicts die van jonge, trendy mode houden. Verder vind je er allerlei internationale ketens en aan de rand van deze drukbezochte shoppingzone een zone met love hotels, waar paartjes voor een zachte prijs in een (thema)hotelkamer de liefde kunnen bedrijven.
 
Vlakbij Shibuya is Harajuku, het kloppende hart van de Japanse jeugdcultuur, straatmode en creatieve trends met als meest bekende winkelstraat Takeshita Street, een straat met vintage winkels, popculturele outlets en crêpestands, die helaas tegenwoordig horden toeristen trekt. De eerste jaren dat ik Tokio kwam, wemelde het er van de jeugd in kawaii (cute) fashion looks en cosplaykostuums, maar door de hoge dichtheid van bezoekers verliezen ze terrein.
 
Ten zuiden van Harajuku is Omotesando Avenue met luxe boetieks – think Chanel, Dior, Saint Laurent, Tiffany’s, Giorgio Armani enzovoorts –. Ook hier was het vandaag schuifelen. Gewoonlijk vermijd ik deze avenue dan ook en neem ik de kleine straatjes die je aan weerszijden van de avenue, maar tussen Omotesando en Takeshita Street (zoek: Cat Street) vindt. Daar stuit je op kleine boetieks en sfeervolle cafés, weg van de crowd.

Zo dronken we vanmorgen koffie bij L’Officiel, een super-de-luxe coffeeshop, geïnspireerd door het gelijknamige modemagazine, in een inspirerende retrostijl in jaren ’60, ’70. De koffie en gebakjes zijn wat prijzig, maar hier ben je ver weg van de menigte. Het was een uitgelezen plekje (met zicht op de eerste herfstige kleuren aan de bomen) om even uit te blazen van mijn balletklas.

Ja, je leest het goed: balletklas. Tokio doet rare dingen met je. Ik had nooit gedacht dat ik het klassiek ballet uit mijn jeugd weer zou oppakken, en zeker niet in Japan! Overigens zullen er nog wel vele lesjes overheen gaan voordat ik netjes in de pas met de rest kan meehuppelen, want iedereen lijkt hier perfectionist te zijn, zelfs als het op sporten aankomt! Ik ben nog niet zover dat ik jullie foto’s kan laten zien :-)

Het bericht Terug in Tokio. Shopping, underground party, ballet lessen verscheen eerst op TRENDYSTYLE.

De zomer vraagt om zon, zee en stijlvolle ontspanning. Wat is er nu chiquer dan een bezoek aan een luxueuze strandclub, waar vooral dit seizoen de bekendste modehuizen hun stempel drukken? Exclusieve beachclubs worden steeds vaker niet alleen een toevluchtsoord voor de elite, maar ook een naadloze verlenging van de hedendaagse mode. Welkom in een wereld waar mode en lifestyle samensmelten tot een kleurrijke, zonovergoten lifestyle ervaring.

Iconische samenwerkingen van modehuizen en strandclubs

De trend is duidelijk zichtbaar in de meest toonaangevende bestemmingen rond de Middellandse Zee. Neem bijvoorbeeld La Cabane in Marbella, een iconische strandclub die een glamoureuze make-over kreeg dankzij Dolce & Gabbana. Het Italiaanse modehuis integreerde zijn kenmerkende Blu Mediterraneo-print en mediterrane details in het design, waardoor de strandclub een adembenemend decor biedt dat pure elegantie uitstraalt.

Ook Gucci waagt zich met succes aan de geslaagde mix van zomer, zon, zee en stijl. De Loulou Ramatuelle Beach Club in Saint-Tropez is ingericht in de stijl van het maison met het iconische G-logo en trakteert strandgangers op een kleurrijke omgeving met klassieke zomerse streepjes in een palet van geel, blauw en rood. Gasten kunnen er niet alleen genieten van een cocktail met Giardino 25-touch (naar het Gucci‑cocktailbarconcept in Piazza della Signoria in Florence), maar ook shoppen in de tijdelijke pop-up waar exclusieve capsulecollecties te vinden zijn. Deze manier van beleven maakt van een dag aan het strand een fashion experience op zich.

Ferragamo en Alpemare: Italiaanse elegantie aan zee

Een bijzondere samenwerking die deze zomer tot en met het einde van het seizoen loopt, is die tussen het Italiaanse luxehuis Ferragamo en het Italiaanse topstrand Alpemare in Forte dei Marmi. Alpemare staat bekend als beste beach club van Italië en krijgt een poëtische upgrade met cabana’s en ligbedden voorzien van zachte, rode en witte strepen en het herkenbare Ferragamo-logo allerlei accessoires: van handdoeken tot surfplanken. Deze samenwerking ademt authentieke Italiaanse stijl en kwaliteit, waarbij het iconische modehuis zijn waarden van elegantie en exclusiviteit vertaalt naar een zomerse setting met een onmiskenbare lifestyle-identiteit.

Strand wordt podium voor design en merkbeleving

Dankzij deze lifestyle trend worden stranden worden meer dan ooit podium voor design en merkidentiteit. Van de rood-wit gestreepte stijl van Ferragamo aan de Italiaanse kust tot het felgele pop-up Jacquemus-strand in Saint-Tropez en de luxe blauwe tinten van Guess op Ibiza en Sardinië. Het zijn hotspots waar de modehuizen hun DNA letterlijk afdrukken in het zand, met meubels, accessoires en zelfs spelletjes.

