Sinds een paar weken heb ik last van droge ogen. In het begin trok ik me er niets van aan. Ik droeg gewoon mijn contactlenzen en vond het eigenlijk best prima zo. Maar ’s nachts werden de klachten steeds erger. Op een gegeven moment kreeg ik mijn ogen ’s ochtends alleen nog maar open als ik ze eerst nat maakte. En toen begon ook nog eens mijn rechteroog pijn te doen. Daar hielpen geen kunsttranen van het Kruidvat meer tegen.

Er zat niets anders op dan in de wachtkamer van de huisarts plaats te nemen, want zo kon het echt niet langer. Voor de zekerheid had ik mijn lenzen maar niet ingedaan. Op mijn neus balanceerde mijn nieuwe bril, die ik een paar maanden geleden had gekocht nadat mijn oude bril – een exemplaar van twintig jaar oud – was gesneuveld.

Onwennig liep ik het trapje naar de voordeur van de huisartsenpraktijk op. Omdat ik niet gewend was aan een bril, kon ik de diepte niet goed inschatten. De traptreden leken onder mij te vervormen en ik hield de reling stevig vast. Ondertussen speelde zich in mijn hoofd een ware rampenscenario af. Zou ik mijn lenzen nooit meer mogen dragen? Misschien had ik wel blijvende schade aan mijn ogen! Er schoot iets door mijn hoofd over ‘ingegroeide haarvaatjes’ of ‘vaatingroei’, waar een opticien me jaren geleden, toen ik net met lenzen begon, voor had gewaarschuwd. Na bijna dertig jaar lenzen dragen, zou dat best eens kunnen… En wat dan? Zoals altijd liep ik weer veel te ver op de zaken vooruit.

De huisarts nam mijn klachten serieus, maar keek gelukkig niet alarmerend. Hij vroeg sinds wanneer ik klachten had (een paar weken), hoe mijn ogen voelden (droog), wanneer het het ergst was (’s nachts, bij airco en wind), of ik contactlenzen gebruikte (en of!) en of ik medicijnen slikte (nee).

De oogtest deed ik met goed resultaat. De bril deed zijn werk (dat mag ook wel voor een nieuwe bril!). Daarna keek hij met een lampje – ahum – diep in mijn ogen! Ik hield mijn adem in, want die haarvaatjes zaten me niet lekker. Tot slot druppelde de assistente een kleurstof in mijn ogen en keek hij ze opnieuw. Al snel volgden de verlossende woorden: geen beschadigingen, maar wel erg droog en een ontsteking aan het rechteroog. Juist omdat mijn ogen zo droog zijn, zijn ze niet goed beschermd. Daardoor ontstaan ontstekingen, en daardoor worden ze nog droger. Het is een vicieuze cirkel. ‘Die gaan we doorbreken met een aantal eenvoudige middeltjes,’ zei de goede man.

‘Allereerst ga je overdag om de één à twee uur je ogen druppelen met kunsttranen, maar dan niet uit een flesje, maar uit monodose verpakkingen. In de flesjes zitten conserveringsmiddelen, en daarom mag je dat soort kunsttranen maar beperkt gebruiken. Kies dus voor monodose flesjes die je kunt openen en sluiten, en druppel je ogen juist overdag, ook als je geen last hebt, om ze goed te hydrateren. Zo kom je ook de nacht beter door.’

‘Voor de nacht ga je een gel gebruiken.’ Dat was voor mij nieuw, maar ik begreep meteen het nut ervan. Een gel is dikker dan kunsttranen en legt een beschermend laagje over je ogen. Ik wist meteen dat het daarmee al veel beter zou gaan. Had ik maar eerder van het bestaan ervan geweten!

‘Verder ga ik je corticosteroïde oogdruppels voorschrijven om de ontsteking te remmen. Gebruik die druppels voor allebei je ogen. Omdat deze druppeltjes de afweer van je ogen verzwakken, moet je je ogen goed schoonhouden. Daarom schrijf ik je ook een reinigende oogscrub voor, dat is een soort schuim waarmee je je oogleden tweemaal per dag goed moet reinigen. En tot slot raad ik je aan om twee keer per dag een warm oogmaskertje van ongeveer 5 à 10 minuten te gebruiken, want de kliertjes in je oogleden – Meibom-klieren, Google dat maar eens! – zijn verstopt. Door ze te verwarmen, los je oliën en dergelijke op en komt je traanvocht weer op het oude niveau. Er zijn van die gelmaskers die je in de microwave kunt verwarmen. Kom na twee weken nog maar eens langs met die oogjes van je.’

Eenvoudige middeltjes, maar wel een waslijst aan handelingen elke dag. Ik hield me er strak aan, want alleen als mijn ogen genezen waren, mocht ik mijn lenzen weer in. En iedereen die mij kent, weet dat het voor mij een straf is om met bril door het leven te moeten.

Het duurde al met al zo’n tien dagen voordat ik ’s nachts in één keer kon doorslapen zonder bij te druppelen. Maar na twee weken waren mijn ogen weer in goede conditie en mocht ik mijn geliefde lenzen weer in. Eind goed, al goed!

Ingezonden verhaal

Klik hier voor welzijn tips voor de heren op ADVERSUS

Het bericht Vrouwenpraat. Els (49) heeft droge ogen. ’s Morgens krijg ik ze niet open verscheen eerst op TRENDYSTYLE.

De menopauze was voor mij een fluitje, schrijft Susan (57). Nachtelijk zweten en opvliegers neem ik voor lief maar een paar maanden geleden kreeg ik tot mijn schrik te maken met ontlastingsverlies. Het bleek prikkelbaredarmsymdroom (PDS) te zijn.

Dit is Susans verhaal:

Natuurlijk had ik last van nachtelijk zweten en opvliegers hoorden ook bij de menopauze, maar mijn humeur had er gelukkig niet veel onder te lijden. Ik had er nooit echt bij stil gestaan wat deze fase in mijn leven met mij zou doen. Ik heb nooit kinderen gewild, dus voor mij was dit geen belangrijk moment. Ik vind het niet erg om niet vruchtbaar meer te zijn. Ik heb niet het idee dat dat iets afdoet van mijn vrouwelijkheid. Misschien helpt dat ook.

Wel heel vervelend was het dat ik op een gegeven moment kleine beetjes ontlasting begon te verliezen. Voorheen droeg praktisch altijd een string omdat mijn broeken dan mooier afkleden, maar opeens waren die vies met donkerbruine strepen. Dat kwam omdat ik steeds vaker de aandrang had om naar het toilet te gaan. Ging ik gewoonlijk één keer per dag naar de WC, ‘s morgens na het ontbijt, opeens ging ik drie, vier, vijf keer. Het was alsof ik nooit echt – hoe zal ik het zeggen – leeg was.

Op dagen dat ik thuis werkte, was het geen probleem, maar als ik een volle dag buiten de deur doorbracht, dan maakte het me onzeker om vaker per dag aandrang te hebben. Ik kon het wel inhouden maar het voelde onprettig, ook omdat je niet je eigen WC en badkamer ter beschikking hebt. Je wilt je toch elke keer even wassen.

Het rare was dat dagen van meerdere keren aandrang werden afgewisseld door dagen van constipatie. Verder was ik me veel meer dan vroeger bewust van die zone daaronder. Alsof de zenuwen aan het uiteinde van mijn darmen en mijn sluitspier constant geprikkeld werden.

Natuurlijk ging ik me van alles in mijn hoofd halen. Misschien was mijn sluitspier wel verslapt of was er iets ergers aan de hand. Ik stapte over van strings naar grote (oerdegelijke) onderbroeken en dat maakte direct het verschil. Ook begon ik ijverig  Kegeloefeningen te doen om de boel daaronder te versterken. Het ging iets beter, maar het rare gevoel dat het daaronder steeds in beweging was, bleef.

Omdat ik er maar mee bleef rondlopen, besloot ik het met de huisarts te bespreken. Die vroeg of het misschien stress kon zijn, maar daar lag het volgens mij niet aan. Toen ik zei dat dit al zo’n negen maanden aan de gang was, kreeg ik een verwijsbrief voor de gastro-enteroloog. De huisarts vond dat ik deze langdurige verandering in het patroon van de stoelgang toch maar even moest laten nakijken.

De gastro-enteroloog, een vrouwelijke arts (jonger dan ik), stelde een hele reeks vragen die ik zo goed mogelijk en zonder blozen probeerde te beantwoorden. Daarna vroeg ze me om op mijn rug op de behandeltafel te gaan liggen. Ze schoof mijn trui omhoog en betastte mijn ingewanden. De darmen zijn opgezwollen, vooral links. Dat heeft met stress te maken. Opeens schoot me te binnen dat ik een paar dagen geleden een strakke pijnlijke buik had gehad. Ik heb dat wel vaker meegemaakt maar had er nooit bij stilgestaan. Uit ervaring weet ik dat de pijn snel minder wordt als ik op mijn buik op een kussen ga liggen.

Na deze constatering ging ze over tot het inwendig onderzoek. Ik moest in een foetushouding op de onderzoekstafel gaan liggen waarna zij met een vinger en daarna met een instrument het onderzoek uitvoerde. Ik moest ontspannen, samenspannen en persen. Eerlijk gezegd was het best embarrassing. Zelfs nu ik het jullie vertel, krijg ik er een rood hoofd van. Schuchter kleedde ik me weer aan.

Niets ernstigs aan de hand, zei de arts toen ik weer aangekleed en wel in de patiëntenstoel zat. Het ziet er daaronder allemaal goed uit, dus daar hoef je je geen zorgen over te maken. Je symptomen wijzen wel allemaal in de richting van prikkelbaredarmsyndroom (PDS). Dat is een chronische darmstoornis waarbij de beweeglijkheid van de darmen is verstoord. Soms bewegen ze te snel, soms te langzaam. Soms doet het pijn, soms heb je alleen een opgeblazen gevoel. In ieder geval, concludeerde ze, is het niet gevaarlijk, alleen lastig.

Als je lange dagen buiten de deur voor de boeg hebt, kun je je daarop voorbereiden met een mild laxeermiddel. Verder kun je, als je buik heel gespannen is, medicijnen zoals een spasmolyticum die krampen in je maag en darmen tegengaat.

Op weg naar huis besefte ik dat een en ander toch wel iets met stress te maken kon hebben. Ik besloot toch wat meer aan yoga te doen. Toen ik het allemaal aan mijn beste vriendin vertelde, vroeg ze direct of ik een dieet had gekregen. Ik zei van niet maar zocht een en ander op internet uit. Het blijkt dat het FODMAP-dieet heel geschikt is voor PDS.

FODMAP staat voor, zo las ik, Fermenteerbare Oligosachariden, Disachariden, Monosachariden en Polyolen. Dat zijn koolhydraten die slecht worden opgenomen in de dunne darm en in de dikke darm fermenteren. Dit leidt, zo las ik, tot gasvorming en klachten.

Voor mij is het allemaal nieuw en ik weet er het fijne niet van. Maar ik ben blij dat ik nu een diagnose heb. De komende tijd ga ik me concentreren op minder stressen en bewust eten. Ik hoop dat mijn verhaal andere mensen met dezelfde problemen kan helpen.

Ingezonden verhaal

Klik hier voor welzijn tips voor de heren op ADVERSUS

Het bericht Vrouwenpraat. Susan (57) kreeg last van ontlastingsverlies. Het bleek PDS verscheen eerst op TRENDYSTYLE.

Je hebt net je kleintje op deze wereld verwelkomd. Slapeloze nachten en eindeloze knuffels zorgen ervoor dat je lichaam letterlijk overuren draait. De postnatale periode, vaak het vierde trimester genoemd, is een stormachtige tijd van herstel, borstvoeding en aanpassing aan het moederschap.

Terwijl iedereen om je heen druk bezig is met het verwennen van je baby, is het makkelijk om te vergeten dat jij ook aandacht nodig hebt. Dat is waar postnatale supplementen om de hoek komen kijken, supplementen speciaal samengesteld voor nieuwe moeders die je helpen om je weer jezelf te voelen ondanks alle veranderingen die je leven verstoren. Laten we eens kijken waarom welke postnatale supplementen belangrijk zijn en hoe ze kunnen bijdragen aan je nieuwe leven als nieuwe moeder.

Voedingsstoffenboost na de bevalling

Zwangerschap en bevalling kosten veel energie, letterlijk. Je lichaam is maandenlang een chemische fabriek van allerlei aard geweest en nu is het tijd om bij te tanken. Postnatale supplementen zijn speciaal bedoeld om je weer op de been te krijgen en bieden een aangepaste mix van vitamines en mineralen voor herstel, energie en, voor moeders die borstvoeding geven, melkproductie. Zie ze als je dagelijkse voedingsondersteuning die je helpt om te gaan met alle lichamelijke en geestelijke verschijnselen waar je mee te maken krijgt: van vermoeidheid tot haaruitval (ja, zelfs dat kan gebeuren).

Wat zit er in supplementen speciaal voor nieuwe moeders?

Wat zit er in deze supplementen die speciaal zijn samengesteld voor nieuwe moeders?

• IJzer: na de bevalling kan het ijzergehalte een boost nodig hebben. Dit mineraal helpt bij de aanmaak van rode bloedcellen, gaat bloedarmoede tegen en geeft een broodnodige energieboost.
• Vitamine D: de zon in een capsule! Het is essentieel voor sterke botten en een gezond immuunsysteem. Als je borstvoeding geeft, zorgt het er ook voor dat je baby genoeg binnenkrijgt via jouw melk.
• Calcium: over botten gesproken, calcium is een onmisbaar element, vooral als borstvoeding calcium uit je reserves haalt om je baby te voeden.
• Vitamine B-complex: dit gaat vermoeidheid tegen, geeft energie en heeft zelfs een goede invloed op je humeur, want wie heeft er nu geen mentale oppepper nodig?
• Omega-3: brainfood voor jou en je baby, deze vetzuren kunnen je ook helpen om postnatale depressieve gevoelens onder controle te houden.
• Sommige producten op de markt voegen ook extra elementen toe zoals zeecollageen (stralende huid en sterker haar) of antioxidanten zoals citrusbioflavonoïden om je immuunsysteem actief te houden.

Waarom deze supplementen je nieuwe beste vrienden zijn

Postnatale supplementen vullen de – onvermijdelijke – gaten in het dieet van nieuwe moeders aan. Maar niet alle supplementen zijn hetzelfde. Veel supplementen op de markt bevatten een beetje van alles: ijzer, B12, zelfs druivenpitextract voor een antioxiderende werking. En als je borstvoeding geeft, vind je misschien kruiden zoals fenegriek in de mix, hoewel het nog niet bekend is hoe nuttig die echt zijn.

Welke supplementen zijn geschikt voor jou?

Bespreek het met je huisarts. Hij of zij zal je helpen erachter te komen wat je lichaam nodig heeft: misschien alleen vitamine D en ijzer, of misschien een completer pakket. Vergeet niet dat een evenwichtige voeding nog altijd je basis is, maar supplementen kunnen dat ondersteunen als je leven, zeker in die eerste tijd, op z’n kop staat.

\Neem regelmatig een postnataal supplement. Combineer het met je ochtendkoffie of leg het naast je tandenborstel zodat de routine er snel inzit. Beschouw het als een kleine daad van liefde voor jezelf in dit nieuwe leven als moeder, om je eraan te herinneren dat ook jij het verdient om verzorgd en verwend te worden.