De trend gaat verder dan enkel een toevallige stylingkeuze. Het is een duidelijke strategie om luxueuze kortstondige escape te creëren waar mode, ontspanning en exclusiviteit samenvallen – een droom voor wie een perfecte zomerbeleving wil met een subtiele maar krachtig modieuze toets. Beachclubs worden hiermee ware lifestyle-bestemmingen, gedecoreerd door de grootste namen uit de mode, die zo hun verhaal vertellen tussen de blauwe golven en wuivende palmbomen. Dat is zomer op topniveau.

Klik hier voor modetrends voor de heren op ADVERSUS

Het bericht Lifestyle zomertrend: luxueuze strandclubs in modieus jasje verscheen eerst op TRENDYSTYLE.

Het is lang geleden dat ik met een sluimerend en warm gevoel als dat van vandaag wakker word. Onder me voel ik een onbekend, zacht matras. Het dekbed is ongewoon luchtig. Kleuren en geluiden beginnen langzaam tot me door te dringen. Ik hoor een haan kraaien met op de achtergrond flarden exotische operamuziek. Als ik uiteindelijk, traag en lui als een kat, mijn ogen open, is het een explosie van gouden zonlicht. Dan weet ik het weer: ik ben in Ho Chi Minh City, het voormalige Saigon (Sài Gòn).

Dertig dagen Saigon

Het is niet de eerste keer dat ik in Ho Chi Minh City ben. Deze Vietnamese stad – tot 1976 Saigon – waar A. en ik voor het eerst voet aan de grond zetten in de vroege jaren 2000, heeft een speciale plek in mijn hart. Dit keer liggen er dertig dagen voor ons in de bruisende metropool. Ik ben vastbesloten om het onderste uit de kan te halen.

De eerste dag

In mijn gelukzalige roes sleep ik me naar de badkamer. Ook daar schildert het zonlicht door de duo-rolgordijnen oogverblindende gouden strepen op de muren. Ik kan het niet geloven dat het pas 7 uur is. Buiten is het leven in volle gang. Terwijl ik kraanwater (niet drinken!) in mijn gezicht plens, zie ik door het raam naast me het glinsterende lint van de Saigonrivier (Sông Sài Gòn). Een vrachtboot ploegt door een groen tapijt van waterhyacint. Het gegons van het verkeer op de boulevard, op dit vroege ochtenduur al druk, vermengt zich met de Vietnamese operamuziek en het gekraai van de hanen. Ik tuur door de rolgordijnen naar beneden en ontdek twee hanenkooien op de parkeerplaats beneden die op dit uur al vol met scooters is. Een hond met korte poten rent tussen de voertuigen heen en weer. Het was vast deze kleine rakker die vannacht, nu weet ik het weer, blafte. Ik glimlach om de hemelse kakofonie die Saigon heet.

Ons serviceappartement in het bruisende district 1, het kloppende hart van de stad, is ruim en simpel. De keuken bevat het minimale aan keukengerei. Anders dan in Hong Kong en Tokyo hoef ik geen inventaris op te maken om misverstanden bij vertrek te voorkomen. In de komende weken bleek het een zegening om welgeteld twee borden en twee kommen (allemaal onderling verschillend), twee vorken en lepels en twee pannen te hebben. We kochten zelf twee messen omdat we die toch echt wel misten. Maar meer heb je eigenlijk niet nodig.

Ho Chi Minh City van toen

Twintig jaar geleden was Saigon een andere wereld. Luxe hotels waren op één hand te tellen. We logeerden in het New World Saigon Hotel, een vijfsterrenhotel dat in 1994 zijn deuren opende. ’s Avonds was de nightclub in full swing. Prominente internationale politieke figuren en zakenlieden bliezen er graag stoom af en kozen gezelschapsdames om een drankje mee te drinken uit de tien, vijftien lokale schoonheden in áo dài (je spreekt dit uit als aojai) die netjes in een rij hun opwachting maakten.

In de daaropvolgende jaren kwamen we vaker terug in deze bruisende en enerverende stad. We logeerden een paar weken in een hotel aan de Nguyen Hue street, nu een immens groot plein, toen nog een luidruchtige verkeersader. Ik herinner me vroege schemeringen met heftige regenval maar ook zwoele avonden waarop meisjes op brommertjes in het halfduister op klanten wachtten. We dineerden vaak in Le Camargue, achter de Saigon Opera, het middelpunt van de stad. Dit romantische Franse restaurant was gesitueerd in een voormalige opiumfabriek en had een sfeervol verlichte binnenplaats. Inmiddels is het gebouw met zijn sierlijke bogen gesloopt en ligt het terrein er al jaren brak bij.

Soms ook aten we met Vietnamese vrienden in lokale restaurants met ronde tafels, grote lichten en aquariums met rondzwemmende vissen die je tien minuten later gebakken of gestoomd op je bord kreeg geserveerd (iets waar ik echt moeite mee heb). Streetfood was destijds een gok – onze magen leerden dat op de harde manier.

Ho Chi Minh City van nu

Ho Chi Minh City anno 2025 is een wervelwind van moderniteit en traditie. District 1, met zijn iconische Franse opera, het historische postkantoor en de katholieke kathedraal, bruist van internationale restaurants – van Chinees tot Italiaans, en natuurlijk Vietnamees. Koffiebars zijn overal, van hippe ketens als Highlands en Katinat tot charmante lokale zaakjes. Nieuwe winkelcentra en een metrolijn maken de stad toegankelijker, maar de ziel van Saigon blijft onaangetast. Elke straathoek, elk straatstalletje heeft zo zijn eigen persoonlijkheid. Als ik bijna lyrisch door alle schoonheid door de straten loop – de zon schijnt door hoge bomen en werpt dansende schaduwen op verweerde muren – betrap ik mezelf erop dat ik denk: ‘Oh my God, wat houd ik van deze stad.’