Klik hier voor welzijnstips voor de heren op ADVERSUS

Het bericht Dit kunnen voeding supplementen voor jou als nieuwe moeder doen verscheen eerst op TRENDYSTYLE.

Slapen is een van de beste manieren om voor onszelf, ons lichaam en onze gezondheid te zorgen. En voor ons uiterlijk. Terwijl we slapen, geneest ons lichaam, resetten onze hersenen zich, laden we de batterijen op en komen onze emoties in balans. Helaas is een goede nachtrust voor veel vrouwen,  vergeef ons deze woordspeling, een droom. Lig jij ook te woelen in bed, staar je uren naar het plafond of word je om 3 uur ’s nachts wakker met een hoofd vol gedachten, plannen en zorgen, vooral zorgen? Komt het je bekend voor? Als het enige troost biedt, je bent niet de enige. Slapeloosheid is een frustrerend en veel voorkomend probleem.

Slapeloosheid

Vrouwen lijken er meer dan mannen last van te hebben. Maar waarom? En nog belangrijker, wat kunnen we eraan doen? We proberen te begrijpen waarom vrouwen het moeilijker vinden om te slapen en onderzoeken enkele praktische en wetenschappelijk bewezen manieren om eindelijk de rust te krijgen die je verdient, zonder slaappillen.

Wat is slapeloosheid eigenlijk?

Slapeloosheid (insomnia) is niet zomaar af en toe een nachtje slecht slapen. Het is een constante strijd, nacht na nacht, om in slaap te vallen, in slaap te blijven of op een redelijk tijdstip wakker te worden zonder je de volgende dag als een zombie te voelen. Slapeloosheid kan je uitgeput en humeurig maken. Het beïnvloedt je hele leven. Je hebt geen energie, kunt je niet meer concentreren. Het leven van alledag – werk, gezin en je eindeloze to-do lijst – wordt een ware worsteling.

Dat is misschien meteen de reden waarom vrouwen er meer last van hebben. Omdat ze overdag een soort duizendpoten zijn en ontelbare ballen in de lucht moeten houden. Als je denkt aan de combinatie van hormonale schommelingen en de druk om ‘alles te moeten doen’, is het geen wonder dat velen van ons ’s nachts naar het plafond staren.

Waarom hebben vrouwen meer last van slapeloosheid dan mannen?

Onderzoek bevestigt dit vermoeden. Uit studies blijkt dat vrouwen tot 40% meer last hebben van slapeloosheid dan mannen. We noemden al een paar redenen. Maar laten we ze eens beter bekijken. Het blijkt dat een mix van biologische, hormonale en leefstijlfactoren een rol speelt.

Hormonen

Als je merkt dat je slaappatroon verandert tijdens je menstruatiecyclus, tijdens zwangerschap of wanneer je de menopauze nadert, is het waarschijnlijk dat hormonen de schuldige zijn.

Voor de menstruatie daalt het progesterongehalte, waardoor het moeilijker wordt om in slaap te vallen. Tijdens zwangerschap kunnen lichamelijke ongemakken, veelvuldige toiletbezoekjes en angst voor het moederschap je wakker houden. Tijdens de menopauze kunnen opvliegers en nachtelijk transpireren ervoor zorgen dat je meerdere keren per nacht wakker wordt.

Geestelijke gezondheid

Vrouwen hebben vaker last van angsten en depressies, andere factoren die een grote rol spelen bij slapeloosheid. Het constant in de weer zijn met werk, het gezin en allerlei sociale verantwoordelijkheden helpt ook niet. Als je merkt dat je om 2 uur ’s nachts in bed nog door je to-do lijst gaat, ben je niet de enige.

Slaapstoornissen: verborgen boosdoeners

Veel vrouwen lijden aan aandoeningen zoals het rustelozebenensyndroom (RLS) en slaapapneu zonder dat ze het doorhebben. In feite wordt slaapapneu vaak ondergediagnosticeerd bij vrouwen omdat het zich anders voordoet dan bij mannen: minder snurken, meer slapeloosheidachtige symptomen. Vaak worden de symptomen verward met die van een burn-out.

Het leven en de maatschappij: de druk om alles te doen

Vrouwen hebben de natuurlijke neiging om de behoeften van anderen boven die van zichzelf te stellen. Of het nu gaat om de zorg voor de kinderen, het runnen van het huishouden of uitblinken op het werk, de druk om ‘alles voor elkaar te hebben’ kan leiden tot stress, uitputting en natuurlijk een slechte nachtrust.

Andere veel voorkomende oorzaken van slapeloosheid

Zelfs als hormonen en stress niet de belangrijkste oorzaken zijn, kunnen veel alledaagse factoren de slaap verstoren.

• Stress en angst: piekeren over werk, relaties of financiën kan het onmogelijk maken om te ontspannen.
• Slechte slaapgewoonten: onregelmatige bedtijden, gebruik van beeldschermen ’s avonds laat en cafeïne kort voor het slapengaan kunnen de slaapcyclus van het lichaam veranderen.
• Gezondheidsproblemen: chronische pijn, schildklieraandoeningen en spijsverteringsproblemen kunnen rusten moeilijk maken.
• Je slaapomgeving: een lawaaierige kamer, een oncomfortabele matras of teveel licht kunnen ervoor zorgen dat je gaat woelen in bed.
• Medicatie: sommige antidepressiva, bloeddrukmedicatie en zelfs sommige decongestiva kunnen je vermogen om in slaap te vallen beïnvloeden.

Zo overwin je slapeloosheid (zonder slaappillen)

Het goede nieuws? Het is niet altijd nodig om je toevlucht te nemen tot medicijnen om weer (goed) te kunnen slapen. Kleine, consequente veranderingen kunnen het verschil maken. Hier zijn enkele bewezen strategieën die je kunnen helpen om sneller in slaap te vallen en langer te blijven slapen.

#1 Maak van je slaapkamer een slaapheiligdom

• Je slaapkamer moet een oase van ontspanning zijn, geen geïmproviseerd kantoor of tv-kamer.
• Houd het koel: de beste temperatuur om te slapen is ongeveer 15-19°C.
• Blokkeer het licht: verduisteringsgordijnen of een oogmasker kunnen wonderen doen.
• Verminder lawaai: oordopjes of een apparaat voor witte ruis kunnen nuttig zijn als je een lichte slaper bent.
• Investeer in comfort: een ondersteunende matras, aangenaam beddengoed en goede kussens kunnen een groot verschil maken.

#2 Houd je aan een slaapschema

Elke dag op dezelfde tijd naar bed gaan en wakker worden (ja, zelfs in het weekend) helpt om de interne klok van je lichaam te reguleren. Hoe consequenter je bent, hoe makkelijker het is om op natuurlijke wijze in slaap te vallen.

#3 Creëer een ontspannende routine voor het slapengaan

Je lichaam heeft signalen nodig die aangeven dat het tijd is om te rusten. Probeer het eens:

• Lees een fysiek boek (schermen tellen niet!).
• Neem een warm bad om je spieren te ontspannen.
• Doe aan yoga of stretchoefeningen.
• Luister naar ontspannende muziek of een meditatie.
• Zet schermen uit voordat je naar bed gaat. Het blauwe licht van telefoons, tablets en laptops onderdrukt melatonine, het hormoon dat je slaperig maakt. Probeer schermen minstens een uur voor het slapengaan uit te schakelen. Als je toch moet scrollen, gebruik dan de nachtmodus of een bril die blauw licht blokkeert.

#4 Let op wat je eet en drinkt

Vermijd cafeïne na 14.00 uur (of eerder als je erg gevoelig bent).
Sla grote maaltijden vlak voor het slapengaan over: ze kunnen zure oprispingen veroorzaken die je wakker maken.
Beperk alcohol: in het begin kan het je slaperig maken, maar later verstoort het de diepe slaap.

#5 Lichaamsbeweging (op het juiste moment)

Regelmatige lichaamsbeweging kan de slaapkwaliteit sterk verbeteren, maar de timing ervan is belangrijk. Vermijd intensieve lichaamsbeweging drie uur voor je naar bed gaat. Als je ’s avonds graag beweegt, beperk je dan tot lichte activiteiten zoals yoga of een wandeling.

#6 Omgaan met stress en angst

Als je ’s nachts blijft malen, probeer dan:

• Journaling: schrijf je zorgen of een to-do lijst op voor het slapen gaan om je geest leeg te maken.
• Mindfulness: doe aan meditatie door middel van ontspanningsoefeningen.
• Diep ademhalen. Probeer de 4-7-8 techniek: adem 4 seconden in, 7 seconden vasthouden, 8 seconden uitademen.
• Als je overdag een dutje nodig hebt, houd het dan kort (20-30 minuten) en aan het begin van de middag. Lange of late dutjes kunnen het moeilijker maken om ’s nachts te slapen.
• Probeer overdag wat zonlicht te krijgen. Blootstelling aan natuurlijk licht helpt bij het reguleren van het circadiane ritme. Probeer ’s ochtends of ’s middags tijd buiten door te brengen, al is het maar een korte wandeling.
• Verdiep je eens in cognitieve gedragstherapie voor slapeloosheid (CGT-I). CGT-I, cognitieve gedragstherapie voor insomnia, is een effectieve, medicijnvrije behandeling die helpt om negatieve slaapgerelateerde gedachten en gedrag te reorganiseren. Als slapeloosheid een langdurig probleem is, kan deze behandeling een ommekeer teweegbrengen.

Wanneer hulp zoeken?

Als je alles hebt geprobeerd en nog steeds niet kunt slapen, is het misschien tijd om met een arts te praten. Hij of zij kan controleren of er onderliggende aandoeningen zijn, zoals slaapapneu of hormonale onevenwichtigheden, en je helpen de juiste behandeling te vinden.

Slapeloosheid kan isolerend overkomen, maar je bent niet alleen en je hoeft niet voor altijd last te hebben van slapeloze nachten. Onthoud dat slaap geen luxe is, maar een noodzaak. Dus geef jezelf vanavond toestemming om rust de prioriteit te geven en laat je gedachten even los. Je lichaam, je geest en je humeur zullen je dankbaar zijn. Droom zacht.

Klik hier voor welzijnstips voor de heren op ADVERSUS

Het bericht Slaap jij slecht? Zo ga je slapeloosheid te lijf zonder medicijnen verscheen eerst op TRENDYSTYLE.

Als we het over hyperactiviteit hebben, denken we vaak aan: druk doen, niet stil kunnen zitten en daar maar moeilijk mee kunnen stoppen. Maar daarmee weet je eigenlijk nog niet veel over dit fenomeen waar we allemaal wel eens mee te maken krijgen. In de huidige maatschappij voelen we ons vaak gedwongen om altijd iets te ‘doen’, wat dan ook; we zijn constant op zoek naar taken, doelen en activiteiten om uit te voeren. Dit gedrag, dat eenvoudigweg het gevolg lijkt te zijn van de druk van het dagelijks leven, schijnt echter diepe wortels in de evolutionaire geschiedenis te hebben. Verder kan het ook met onze mentale gesteldheid te maken hebben, of met een psychische stoornis.

Oerinstinct

De neiging van veel vrouwen (wie kent het niet?) om zich onophoudelijk bezig te houden met dagelijkse activiteiten, variërend van professioneel werk tot zorg voor thuis en het gezin, is niet alleen het gevolg van druk vanuit de maatschappij. De oorzaak zou ook gevonden kunnen worden in een oerinstinct, vaak aangeduid als het ‘catalogiseringsinstinct’, dat dateert uit de tijd dat de mensheid in jager-verzamelaarsamenlevingen leefde.

Terwijl mannen zich voornamelijk bezighielden met jagen, hadden vrouwen de taak om te verzamelen, te organiseren en het voortbestaan van de gemeenschap te garanderen door het beheren van hulpbronnen. Dit instinct voor catalogiseren en organiseren, dat eigen is aan het vrouwelijke universum, manifesteert zich vandaag de dag nog steeds in veel aspecten van het dagelijks leven.

De neiging om te plannen, verschillende taken tegelijk uit te voeren en aandacht te besteden aan details kan gezien worden als een soort van evolutionaire erfenis. Wanneer deze drang om te ‘doen’ echter onophoudelijk wordt en de grenzen van het normale overschrijdt, kan dit leiden tot negatieve gevolgen voor je geestelijke en lichamelijke welzijn.

Attention Deficit Hyperactivity Disorder (ADHD)

Een van de meest onderzochte aspecten van hyperactiviteit is Attention Deficit Hyperactivity Disorder (ADHD), een neuropsychiatrische aandoening die zich uit in concentratieproblemen, impulsiviteit en hyperactiviteit, allemaal kenmerken van aandachtstekortstoornis.

Hoewel ADHD vaak geassocieerd wordt met kinderen (vooral jongens), is men de laatste jaren tot het inzicht gekomen dat deze aandoening ondergediagnosticeerd wordt bij vrouwen, vooral volwassenen.

ADHD bij vrouwen vaak onzichtbaar

Jarenlang werd ADHD beschouwd als een typisch mannelijke aandoening, deels omdat de symptomen zich anders manifesteren bij de twee geslachten. Bij mannen is het gebruikelijker om uiterlijke gedragingen zoals fysieke hyperactiviteit en openlijke impulsiviteit waar te nemen. Bij vrouwen daarentegen uit ADHD zich vaak in subtielere symptomen, zoals:

• geestelijke hyperactiviteit: een hoofd vol gedachten die elkaar onophoudelijk opvolgen;
• multitasking neiging: een obsessie voor het uitvoeren van verschillende taken tegelijk, vaak zonder ze af te maken.
• angst en perfectionisme: een constant gevoel van ontoereikendheid dat iemand drijft om meer te doen, zonder zich ooit tevreden te voelen.

Deze symptomen kunnen gemakkelijk verward worden met karaktereigenschappen of sociale druk die vrouwen dwingt om op elk gebied van het leven uit te blinken. Als gevolg hiervan krijgen veel vrouwen met ADHD pas op volwassen leeftijd een diagnose, meestal pas wanneer de symptomen de kwaliteit van leven aanzienlijk beginnen te verstoren.

• Invloed van hyperactiviteit op de geestelijke gezondheid

Hyperactiviteit, al dan niet gerelateerd aan ADHD, kan een grote impact hebben op de geestelijke gezondheid. Vrouwen die constant actief zijn, ontwikkelen vaak aandoeningen zoals:

• gegeneraliseerde angst: de behoefte om constant iets te doen, kan veranderen in een voortdurende bron van zorgen;
• burn-out: geestelijke en lichamelijke uitputting door overactiviteit;
• depressie: het gevoel niet te kunnen voldoen aan de eigen verwachtingen of die van anderen kan leiden tot een chronisch gevoel van falen.

Daarnaast kan chronische hyperactiviteit een negatieve invloed hebben op persoonlijke relaties, omdat het gebrek aan tijd en aandacht voor zichzelf en anderen conflicten en misverstanden kan veroorzaken.

Sociale en culturele druk: een versterkende rol

De rol van sociale druk bij het in stand houden van hyperactiviteit kan niet worden genegeerd. Vrouwen worden vaak onder druk gezet om in meerdere rollen uit te blinken: als werkneemster, moeder, partner, vriendin en dochter. Dit fenomeen, bekend als ‘mentale overbelasting’, omvat niet alleen het uitvoeren van praktische taken, maar ook het beheren van alle planning en organisatie die nodig is om ze uit te voeren. Het resultaat is een constant gevoel van overbelasting, wat hyperactiviteit verder aanwakkert.