Brommers en scooters

Het valt me elke keer weer op hoe kleurrijk, gedetailleerd en bruisend Saigon is. Het is als één grote gonzende bijenkorf, waarin je alleen als je er wat langer bent een zekere orde zult vinden. Zo zijn de straten gevuld met een onophoudelijke stroom aan brommers en scooters. Oversteken is, ondanks de verkeerslichten die sinds een aantal jaren zijn geïnstalleerd, een uitdaging. Je zult het geheim moeten afkijken van de locals: steek met een constante snelheid over en het verkeer zal zich op jouw traject afstemmen. Het is een beetje als zwemmen waarbij het water zich voor je opent en achter je sluit. Alleen als je getoeter hoort – meestal van auto’s of bussen -, moet je voorrang verlenen.

Laat je tijdens het oversteken niet afleiden door – wederom – unieke taferelen. Families van vier of vijf personen persen zich op één scooter, de kinderen ingeklemd tussen hun ouders. Jong en oud zijn, ondanks de extreme hitte, tot over letterlijk over de oren aangekleed. Toen we zo’n twintig jaar geleden voor het eerst in Saigon waren, droegen de meisjes en vrouwen nog vaak een áo dài, de traditionele Vietnamese tuniek met hoge splitten met daaronder een lange wijde broek, die elk stukje huid afdekte. Handen en voeten waren beschermd tegen de zon met lange, huidskleurige handschoenen en sokken en altijd droegen de vrouwen een hoofddeksel. Vandaag de dag is het eigenlijk niet anders. De áo dài wordt dan nog alleen gedragen naar feestelijke gelegenheden of af en toe naar school, maar elk stukje huid wordt nog steeds meticuleus afgedekt. Vrouwen dragen een lange voorrok die met klittenband in de taille wordt bevestigd, vaak in combinatie met een hoodie. Over de capuchon van de hoodie gaat dan ook nog eens een (kleine) helm die tegenwoordig verplicht is. Een mondkapje en zonnebril beschermen de rest van het gezicht. Een alternatief is een lange, rechte jas met rits en ingebouwd mondkapje en zonneklep. Ook daarover gaat een helm. Alleen al bij het zien ervan krijg ik het benauwd. Maar dan bedenk ik dat een lichte teint hier het schoonheidsideaal is en begrijp ik het waarom van al die lagen kleding en parasols.

Brommers en fietsen zijn ook een geliefd transportmiddel. Gigantische bloemstukken voor ceremonies, bruiloften en jubileums (die hier volop worden gevierd), megaverpakkingen met ijsklonten die in de tergende hitte zo snel mogelijk moeten worden afgeleverd, TV’s, ijskasten, lange buizen, ladingen eieren. Alles wordt per brommer of scooter vervoerd en ook dat levert unieke plaatjes en situaties op. Een zak met ijsklonten viel van een scooter en spatte vlak voor ons op de grond uiteen. De blokjes lagen voor het oprapen. Een oude vrouw verloor een stuk hout dat A. voor haar oppakte, terwijl zij haar fiets met moeite in balans hield.

Straatstalletjes en schilderachtige taferelen

Ons straatje in District 1 is een microkosmos van Saigon’s ziel. De stoep is een lappendeken van plastic kindstoeltjes, karretjes met bánh mì (gevulde Vietnamese baguettes) en geparkeerde scooters. Aanvankelijk lijkt het chaos, maar al snel ontdek ik er structuur en ritme in. Tegen de lunch vullen de kindstoeltjes onder de grote, verschoten parasols zich met kantoormensen en werklui die noedelsoep slurpen. Vrouwen wassen gehurkt borden en eetstokjes in teilen, terwijl een klein meisje met een doekje en een restje gele limonade, achtergelaten door een klant, de tafeltjes afneemt. Wat zullen die kleverig zijn!

De grappige, manke hond (links op de foto), ongetwijfeld aangereden door een auto, en de drie kwispelende puppies met babybuikjes horen bij de man die in de namiddag zijn straatwinkeltje opent. Ik durf nauwelijks naar de hondjes te kijken; één blik en ze rennen kwispelend de straat op. Ik moet er niet aan denken dat ook de kleintjes onder een brommer of auto eindigen.

De muziek die ’s morgens onze slaapkamer binnendringt, is afkomstig van de drie mannen die loungen op oude leren banken. Tegen het middaguur dekken ze hun outdoor huiskamer af en verdwijnen ze. De luidkeels zingende vogel in de bamboe vogelkooi is van de man in de hangmat. De rijen brommertjes op de stoep worden beheerd door een parkeerwachter die ze rijendik keurig netjes opstelt en elke keer wonderbaarlijk genoeg de juiste brommer aan de juiste persoon aflevert. Onder het zeildoek naast de parkeerplaats gaat een complete barbiershop schuil. Elke morgen richt de barbier zijn buitenluchtsalon in: de spiegel gaat aan de roestige spijker, de kappersstoel ervoor, zijn eigen plastic kindstoel met tafeltje en gerei ernaast. En dan kan het knippen en scheren beginnen.

Overal is leven. Een schoenpoetser eet gehurkt een noedelsoep, naast hem zijn houten bak met borstels en schoensmeer, meisjes in witte áo dài met uitsnijdingen die een glimp bieden van hun opbollende borsten lokken klanten naar massagesalons, het gerimpelde vrouwtje onder het kartonnen afdakje verkoopt tijdschriften. ’s Avonds worden overal op straat barbecues aangestoken om vlees en vis te grillen voor de gasten die aan lage tafeltjes van het vlees genieten. Een hondje krabt zijn rug aan de onderkant van een barbecue en kijkt ons daarbij triomfantelijk aan, trots op zijn vondst. Ik zou je nog uren met mijn verhalen kunnen vermoeien. Saigon is een stad die je opslokt en je op taferelen trakteert die je nergens anders vindt.