Strategieën om met hyperactiviteit om te gaan

Omgaan met hyperactiviteit vereist een geïntegreerde aanpak:

1.    Bewustwording en vroegtijdige diagnose: het herkennen van de symptomen en, indien nodig, het stellen van een professionele diagnose is de eerste stap in de aanpak van het probleem.
2.    Time management: leren prioriteiten te stellen en te delegeren kan helpen de mentale belasting te verminderen.
3.    Ontspanningstechnieken: oefeningen zoals mindfulness, meditatie en yoga kunnen helpen om het mentale tempo te vertragen.
4.    Psychologische ondersteuning: cognitieve gedragstherapie is bijzonder effectief bij het beheersen van ADHD-symptomen en angst gerelateerd aan hyperactiviteit.
5.    Medicatie: in sommige gevallen kan medicatie helpen bij de behandeling van ADHD, maar dit moet worden voorgeschreven en gecontroleerd door een gekwalificeerde professional.

Hyperactiviteit, of het nu een karaktereigenschap is of een symptoom van een aandoening zoals ADHD, is een complex fenomeen dat aandacht verdient, vooral als het om vrouwen gaat. De constante zoektocht naar dingen om te doen, geworteld in evolutionaire instincten en versterkt door sociale druk, kan veranderen van een pluspunt in een bron van stress en ongemak. Het is cruciaal dat je leert je grenzen te herkennen en stellen, en om hulp te vragen als je voelt dat je onrust je dagelijks leven gaat overheersen en bemoeilijken. Alleen dan is het mogelijk om hyperactiviteit te veranderen van een onzichtbare vijand in een positieve en beheersbare energie.

Klik hier voor welzijnstips voor de heren op ADVERSUS

Het bericht Vrouwenpraat. Ben jij hyperactief? Het kan met ons oerinstinct te maken hebben verscheen eerst op TRENDYSTYLE.

Gebeurt het jou wel eens dat je tijdens het lachen of het tillen van iets zwaars opeens wat urine verliest? Je bent de enige niet. Veel vrouwen krijgen vroeg of laat met urine-incontinentie te maken. De mate daarvan kan uiteenlopen. Soms gaat het alleen om een paar druppels, soms kun je je plas gewoon niet meer ophouden. Het is vervelend, maar gelukkig is er wel iets aan te doen. Sterker nog, het is heel jammer als je er niets aan doet. Met wat simpele oefeningen kan urine-incontinentie in veel gevallen voorkomen of beperkt worden.

Urine-incontinentie

Voordat we op de remedies ingaan, eerst wat cijfers. Gedeelde smart is halve smart! Uit onderzoek komt naar voren dat urine-incontinentie voorkomt bij vrouwen van alle leeftijden. Bij jonge vrouwen heeft ongeveer 25% last van een vorm van urine-incontinentie, met name inspanningsincontinentie, die kan optreden tijdens lichamelijke activiteiten zoals sporten of lachen. Naarmate vrouwen in de menopauze komen, neemt het percentage toe. Tussen de 30% en 50% van de vrouwen in de menopauze zou er last van hebben. Deze trend zet zich voort op oudere leeftijd. Bijna 50% van de vrouwen boven de 70 jaar te maken krijgt met een vorm van incontinentie.

Taboe

Ondanks deze best indrukwekkende statistieken blijft urine-incontinentie een taboe. Veel vrouwen schamen zich om hun symptomen te bespreken met de huisarts of andere zorgverleners. Niet alleen vinden we het vervelend om over dit onderwerp te spreken, vaak genoeg wordt ook – ten onrechte – aangenomen dat urine-incontinentie een onvermijdelijk onderdeel van het ouder worden is of gewoon een klein ongemak, in plaats van een gezondheidsprobleem waar bovendien oplossingen voor zijn.

Soorten incontinentie

Voordat we ingaan op de remedies, eerst wat meer over de vormen van urine-incontinentie zelf. Er zijn verschillende typen. De belangrijkste vormen zijn:

• Stress-incontinentie: dit type treedt op wanneer urine lekt door plotselinge druk op de blaas als gevolg van activiteiten zoals hoesten, niezen, lachen of sporten. Dit type urineverlies is vaak het gevolg van verzwakte bekkenbodemspieren en komt vooral voor bij vrouwen die een bevalling hebben meegemaakt of hormonale veranderingen in de menopauze.
• Aandrang- of urge-incontinentie: bij deze aandoening, die ook bekend staat als overactieve blaas, is er sprake van een plotselinge en intense aandrang om te plassen, wat vaak leidt tot ongewild urineverlies voordat je naar het toilet gaat. Dit kan door verschillende factoren worden veroorzaakt, waaronder blaasontstekingen of neurologische aandoeningen (zoals reflexincontinentie waarbij je geen controle meer hebt over je blaas).
• Gemengde incontinentie: veel vrouwen hebben last van een combinatie van stress-incontinentie en aandrang-incontinentie, wat de diagnose en behandeling bemoeilijkt.
• Urineverlies tijdens of na zwangerschap: het lichaam maakt tijdens de zwangerschap zoveel veranderingen door dat ongewild urineverlies kan optreden.

Bekkenbodemspieren trainen

Om urine-incontinentie effectief aan te pakken, kunnen verschillende strategieën worden toegepast. Een van de meest aanbevolen benaderingen is het uitvoeren van de zogenaamde Kegel-oefeningen, die de bekkenbodemspieren versterken die verantwoordelijk zijn voor de controle over de blaas. Deze oefeningen zijn vernoemd naar Dr. Arnold Kegel, die ze in de jaren 1940 introduceerde. Ze bestaan uit het samentrekken en ontspannen van de bekkenspieren om ze sterker te maken en de blaas te ondersteunen. Door regelmatig Kegel-oefeningen te doen, kan je de samenspanning van je bekkenbodemspieren aanzienlijk verbeteren en urineverlies verminderen. Helaas worden deze oefeningen over het hoofd gezien in fitnessroutines. In sommige yogaklassen wordt er tegenwoordig – en dat is een welkome trend – wel aandacht aan besteed.

Het is hoe dan ook een goed idee om dagelijks bekkenbodemspieroefeningen te doen. Zoals gezegd zijn deze oefeningen heel eenvoudig. We geven je een simpele instructie mee:

• Identificeer de juiste spieren door het plassen halverwege te stoppen.
• Zodra je dit hebt vastgesteld, trek je deze spieren ongeveer 5 seconden samen.
• Ontspan gedurende 5 seconden.
• Herhaal deze cyclus 10-15 keer per sessie, streef naar drie sessies per dag.

Naast Kegel-oefeningen kan de huisarts of specialist je ook adviezen geven over ademhaling, houding en beweging en toiletgedrag die de incontinentie kunnen verbeteren.

Andere behandelingen

Als Kegel-oefeningen geen bevredigende resultaten opleveren, zijn er andere niet-invasieve behandelingsopties beschikbaar.

Dit kunnen een soort – noem het – ‘pessariums’ zijn, die in de vagina worden ingebracht om de blaas te ondersteunen. Ook kun je baat hebben bij volumiserende stoffen die worden geïnjecteerd om de plasbuis te vernauwen. In geval van aandrangincontinentie wordt er ook wel met botox gewerkt om de aandrang te verminderen. Er bestaan ook andere meer geavanceerde therapieën die verlichting kunnen bieden als je worstelt met urine-incontinentie en dit je leven begint te beheersen. Het is dus niet zomaar wat je moet accepteren. Zoals je ziet, is er heel veel aan te doen.