Shoppen op de markt

De markten van Saigon zijn een wereld op zich. De Bến Thành-markt, met haar statige gevel, is een instituut sinds de 17e eeuw. Je kunt er voor van alles terecht: groenten en fruit, kruiden, streetfood, kleding, schoenen, souvenirs, áo dài, dupes van tassen en schoenen en andere wannahaves. Deze markt is geliefd bij locals maar ook bij de vele toeristen die in de nagelegen backpackerswijk logeren. A. vindt het er vreselijk: de smalle paden, de hitte, de verkopers die je aanklampen. Ik geniet van alle bedrijvigheid. De kleine, overvolle winkeltjes met stoffen, de restaurantjes waar de koks het eten voor je neus bereiden. Onderhandelen is een must, zeggen ze. Maar toen ik er een push-up beha voor onder mijn nieuwe áo dài kocht van een vrouwtje met een papieren gezichtje doorgroefd met rimpels, kon ik het niet over mijn hart verkrijgen en betaalde ik haar vraagprijs van omgerekend 4 Euro zonder slag of stoot.

Saigon Square – niet ver van Bến Thàn – is de plek voor hoogwaardige dupes, met airconditioning die toeristen lokt. Het is niet mijn stijl, maar de koopwaar is de moeite waard. De verkopers zijn gewend aan buitenlanders en scherp in het onderhandelen. De vraagprijzen lopen sterk uiteen. Hier moet je echt weten wat je wilt.

Van alle markten in het centrum van district 1 vind ik het streetfood marktje in de Tôn Thất Đạm het leukst. ’s Avonds slenteren we graag door het straatje met aan weerszijden kruideniers, groenteboers, slagers, een visboer met bakken water met levende vissen en slakken, en straatrestaurantjes. Bij de slager hangen grote stukken vlees aan haken, een kat kijkt toe hoe de slagersvrouw een homp vlees hakt. Bij de groenteboer wemelt het van de babypoesjes. Een piepklein, oud vrouwtje, ze zal nauwelijks een meter zijn, heeft haar koopwaar op straat uitgestald. Aan het begin van het marktje frituren jongeren bananen in hete olie, even verderop liggen hopen suikerrietstengels die zijn uitgeperst voor verse en verfrissende drankjes. Een man met opbollende blote buik zit in lotushouding in het halfduister bovenop een tafel, een kom rijst in zijn hand. De lichtinval maakt van het tafereel een antiek schilderij.

Vlakbij deze markt is een charmant vintage gebouw van twee, drie etages hoog met op elke verdieping een galerij met kleine, moderne modewinkels en oude Vietnamese appartementen met jaren ’60 inrichtingen, huisaltaartjes en Franse tegels met patronen op de vloer. Ik kwam hier jaren geleden al en heb nog vaak teruggedacht aan de steelse blikken die ik, half beschaamd maar geïntrigeerd, door de kanten gordijnen en luiken bij Vietnamese locals naar binnen wierp. De vaalgroene wanden waren zelfs inspiratie voor mijn eigen muren. Bij toeval vonden we de ‘verborgen’ ingang weer terug, een typisch schaars verlicht trappenhuis. De Vietnamese vintage interieurs waren, tot mijn grote vreugde, onveranderd.

Koffie obsessie

Sinds ik in Saigon ben, heb ik een obsessie voor koffie ontwikkeld. Vietnam is een koffieparadijs, het is een van de grootste koffieproducten ter wereld. Lokale koffiebars serveren cà phê phin, de traditionele Vietnamese koffie die wordt gezet met een druppelfilter, en cà phê trứng, egg coffee met opgeklopt eigeel, een soort tiramisù zonder alcohol. Moderne koffieketens zijn overal in de stad te vinden en serveren allerlei soorten koffie, zoals cà phê đá (zwarte ijskoffie) en cà phê sữa đá (ijskoffie met gezoete gecondenseerde melk en ijsblokjes). Mijn laatste obsessie is cà phê muối, salted coffee: Vietnamese drip coffee met gecondenseerde zoete melk en gezoute cream. Dankzij mijn Vietnamese-koffie-passie ontdekken we steeds weer nieuwe en unieke plekjes.

Streetstyle shoots

Mijn passie voor Vietnamese koffie brengt mij op de streetstyle shoots in district 1. Coffee shops in dit centrale district zijn een geliefde fotolocatie. Op het romantische terrasje van café Choice naast de Opera, net groot genoeg voor een Frans tafeltje en twee stoeltjes, poseert altijd wel een influencer in áo dài of up-to-date fashion look. Ook de raamtafel van het buurcafé Cheese Coffee is gewild voor ‘Say Cheese’ sessies. Maar het summum is Carré Café, naast Fendi aan de Nguyen Hue street. Dit terras in Franse stijl is de place-to-be. Tegen schemering vullen de tafeltjes zich met influencers in korte opbollende cocktailjurkjes die hun weelderige boezems en roomblanke decolletés optimaal doen uitkomen die zich tegoed doen aan Instagramble drankjes en croissants (een hype) die met mes en vork worden gegeten. Het terras is dan één grote fotostudio. Als fashion editor ben ik gefascineerd door de looks van de meisjes die een mix laten zien van de actuele balloon modetrend en de westerse retro stijl die Vietnam blijft inspireren. Parijs blijft een ijkpunt.