Het bericht Vrouwenpraat. Urine-incontinentie zou geen taboe moeten zijn verscheen eerst op TRENDYSTYLE.

Ouderdom komt met gebreken, zeggen ze. Met hoeveel kwaaltjes krijgen we niet te maken als we ouder worden! Van de meeste kennen we niet eens het bestaan. Zo had ik nooit van mijn leven van achterste glasvochtlating gehoord. Inmiddels weet ik alles van deze oogkwaal. Oké, dat is overdreven maar nu ik het zelf ervaren heb, weet ik er wel meer over. Laat ik bij het begin beginnen.

Mijn man Wim en ik hadden ons enorm verheugd op onze vakantie in Toscane. Daar aangekomen bleek alles perfect. Een paradijsje. Stralende zon, een schitterend boerenhuis in de groene heuvels, zingende krekels. Het kon niet beter. Totdat ik op de derde dag van onze vakantie opeens een vlek voor mijn ogen zag. We staken een zonovergoten plein over en opeens schoot de vlek erin.

Ik begreep direct dat het geen migraine was. Het leek meer een mascara vlek met vaste omlijningen die meebewoog met mijn oog. Keek ik links, dan ging de vlek naar links, keek ik naar boven, dan bewoog hij naar boven, enzovoorts. Ik heb nog geprobeerd mijn oog te spoelen in de hoop de vlek weg te wassen maar die bleef. Tijdens het lezen zag ik hem onder de regels doorschuiven. ‘Dat is niet goed, Wim,’ zei ik tegen mijn man.

Die schrok er wel een beetje van en allebei hadden we er de pest in. Dat dit nu juist tijdens de vakantie moest gebeuren. Maar we waren het er wel over eens dat je met ogen geen risico’s mag nemen en besloten om direct op zoek te gaan naar een oogarts.

Onze startpunt was de opticien in het dorp. Daar namen ze mijn verhaal serieus maar hadden ze niet de apparatuur om te kijken wat er aan de hand was. Ze stuurden ons naar een oogarts om de hoek die op vakantie bleek te zijn. Van daaruit reden we in onze huurauto naar een privé kliniek die we op internet hadden ontdekt maar daar waren op die dag geen dienst doende oogartsen.

Uiteindelijk besloten we om dan maar naar de eerste hulp in het dichts bijzijnde ziekenhuis te gaan. Daar aangekomen zeiden ons dat we een dik uur moesten wachten, maar dat hadden we er wel voor over. Daarna ging alles heel snel. Als eerste deed de arts oogmetingen en bevestigde ze voor beide ogen een sterkte van -5.00, iets wat ik al wist. Daarna bekeek ze mijn linkeroog en sloot ze uit dat er iets met het hoornvlies was.

‘We gaan je pupil verwijden zodat we in je oog kunnen kijken,’ legde ze me uit en voor ik iets kon zeggen had de verpleegster al druppels in mijn oog gedaan. Na een kwartier was mijn pupil zo groot dat het blauw van mijn iris bijna niet meer zichtbaar was. Wim maakte er nog snel een foto van want het zag er heel bizar uit.

Achterste glasvochtloslating

‘Ik zie het al, PVD, achterste glasvochtloslating,’ zei de arts toen ze in mijn oog keek tegen de verpleegster. Ik werd naar een andere machine gebracht waar ze mijn netvlies scande. ‘Gelukkig geen beschadiging aan het netvlies,’ mompelde ze. ‘Laat mij de scan afmaken, daarna leg ik je alles uit.’

‘Het is aging,’ begon ze. ‘Het is een heel normaal verschijnsel dat allereerst met leeftijd te maken heeft. Risicofactoren zijn bijziendheid, uitdroging en intensieve lichamelijke arbeid of sport. Het glasvocht, die gelachtige substantie in je oog, maakt zich los van het netvlies. Dit gebeurt vaak als gevolg van veroudering. Dat proces is nu bij jou aan de gang. Sommige mensen zien floaters, in de volksmond wel ‘spinnetjes’ of mouches volantes, anderen zien lichtflitsen, jij ziet een vlek.’

Op dit punt was ik gerustgesteld, al stak de uitleg ‘aging’ wel een beetje. Het is nooit leuk om zo direct met je eigen lichaamsveroudering geconfronteerd te worden maar er is nu eenmaal niets aan te doen. Een kwestie van accepteren.

Voorzorgsmaatregelen voor het netvlies

Het venijn zat echter in de staart want na deze geruststelling volgden nog twee dingen waar ik minder blij mee was. Ten eerste kreeg ik te horen dat die vlek blijvend is. Mijn hersens zullen er volgens de arts in de komende maanden wel aan wennen. Ten tweede verbood de arts mij de komende twee weken intense lichamelijke inspanning en moest ik ten minste twee liter water drinken om het vochtpeil in het oog hoog te houden. ‘Druk ook niet op je oog, let op met het make-up afhalen.’ Als klap op de vuurpijl zei ze me nog dat ik, mocht ik lichtflitsen gaan zien, direct naar de eerste hulp moest komen. Dat is het protocol in geval van achterste glasvochtloslating. Het is een voorzorgmaatregel. Lichtflitsen kunnen duiden op een beschadiging aan het netvlies en daaraan moet je zo snel mogelijk geholpen worden. ‘Ook dat nog!’ ontschoot me.

Ietwat beduusd verlieten we de behandelkamer. Het had erger gekund maar echt blij was ik met deze diagnose natuurlijk niet. Toen kreeg mijn nuchterheid de overhand en bekeek ik het van de praktische kant. ‘Nou Wim, jongen, maak je borst maar nat, dat wordt koffers sjouwen als we volgende week naar huis gaan! En ook de boodschappen moet je de komende dagen dragen. Heb ik eindelijk eens echt vakantie :-)’ En toen moesten we samen zo hard lachen dat ik bijna van de ziekenhuistrap viel (ook omdat ik nog wazig zag van de druppeltjes).

Bij de apotheek haalden we het voedingssupplement – Vitreolene – dat de dokter me had voorgeschreven voor het vochtpeil in mijn ogen. Op de verpakking stonden in een rijtje onder elkaar de ingrediënten opgesomd. Van vitamine C tot zink en hyaluronzuur, gehydroliseerd collageen, magnesium, potassium. Kan het meer anti-aging?

Ingezonden verhaal

Klik hier voor welzijn tips voor de heren op ADVERSUS

Het bericht Vrouwenpraat. Opeens zag ik een vlek voor mijn linkeroog. Dat was schrikken! verscheen eerst op TRENDYSTYLE.

Candida is een schimmelinfectie waar veel vrouwen vroeg of laat mee te maken krijgen. Ongeveer 75% van de vrouwen krijgt het ten minste één keer. Het is niets om je voor te schamen, maar het is wel vervelend. Gelukkig zijn er dingen die je kunt doen om candida-infecties te voorkomen en te bestrijden. We hebben een aantal tips voor je.

Wat is candida?

Candida is een infectie van de vagina die wordt veroorzaakt door de schimmel Candida albicans en symptomen kan veroorzaken zoals jeuk, een branderig gevoel en irritatie. Een van de dagelijkse maatregelen die de intieme gezondheid kunnen bevorderen, is het kiezen van geschikt ondergoed. Een goede intieme hygiëne, ademende stoffen, geschikt ondergoed en het vermijden van synthetische materialen en nauwsluitende kleding helpen het evenwicht van de vaginale microbiota te behouden. Verder is het belangrijk dat je regelmatig van ondergoed wisselt en hypoallergene wasmiddelen voor je ondergoed gebruikt. Dit zijn allemaal belangrijke stappen om het risico op irritatie te verminderen en candida te helpen voorkomen. We vertellen je er meer over.