Ook de bruidsparen die de Franse Opera als decor voor de belangrijkste dag in hun leven kiezen, gaan westers gekleed. Een ochtend zag ik een bruidje opgemaakt worden in het eenvoudige phở -restaurant bij ons om de hoek, om even later te poseren voor Ferragamo. Een riksja-chauffeur plaagde me met een knipoog: “Voor jou lang geleden, hè?” Ik lachte – hij moest eens weten.

Vietnamese pizza’s en meer

Saigon’s keuken is een feest van smaken: zoet door kokosmelk, pittig door chili, en altijd met een scheut vissaus. Een typisch gerecht is bánh mì, Vietnamees stokbrood gevuld met varkens- of kippenpaté en ingrediënten als sausages, ham, gegrild varkensvlees, ingemaakte groeten en koriander en chili. Bánh tráng nướng, Vietnamese pizza, heeft een geroosterd, knapperige rijstblad als basis met daarop kwarteleitjes, garnalen, ui, chili en meer. Bij het Saigon Skydeck gebouw maken vrouwen, gezeten op kindstoeltjes, terwijl je wacht een pizza met de ingrediënten van jouw keuze.

In restaurants genieten we van gerechten die de tong strelen: gebakken garnalen met knoflook, zure soep met krab, en zelfgerolde springrolls, papaya salade. Elke maaltijd is een culinair avontuur, geserveerd onder draaiende en verkoelende plafondpalen in koloniale vertrekken.

30 april 2025: de stad in feeststemming

Ons verblijf viel samen met de vijftigste herdenking van de bevrijding en hereniging van Vietnam. Ho Chi Minh City barstte uit haar voegen met een parade van 13.000 soldaten, een spectaculaire luchtshow en knallend vuurwerk. Wekenlang werd er geoefend, met families die ’s avonds naar de repetities kwamen kijken. Het was een unieke ervaring, maar de volgende keer kiezen we voor een rustiger moment. Want dat we terugkomen, staat vast. Saigon steelt ons hart, keer op keer.

Klik hier voor lifestyle trends op ADVERSUS

Het bericht Reizen 2025. Dertig dagen Ho Chi Minh City. Straatstalletjes, influencers en egg coffee verscheen eerst op TRENDYSTYLE.

Ho Chi Minh City, 30 april 2025 – Wekenlang al is Ho Chi Minh City, voormalig Saigon (Sài Gòn), in de ban van de vijftigste verjaardag van de bevrijding van Zuid-Vietnam en de hereniging met Noord-Vietnam die op 30 april 2025 (vandaag) wordt gevierd. De stad gonst van opwinding. Overal wapperen vlaggen, rood met een gele ster.

Wij hebben de afgelopen dagen van alles meegemaakt en gezien: kanonschoten, vuurwerk, straaljagers, helikopters, generale repetities van de militaire parade, optredens op het Nguyễn Huệ-plein. Er waren avonden geweest dat er stromen mensen, allemaal in het rood, vanuit de buitenwijken en misschien nog wel verder naar het centrum bewogen om aan de rehearsals deel te nemen. Complete families op scooters – soms met z’n vieren of vijven tegelijk op een voertuig – kwamen van wie weet waar om de marcherende soldaten toe te juichen. De parkeerplaatsen barsten uit hun voegen, sirenes sneden door de lucht terwijl hoogwaardigheidsbekleders en belangrijke gasten razendsnel door de stad werden vervoerd. Ho Chi Minh City, altijd bruisend, lijkt nu een paar versnellingen hoger te schakelen. Er is geen moment van rust meer.

De stad is een mierenhoop van verwachting. Vandaag, op de grote dag, zal een parade van maar liefst 13.000 soldaten – inclusief troepen uit China, Laos en Cambodja – door de straten marcheren. Hotels zitten stampvol; zelfs het kleinste guesthouse heeft geen bed meer vrij. Gisteravond al, rond vijf uur, zochten de eerste families hun plekje langs het paradeparcours. Om acht uur waren de stoepen bedekt met kleurrijke matten, waarop hele clans picknickten, lachten, een dutje deden, hun schoenen keurig langs de rand van hun ‘territorium’. Ze brachten de hele nacht onder de sterren door, vastbesloten om geen seconde van het feest te missen.

Bevrijdingsdag en viering van hereniging

Onze wekker ging om vijf uur. De ceremonie en bijbehorende parade zouden om half zeven in Lê Duẩn Street, bij het Onafhankelijkspaleis, beginnen. Om tien over acht zouden de helikopters en jetfighters verschijnen. Toen om half zes een straaljager over de stad ‘scheurde’, sprongen we snel onder de douche. Vals alarm, maar toch hadden we opeens extra haast om naar buiten te gaan.

De stad bleek al te zinderen van leven. Voor de majestueuze Opera van Saigon, een Frans-koloniaal juweel uit 1900, troffen we een bonte menigte. Op de grond, voor reusachtige digitale schermen, zaten duizenden jongeren. Op het nabijgelegen Nguyễn Huệ-plein stond een muur van toeschouwers, rij na rij, schouder aan schouder, op de militaire parade te wachten. We beseften al snel dat we weinig van de marcherende soldaten zouden zien. Maar dat gaf niet. Want, zoals Miss Linh van ons appartementencomplex zei: “Het draait om de sfeer, om samen één te zijn.” En daar had ze gelijk in.