Tips om candida zoveel mogelijk te voorkomen

Dit zijn dingen die je kunt doen om candida te voorkomen of, als je er last van hebt, ervan af te komen:

• Geef de voorkeur aan ondergoed van natuurlijke materialen zoals katoen of zijde, omdat deze beter ademen en minder snel bacteriële groei bevorderen. Ook lingerie van bamboeviscose is goed ademend.
• Vermijd synthetische materialen zoals nylon en polyester, omdat deze juist vocht vasthouden.
• Kies katoenen kleding om de opbouw van vocht en warmte te verminderen, wat de groei van candida kan bevorderen.
• Katoen en bamboeviscose hebben niet alleen een goede ademende werking, maar zijn ook vochtabsorberend. Dit helpt de groei van schimmels tegen te gaan.
• Vooral tijdens lichamelijke activiteiten is het belangrijk om goed ademend en vochtabsorberend ondergoed te dragen.
• Niet alleen het materiaal van je ondergoed is belangrijk, ook de pasvorm doet ertoe. Draag ondergoed dat niet te strak zit.
• Vermijd het gebruik van agressieve intieme zeep of andere producten, evenals geparfumeerd toiletpapier.
• Trek dagelijks schoon ondergoed aan. Bij warm of vochtig weer kan het zelfs verstandig zijn om meerdere keren per dag van ondergoed te wisselen.
• Draag bij warm weer losse, comfortabele kleding.
• Gebruik altijd schone en droge handdoeken.
• Zorg voor een goede persoonlijke hygiëne door de aangetaste plekken te wassen met een milde, zure zeep, vooral voor en na seks.
• Gebruik milde, ongeparfumeerde producten voor vrouwelijke hygiëne en vermijd douches of sprays die de vaginale pH kunnen veranderen en de groei van candida kunnen bevorderen.

Wastips om candida te voorkomen of te verwijderen

• Gebruik ongeparfumeerde wasmiddelen voor je ondergoed en kleding om irritatie te voorkomen.
• Om candidaschimmels effectief te elimineren, is het belangrijk om ondergoed op hoge temperaturen, 60°C tot 90°C, te wassen en specifieke wasmiddelen te gebruiken. Hetzelfde geldt voor je handdoeken, washandjes en lakens. Meng besmet wasgoed niet met andere kledingstukken.
• Het is ook belangrijk om vuil ondergoed niet te lang in de wasmand te laten liggen.
• Zorg ervoor dat je het wasgoed na het wassen volledig laat drogen om bacteriële groei te voorkomen.
• Spoel ondergoed twee keer om ervoor te zorgen dat er geen wasmiddelresten achterblijven.
• Vermijd overmatig gebruik van wasmiddel, omdat dit resten op het wasgoed kan achterlaten en de huid kan irriteren.
• Wasmiddelen met zuurstofactiverende stoffen of milde pH-gebalanceerde wasmiddelen worden aanbevolen voor het wassen van ondergoed.
• Maak de wasmachine regelmatig schoon, vooral na het wassen van ondergoed, om bacteriegroei te voorkomen.

Het bericht Zo voorkom je een candida-infectie. Check deze tips verscheen eerst op TRENDYSTYLE.

Je kent het wel: nog even snel de bikinilijn ontharen voordat je naar zee gaat. Je hebt het in tijden niet gedaan, weet niet meer welke waxstrips je altijd gebruikte en grijpt in je haast naar de eerste verpakking die je in de schappen tegenkomt. Juist op dat soort momenten gaat het mis. Tenminste, bij mij wel. Ik had strips voor armen en benen gekocht (maar dat ontdekte ik pas thuis) en toch maar doorgezet. Het resultaat? Een helse pijn en onmiddellijk allemaal kleine bloeduitstortingen. 

Het is een bekend probleem. Harsen en waxstrips kunnen blauwe plekken veroorzaken. Maar hoe komt dat eigenlijk? En wat kun je ertegen doen?

Blauwe plekken door waxen

Als waxstrips of harsen nieuw voor je is, kan dat best spannend zijn omdat het – dat weet iedereen – niet helemaal pijnloos is. Met trillende handen en een aarzelende beweging verwijder je onzeker de strips. Laat dit nu een van de meest voorkomende oorzaken van blauwe plekken zijn.

Weet je nog dat je moeder als kind je pleisters in één besliste beweging verwijderde? Nou, daar is een heel goede reden voor en het principe geldt ook voor waxen en harsen. 

Een andere veelgemaakte fout is: de strip verwijderen zonder de huid strak te trekken. Hierdoor worden je haarvaatjes onnodig blootgesteld aan de traumatische gevolgen van een toch al invasief gebaar. 

Verder geldt: als je last hebt van problemen met de bloedsomloop of bijzonder gevoelige haarvaatjes hebt, kun je waxen of harsen beter vermijden.

Bloeduitstortingen in de lies

Een van de meest gevoelige zones om te ontharen is de lies en omliggende zones. Het risico op blauwe plekken is hier groot. De reden is eenvoudig te begrijpen. De huid op deze plek is erg gevoelig en ook nog eens elastisch.

Dit maakt het veel moeilijker om de strip op de juiste manier te gebruiken. Het is namelijk niet gemakkelijk om de tere en elastische huid in deze zone goed strak te trekken en de strip te verwijderen met een enkele, trefzekere beweging die geen letsel veroorzaakt. Maar oefening baart kunst. In de tussentijd is het goed om schade te voorkomen of in ieder geval te beperken.

Hoe voorkom je bloeduitstortingen en andere schade?

Wat kun je doen om blauwe plekken te voorkomen? Ten eerste dit: als je kwetsbare haarvaten of andere aandoeningen van het cardiovasculaire systeem hebt, dan is het – we zeiden het al – beter om niet te waxen en harsen. Voor het geval je wel gaat waxen of harsen hebben we een aantal adviezen.

Kies het juiste product

Een eerste tip is: kies het juiste product. Op dat punt ging het bij mij mis. Kies altijd een product dat geschikt is voor de zone die je wilt ontharen en ook voor jouw type huid. Lees de omschrijvingen op verpakkingen goed. Niet alleen zijn er verschillende soorten waxstrips, er zijn ook verschillende soorten hars:

• hars met honing: deze hars is zachter en minder agressief dan traditionele hars.
• hars met aloë vera: aloë vera heeft verzachtende en kalmerende eigenschappen, wat het een goede keuze maakt voor gevoelige huid.
• sugaring: dit is een natuurlijke harsmethode die gemaakt is van suiker, citroen en water. Het is milder dan traditionele hars en geschikt voor gevoelige huid.

Bereid je goed voor. Begin niet zomaar lukraak met een strip.

• Test altijd eerst een klein stukje huid: voordat je een waxstrip of hars op een groter gebied gebruikt, test je het eerst op een klein stukje huid om te controleren of je er geen allergische reactie op krijgt en of de wax of hars niet te agressief voor jouw type huid is.
• Volg de instructies: lees de instructies op de verpakking zorgvuldig door en volg ze nauwkeurig op.
• Beschadigde huid: gebruik wax of hars niet beschadigde of geïrriteerde huid.

Als je niet zeker weet welke hars of wax het beste voor jou is, raadpleeg dan een schoonheidsspecialist of dermatoloog.

Andere tips om blauwe plekken te voorkomen

Met deze voorzorgmaatregels beperk je de kans op blauwe plekken. Dit is belangrijk want elke trauma voor je huid, zelfs de meest onbeduidende, kan zijn sporen nalaten.

Verzorging vóór het waxen

• Scrub je huid voor het waxen: door je huid een dag of twee voor het waxen of harsen voorzichtig te exfoliëren, verwijder je dode huidcellen en wordt het ontharen gemakkelijker.
• Geen vette crèmes: zorg ervoor dat je de dag voor het waxen geen olie of vette lotions op de huid aanbrengt omdat deze de effectiviteit van de wax kunnen verminderen
• Pre-wax lotion: door een lichte pre-wax lotion te gebruiken, verwijder je olie en vuil van je huid en hecht de wax beter aan de haartjes (dan aan de huid) waardoor je huid minder te verduren krijgt.
• Talkpoeder: een andere truc is om talkpoeder aan te brengen na het reinigen van de huid met een pre-wax lotion of gel. Dit zorgt ervoor dat de huid optimaal voorbereid is voor het waxen. Talkpoeder absorbeert namelijk overtollig vet en vocht waardoor de huid droger en gladder wordt. Het creëert ook een laagje op de huid, waardoor de wax minder aan de huid plakt. Dit vermindert het “pleistereffect”. Bovendien krijgt de wax of hars beter grip op de haartjes.

Techniek

• Trek de huid strak: het is cruciaal om je huid strak te trekken tijdens het waxen. Dit minimaliseert het risico dat de huid “terugveert” wanneer je de strip verwijdert. Juist daardoor krijg je blauwe plekken. Trek de huid rond het te waxen gebied daarom altijd glad.
• Gebruik kleinere strips: gebruik meerdere kleine strips in plaats van een lange strip. Op die manier heb je meer controle over het verwijderen van de strip en verminder je de spanning op de huid. Vooral voor de bikinilijn is dit belangrijk.
• Verwijder de strip parallel aan je huid: trek de waxstrip bij het verwijderen parallel aan de huid in plaats van omhoog of weg. Deze techniek voorkomt onnodig trekken aan de huid, wat blauwe plekken kan veroorzaken.
• Trek de huid zoveel mogelijk strak en glad voordat je gaat ontharen, verwijder de strips met een enkele trefzekere beweging (dit wist je allemaal al) én doe dat altijd in de tegenovergestelde richting van de haargroei.

Verzorging na het waxen

• Koel je huid: breng direct na het waxen of harsen een ijs (gewikkeld in een doek) of koude kompressen op de onthaarde zones aan. Dit helpt ontstekingen te verminderen en vernauwt de bloedvaten, wat blauwe plekken kan minimaliseren
• Draag losse kleding: kies na het waxen of harsen voor loszittende kleding om wrijving met de net gewaxte huid te voorkomen.

Extra tips

• Paracetamol: door een ontstekingsremmend middel voor het waxen of harsen in te nemen, verminder je de kans op ontsteking en pijn.
• Laat het door de schoonheidsspecialiste doen: als je nooit eerder gewaxt hebt, overweeg dan om het tenminste de eerste keer door een professional te laten doen. Zij zijn getraind om blauwe plekken te minimaliseren.

Klik hier voor beauty tips voor de heren op ADVERSUS

Het bericht Vrouwenpraat. Oeps, blauwe plekken door waxen! verscheen eerst op TRENDYSTYLE.

Ben jij in de overgang en voel je je angstig en onzeker? Het kan met elkaar samenhangen en het is volkomen normaal. De menopauze heeft niet alleen een impact op je lichaam maar ook op je geest. Onze hersens zouden in die periode zelfs structurele veranderingen ondergaan! 

Er is veel aandacht voor de lichamelijke symptomen waar we in de overgang mee te maken krijgen, maar de invloed op onze mentale gezondheid is minstens net zo groot. Wij doken in de materie.

Hormonale veranderingen en mentale gezondheid

Wat gebeurt er ook alweer in de overgang? De belangrijkste verandering is de afname van de hormoonspiegels, met name oestrogeen. Het is juist deze hormonale verschuiving die – behalve lichamelijke – ook psychologische symptomen kan veroorzaken, waaronder stemmingswisselingen, angst, depressie en cognitieve veranderingen zoals geheugenverlies of brain fog.

Cognitieve effecten

Onderzoek wijst uit dat de menopauze de hersenfunctie aanzienlijk kan beïnvloeden. Vrouwen kunnen (meestal) tijdelijke cognitieve ‘stoornissen’ ervaren en met vergeetachtigheid en concentratieproblemen kampen. Opvallend is overigens dat er onderzoeken zijn die uitwijzen dat deze cognitieve problemen nauwer kunnen samenhangen met de frequentie van opvliegers dan met de oestrogeenspiegels zelf. Bovendien ondergaan de hersenen structurele veranderingen tijdens de menopauze, die van invloed kunnen zijn op emotionele regulatie en cognitieve vermogens.

De amygdala, verantwoordelijk voor emotionele reacties, en de prefrontale cortex, betrokken bij besluitvorming, worden met name beïnvloed door dalende oestrogeenspiegels. Deze verstoring kan leiden tot verhoogde gevoelens van angst en onzekerheid die bijdragen ​​aan stemmingsstoornissen. Soms ook kan de overgang ervoor zorgen dat je je minder zelfverzekerd of onzekerder voelt.

Symptomen

De mentale gezondheidsgevolgen van de menopauze kunnen ernstig zijn. Vrouwen melden vaak verhoogde gevoelens van angst, stress en depressie tijdens deze overgang. Symptomen zoals slapeloosheid en vermoeidheid kunnen deze gevoelens verergeren, waardoor een cyclus ontstaat die moeilijk te doorbreken kan zijn.

Wat kun je doen?

Er zijn een aantal dingen die je kunt doen om je tijdens de overgang beter te voelen.

• Zoek professionele hulp: als stemmingswisselingen of gevoelens van depressie overweldigend worden, is het cruciaal om een ​​zorgverlener te raadplegen. Zij kunnen advies geven over geschikte behandelingen, waaronder therapie of medicatie. Nog even: hulp zoeken is geen teken van zwakte, maar is een slimme keuze en een gebaar van liefde naar jezelf toe.
• Hormoonvervangingstherapie (HRT): HRT kan veel symptomen van de menopauze verlichten, waaronder die welke de mentale gezondheid beïnvloeden. Er bestaat in de regel weerstand tegen HRT omdat deze therapie de kans op tumoren zou kunnen verhogen. Recente studies laten hierin een minder absoluut beeld zien. Bovendien is er ook op het gebied van de therapieën zelf veel vooruitgang.

Gezonde leefgewoontes

Verder ben je in deze fase van je leven ook geholpen met een gezonde levensstijl. Ook kan het helpen om je ervaringen met anderen te delen.

• Dieet: een uitgebalanceerd dieet met veel fruit, groenten, volkoren granen en magere eiwitten kan je lichamelijke conditie maar ook je geestelijke gesteldheid verbeteren.
• Sporten en bewegen: regelmatige fysieke activiteit kan de stemming verbeteren en angst verminderen. Activiteiten zoals yoga en wandelen werken kalmerend.
• Slaapgewoontes: het aanpakken van slaapstoornissen door middel van goede slaapgewoonten kan de mentale gezondheid aanzienlijk verbeteren. Houd een regelmatig slaapschema aan en creëer een rustgevende omgeving.
• Mindfulness- en ontspanningstechnieken: mindfulness-meditatie, diepe ademhalingsoefeningen en yoga kunnen helpen stress te beheersen en je helpen om helderder te denken, je beter te concentreren en die brain fog te lijf te gaan.
• Sociale ondersteuning: deelnemen aan ondersteuningsgroepen of praten met vrienden en familie over ervaringen kan je een hart onder de riem steken en gevoelens van isolatie verminderen.
• Inlezen: lezen over de menopauze en overgang en de effecten ervan helpt je om beter te begrijpen wat er gaande is en om milder tegenover jezelf te zijn. Veel organisaties en online platforms bieden bronnen en forums voor discussie.

Klik hier voor welzijn tips op ADVERSUS

Het bericht Dit kan de overgang met je zelfvertrouwen doen verscheen eerst op TRENDYSTYLE.