De sfeer was ontspannen. Overal zaten families op hun matten, lachend, etend, genietend. Jonge vrouwen in elegante ao dai (je spreekt het uit als ao jai), de gracieuze Vietnamese tuniek, poseerden voor foto’s, hun lange broeken wapperend in de ochtendbries. Ook de selfies waren niet van de lucht. Maar het was vooral de ingetogen gemoedelijkheid en eenvoud van alles die ons opviel. Geen radio’s, geen alcohol, afval werd netjes verzameld op de straathoeken, geen jengelende kinderen of herrie schoppende tieners, nette rijen voor de openbare toiletten. Overal begroetten nieuwsgierige kleintjes ons met een verlegen ‘Hello!’ en een handzwaai. Groetten we terug, dan kregen we een brede glimlach en keken ze je met donkere, langgerekte ogen nieuwsgierig aan.

Militaire parade

Plots kondigde gejuich de komst van de soldaten aan. Vaders tilden kinderen op hun schouders, mannen deden hetzelfde met hun vrouw, jongeren klommen in bomen voor een beter zicht. Vanaf de overvolle dakterrassen zwaaien de hotelgasten vrolijk met rode vlaggetjes. De menigte zong met de militaire band mee en een euforische energie vulde de lucht. Wij vingen slechts flarden van de marcherende soldaten op maar dat deed er niet toe. Dit was een moment van collectieve vreugde, een viering van een natie die de laatste jaren een interessante ontwikkeling doormaakt.

Terwijl de parade voortging, liepen wij terug naar Mê Linh Square langs de glinsterende Sông Sài Gòn, de Saigonrivier, waar we al eerder deze morgen een kijkje hadden genomen. Het plein was wijds en daarom ideaal om de luchtshow te volgen. Ook dit plein was bezaaid met matten met verwachtingsvolle families en groepjes vrienden. Kinderen sluimerden in de armen van hun moeders of hurkten samen onder een parasol om zich te beschermen tegen de zon.

Vrouwen droegen de iconische khăn rằn, een zwart-wit geruite doek, vaak gecombineerd met de traditionele nón lá, het conische hoedje dat Vietnam zo kenmerkt. Ook de gezichten waren vaak bedekt, door gezichtsmaskers en zonnebrillen. Een geliefd alternatief waren de rode petjes met gele ster die in deze dagen op elke straathoek te koop zijn. Kleurrijke waaiers en handventilators met batterijen moesten enige verkoeling bieden. Het was nu even na zeven uur en de zon was al halverwege de hemel geklommen. Lichte wolken temperden het zonlicht maar ondanks dat was het alweer drukkend heet.

Airshow

Om stipt tien over acht hoorden we het ronkende geluid van aankomende helikopters en stond de menigte als één man op. Kort daarna verschenen drie formaties van drie, vier en drie helikopters met de Vietnamese vlag achter de hoge gebouwen (iets wat wij deze weken al meerdere keren hadden gezien) en ging er een luid gejuich op. Kort daarna scheerden jetfighters laag over het plein, laag en brullend, en daarna nog meer, en nog meer. Als grote finale schoten ze flares (gebruikt als afweersysteem tegen infraroodraketten) af, iets wat een spectaculair effect van vuurballen met witte rookpluimen in de lucht teweegbracht. Het was een adembenemend schouwspel dat de menigte in extase bracht. Hiermee was de parade waar Saigon halsreikend naar had uitgekeken tot een einde gekomen en toog iedereen, opmerkelijk rustig en, huiswaarts.

Stilte na de storm

Toen we tegen het middaguur voor de lunch weer buiten kwamen, waren de duizenden scooters en brommers verdwenen en lagen de straten er in de zinderende hitte ongewoon verlaten bij. De bruisende chaos had plaatsgemaakt voor een lome stilte. Alleen op schaduwplekken bivakkeerden nog wat mensen: een paar families onder een bushokje, een jong stelletje slapend op een muurtje, jongeren onder een geïmproviseerd dak van parasols. De stad ademde rust, een vredige zondagsloomheid na de uitbundige feestvreugde.

In een smal steegje deden vleugen etensgeuren mij watertanden. Door de kier tussen oude, koloniale spijltjesdeuren wierp ik een blik naar binnen. Daar, in een eenvoudige ruimte zonder ramen, zat een grote familie rond een feestmaal. Jong en oud, verschillende generaties, allemaal in het rood gekleed, deelden schalen vol geurig eten. Het was een intiem, sereen tafereel, doordrenkt van warmte en verbondenheid. Dit, besefte ik, was het hart van het feest: niet alleen de pracht en praal van de parade, maar de serene momenten van samenzijn, van een volk dat zijn geschiedenis viert, leed verwerkt en elkaar omarmt. Het was een van de mooiste beelden die ik deze dagen gezien heb.

Op dit moment van schrijven zie ik vanachter mijn computer een grandioos vuurwerk de lucht ingaan. Langs de rivier staan weer duizenden of zelfs tientallen duizenden mensen die het spektakel ademloos volgen. En dan geeft Vietnam onverwacht nog een toegift. Als ik enthousiaste kreten van buitenaf hoor komen, kijk ik op en zie ik vanuit ons appartement, als een luchtspiegeling, een droneshow. Het was een lange en enerverende dag.

Charlotte Mesman

Wil je meer over de Vietnam-oorlog lezen, dan heb ik nog een paar boekentips voor je. Deze schitterende en meeslepende romans geven je meer inzicht in de verschrikkelijke gebeurtenissen en de achtergrond ervan: The Women van Kristin Hannah (vanuit Amerikaans oogpunt) en The Mountains Sing van Nguyen Phan Que Mai (vanuit Vietnamees oogpunt). Ben je van plan om Saigon te bezoeken, dan is Giai Phong! The Fall and Liberation of Saigon van de Italiaanse journalist en schrijver Tiziano Terzani interessant. Terzani was ten tijde van de bevrijding van Saigon ter plekke.

Het bericht Ho Chi Minh City barst los met onvergetelijk bevrijdingsfeest (wij waren erbij) verscheen eerst op TRENDYSTYLE.

Vrouwen in sierlijke áo dài schitteren in de hete aprilzon die het centrum van Ho Chi Minh City op deze zondagmorgen genadeloos blakert. De rode en witte tunieken bewegen bij elke zachte bries en geven zicht op de zijden broeken eronder. Kindertjes in rode T-shirts met gele sterren rennen kriskras over de Nguyễn Huệ Boulevard. Rond het standbeeld van Ho Chi Minh is het druk. Iedereen wil met de revolutionaire leider op de foto. Families, Vietnamese toeristen, groepen vriendinnen worden er vereeuwigd met mobieltjes, de geïmproviseerde fotografen wisselen elkaar af, men kiekt elkaar. Een dame in een crèmekleurige áo dài met opvallend grote parels in haar oren heeft een professionele cameraman ingehuurd en schikt, al kijkend in een make-up spiegeltje, vlug nog even een gitzwarte lok achter haar oor.

Sinds A. en ik een paar weken geleden in Ho Chi Minh City aankwamen, is het een crescendo van feestelijkheden en generale repetities. In de eerste dagen van ons verblijf zagen we slechts hier en daar een rood T-shirt of een nón lá, het karakteristieke iconische hoofddeksel, met gele ster opduiken; nu overheersen ze het straatbeeld en word je op allerlei manieren – ontelbare aanplakbiljetten en beelden op gigantische monitors, de aankondiging van een oorlogsfilm, de talloze vlaggetjesverkopers – herinnerd aan 30 april 2025, de vijftigste Bevrijdingsdag van Vietnam.

Bijna dagelijks zijn er generale repetities. Op sommige middagen horen we tijdens onze siësta, op het heetste uur van de dag, het dreunen van muziek in de verte. Sinds vorige week komen er bijna dagelijks om stipt 9 uur ’s morgens drie formaties met drie, vier en drie helikopters aanvliegen over de rivier. Kort daarop kondigt een oorverdovend geluid de komst van straaljagers, Su-30MK2 heb ik mij laten vertellen, aan. Vanuit de woonkamer van ons appartement kunnen we de jet fighters volgen. Ook zien we hoe de kantoren in onze omgeving leegstromen en de mensen op straat met opgeheven hoofd het spektakel filmen.

Begin vorige week lokten flarden muziek die in de namiddag vanaf de rivier leken te komen ons naar de Tôn Đức Thắng Boulevard. Het verkeer was er drukker dan ooit. Een onvoorstelbaar grote kluwen van brommertjes bewoog zich langzaam voort als een  levend orgaan waarin iedere bestuurder luid toeterend zijn weg probeerde te vinden. Pas toen een Vietnamese vrouw ons onder haar hoede nam, durfden wij de oversteek naar de rivierkant aan. Ook hier was het weer een fotofestijn van poserende vrouwen en meisjes in áo dài en ondeugende kindertjes in het rood. Maar de ware attractie waren de kannonen die op een lange rode loper stonden uitgestald en de soldaten die breed lachend met het publiek poseerden. Het afschieten van de kannonen wachtten we niet af want ook al zwol de menigte snel aan, we zouden nog tot tenminste acht uur moeten wachten.

Inmiddels heeft onze werkster zich opgeworpen als trouwe informant over repetities en tijdschema’s voor de militaire parade. Zo drukte ze ons op het hart om vrijdagavond naar de generale repetitie bij het regeringsgebouw Dinh Độc Lập, ook wel Onafhankelijkheidspaleis, te gaan. Het was hier waar op 30 april 1975 om 10.45 uur een tank van het Noord-Vietnamese leger door de toegangshekken ramde en zo een einde maakte aan de afschuwelijke Vietnamoorlog.

Wij besloten om voorafgaand aan de proefceremonie die om 19 uur zou zijn bij een computerzaak langs te gaan. Het werd een van de meest ongemakkelijke wandelingen die we ooit door Ho Chi Minh City hebben gemaakt. Nooit zagen we zo’n dikke stroom aan brommertjes die als water dat z’n weg moet vinden, ook de stoepen van de stad overspoelde. Voortdurend moesten we wegspringen voor motorvoertuigen en stonden we oog in oog met tegemoetkomend verkeer. Brommers en voetgangers bewogen zich stapvoets voort terwijl steeds meer zijwegen werden afgesloten. Een konvooi legerbussen met officieren en militairen legde een kant van het verkeer geheel stil. Het was een getoeter van jewelste dat even omsloeg in gejuich en applaus toen de legerbussen met vrouwelijke militairen langskwamen. Uit de open raampjes zwaaiden ze uitbundig naar de menigte.

Op een moment waarop wij helemaal vastzaten in de kluwen brommers, ontdekten we een weg die al was afgezet voor verkeer en dat werd onze redding. De weg leidde rechtstreeks naar het Onafhankelijkheidspaleis. Na het heftige verkeer was de wereld opeens merkwaardig stil, donker en ja, zelfs vredig. Nog maar net op tijd bereikten we het warenhuis Diamond Plaza waar de militairen zich klaarmaakten voor de oefenparade en we een paar mooie foto’s maakten.

Het einde van de parade wachtten we niet af want het voor verkeer afgezette centrum lokte. Het idee om door verlaten straten naar huis te lopen was sterker dan mijn wens om de rest van de oefenparade te zien. Ik durf er iets om te verwedden dat de straten van Saigon sinds de oorlog nooit meer zo’n diepe rust hebben gekend. Met volle teugen ademde ik de stilte in. Het beroemde postkantoor en de kathedraal stonden er ongewoon donker en verlaten bij en de straten waren leeg. Ik hoorde, ondanks dat het al donker was, zelfs vogels fluiten! Saigon met z’n lichtjes en sfeervolle restaurantjes en koffiebarretjes was romantischer dan ooit.

Het enthousiasme waarmee locals en Vietnamese toeristen de voorbereidingen volgen, werkt aanstekelijk en na enig aarzelen heb ik ook een áo dài gekocht. De AI had me verzekerd dat het niet als cultural appropriation zou worden opgevat, maar als een waardering voor de Vietnamese cultuur, ‘zolang de áo dài stijlvol en met de bijbehorende broek wordt gedragen’.

In een klein winkeltje vol planken met rollen stof en enkele rekken met kant-en-klare tunieken, vond ik een perzikkleurige áo dài die zonder verstelwerk als gegoten zat. ‘Wel een beha eronder aantrekken hoor,’ adviseerde de kleermaakster me. Eerst dacht ik dat ze daarbij doelde op de licht doorzichtige stof, maar achteraf denk ik dat het haar om de opvulling van de bovenkant ging, want juist het vrouwelijke silhouet met al zijn rondingen (een sterk punt van de Vietnamese vrouwen die met prachtige boezems gezegend zijn) is karakteristiek voor de áo dài.

Afgelopen zondag, een dag waarop er in district 1, het centrum van Saigon, volop wordt gefotografeerd (je hebt geen idee van het aantal streetstyle shoots in deze stad!), waagde ik het erop. De haan onder ons raam kraaide me al voor het ochtendgloren wakker, ik streek mijn áo dài, trok hem aan en troonde A. mee naar het centrum voor een fotoshoot. Het regende – heel onverwacht – complimenten en daarmee verdwenen mijn twijfels als sneeuw voor de zon. De receptioniste van ons service appartement riep uit dat ik ‘beautiful’ was. De riksjabestuurder die mij een paar dagen van tevoren, toen ik een jong bruidje bewonderde, lachend had laten weten dat ik ‘oud’ was omdat mijn eigen bruiloft wel heel ver in het verleden zou liggen (mispoes!), noemde me zelfs – met enige ironie – Miss Saigon maar ik zag dat het ermee doorkon. Zelfs een toeriste complimenteerde me toen we bij een stoplicht moesten wachten.

Het meest ontroerende moment was toen een moeder mij vroeg om met haar vier kinderen te poseren. In een mum van tijd stonden de kindertjes – twee jongetjes en twee meisjes – in het gelid, met mij in het midden. We vormden een perfect plaatje en ik houd er een onvergetelijke herinnering aan over. Toen de foto’s waren gemaakt, was het bijna moeilijk om afscheid van elkaar te nemen. We bleven maar naar elkaar zwaaien en lachen.

Vanmorgen om 9 uur kwamen de helikopters en straaljagers weer over. Ik vraag me af wat voor een emoties deze geluiden vandaag nog losmaken in de mensen die de Vietnamoorlog hebben meegemaakt. Hetzelfde geldt voor het grootste vuurwerk dat op 19 april bij wijze van proef werd afgestoken en op het vuurwerk dat op 30 april op maar liefst dertig plaatsen in de stad de lucht in zal gaan. Ik kan me levendig voorstellen dat deze explosies en oorverdovende vliegtuiggeluiden trauma’s kunnen oproepen.

Een glimp van het oorlogsleed ving ik op van de tentoonstelling van de wijlen Vietnamese kunstenaar Huynh Phuong Dong, die honderden kameraden portretteerde en de bombardementen die hij als soldaat meemaakte nog op het slagveld schilderde, omdat hij bang was dat hij niet lang meer zou leven en het dan niet meer zou kunnen doen. Ook hingen er schetsen van simpele scènes van het dagelijks leven op de guerrilla basis en van artsen en verpleegsters die gewonde soldaten opereerden. Een schilderijtje (met bijbehorende foto) dat mij bijzonder trof was de hereniging van moeder en een zoon die teruggekomen was uit de oorlog. We bezochten de tentoonstelling op de dag dat Huynh Phuong Dong 100 jaar zou zijn geworden.

Het is moeilijk om me een beeld te vormen van wat er hier allemaal speelt en in de mensen omgaat. Natuurlijk heb ik over de Vietnamoorlog gelezen en weet ik inmiddels dat het allemaal niet zo eenvoudig is. Tijdens een zonnebad langs het zwembad van het Rex Hotel in Saigon sprak een gedistingeerde heer ons aan. Hij vertelde dat hij in Saigon geboren was en dankzij zijn opleiding in de Franse school een goed onderkomen in Canada had gevonden. Maar met heimwee dacht hij terug aan het Saigon van vòòr de Vietnamoorlog, aan de tijd van de Fransen en later de Amerikanen.

Gisterenavond legden tientallen tuiniers in het donker de laatste hand aan de bloemperken die sinds vandaag gevuld zijn met rode kerststerren en gele bloemen. Tegen een uur of zes had het geonweerd en de regen leek de euforie van de afgelopen dagen een beetje te hebben weggespoeld. Maar toen we later op de avond het plein overstaken, wemelde het alweer van de witte en rode áo dài’s en T-shirts en was de blije opwinding weer terug. Elke dag neemt de euforie verder toe. En dan te bedenken dat we nog vijf volle dagen te gaan hebben voor de officiële militaire parade van 30 april 2025, Ngày Giải phóng, bevrijdingsdag, om 6.30 ‘s morgens. Ik heb de wekker al gezet.

Saigon, 25 april 2025

Het bericht Reizen 2025. Saigon bereidt zich voor op vijftigste Bevrijdingsdag (en ik ook!) verscheen eerst op TRENDYSTYLE.