Onlangs stond ik wel tien minuten als gebiologeerd gebogen over een lotusblad waarop een paar waterdruppels lagen. De waterdruppels schitterenden als diamanten in de vroege morgenzon. Ik was ver weg van alle mensen, het verkeer en het lawaai van het dagelijks leven en was verrukt van de schoonheid van mijn omgeving. Een heel banale vraag kwam in me op: ‘Waarom voelen we ons in de natuur zo goed?‘

Al eeuwenlang buigen mensen zich over deze vraag. Een deel van het antwoord is (misschien) te vinden in de ‘Biophilia hypothese‘ uit het boek ‘Biophilia’ van Edward O. Wilson (1984): de mens zou de behoefte voelen om connectie te zoeken met andere vormen van leven. Met andere woorden: we zoeken de natuur op omdat we er deel van uitmaken.

De ‘Biophilia hypothese‘ zou best wel eens (een deel van) de verklaring kunnen zijn. Al die hoogbouw, die verharde wegen, al dat cement en die smog uithoestende auto’s… om het nog maar niet te hebben over alle technologische ontwikkelingen… al deze dingen voeren ons weg van de natuur. We voelen op onze klompen wel aan dat we daar géén deel van uitmaken. Dus eigenlijk is het zo verwonderlijk niet dat we de natuur zo graag opzoeken. Maar volgens mij is er meer. Ik heb in een sentimentele bui en onder de invloed van de overweldigende schoonheid van de natuur een paar gedachten neergepend.

9 Redenen waarom we ons in de natuur zo goed voelen

De natuur geeft zonder te vragen

Denk jij er nog wel eens aan dat bomen koolstofdioxide omzetten in zuurstof, een stof zonder welke wij niet kunnen leven? Eigenlijk heb ik me dat sinds de biologielessen op school niet echt meer beseft. Maar wat zouden wij zonder bomen en groen zijn? Bomen zijn noodzakelijk voor ons. Ze zijn er altijd voor ons, ondanks het feit dat wij er alles aan doen om de natuur kapot te maken. De natuur geeft zonder er iets voor terug te vragen.

Sterker nog, de natuur schenkt ons in overvloed niet alleen zuurstof maar ook voedsel (en zelfs geneeskrachtige bomen en planten). In een ideale (paradijselijke) wereld zouden we de vruchten zo van de bomen plukken en de groenten zo uit het veld halen. We zouden geen supermarkten nodig hebben. De natuur vraagt geen geld voor groenten en fruit. En dat is nog steeds zo…

De natuur geeft rust en stilte

Konijntjes kijken geen televisie en vogels zingen maar hebben geen drumstel en spelen geen gitaar. De natuur straalt rust en stilte uit. Alles staat in het teken van harmonie en balans. De natuur is de perfecte ‘detox’ voor onze gestresste hersentjes en lichamen. De natuur is organisch (wij zijn organisch maar computers en mobieltjes zijn dat niet) en herinnert ons eraan dat het ook anders kan…

In de natuur geef je je over

We hebben geen controle over de natuur. Probeer een regenbui maar eens te stoppen. Het zal je niet lukken! De natuur is machtig, trekt zich van niets en niemand iets aan en jij maakt er onderdeel van uit. In de natuur kun je niet anders dan je overgeven. Je overgeven aan die regenbui, je overgeven aan die zonnestralen die je huid koesteren. Je overgeven… en dus even niet vechten, concurreren, ploeteren, strijden en lijden.

De natuur is adembenemend mooi

De natuur is van een uitzonderlijke schoonheid. Een vlammende zonsondergang, een regenboog, een boom frisgroen in de regen, een blauwachtige berg omringd door wolken. De natuur is adembenemend mooi, een inspiratie voor kunst die niet te evenaren valt. Iets wat je zomaar gegeven wordt en waar je alleen maar van hoeft te genieten. [Dat doen we eigenlijk te weinig. Ik herinner me altijd nog een zonsopgang in Myanmar (Birma) waar ik speciaal voor was opgestaan om die te zien. Maar de zon gaat toch ook op in Nederland? Waarom kijken we daar eigenlijk nooit naar? Waarom moest ik tienduizend kilometer reizen om een zonsopgang te gaan zien?]

De natuur is altijd anders

De natuur is nooit hetzelfde. Zelfs de wandeling die je al tien keer gemaakt hebt is altijd anders. De lichtinval, de bomen, de bloemen. Er valt altijd wel iets nieuws te zien of te ontdekken. De natuur blijft boeien en leidt ons misschien ook daarom af van onszelf, van onze dagelijkse problemen. De natuur stilt onze gedachten.

De natuur discrimineert niet

In de natuur wordt geen onderscheid gemaakt tussen slimme bloemen en domme bloemen, tussen dikke en dunne bomen. In de natuur heeft alles z’n eigen plekje. Alles valt op zijn plaats en jij hoort er ook tussen, zoals jij bent.

De natuur schenkt vreugde

Ken je die euforie als je onverwacht een konijntje uit het groen ziet opduiken? Als je een regenboog boven de zee ziet? Als een warme wind je haar uit je vermoeide gezicht strijkt? Als je een bloem omgeven door bijtjes ziet? Ken je de verrukking die de natuur je kan schenken? Dat is een vreugde waar niets anders tegenop kan. De natuur kan je werkelijk gelukkige (!) momenten schenken.

De natuur brengt je dichter bij jezelf

In de natuur kun je jezelf zijn, in de natuur kun je in stilte nadenken (of je gedachten uitzetten en jezelf voelen, ervaren), in de natuur kun je je overgeven, je maakt deel uit van de natuur. Kortom, de natuur brengt je dichter bij jezelf. Je kunt je masker afzetten, je ‘sociale ik’-mantel afgooien, dichter tot jezelf komen. Wij zijn één met de natuur!

Door Charlotte, fashion addict, make-up junk, globetrotter en oh ja… hoofdredactrice van Trendystyle. Via haar kolom The Blonde Potato deelt ze haar passie voor de mooie dingen in het leven met jullie. Laten we vooral onze ervaringen uitwisselen!

Oorspronkelijk gepubliceerd op 4 mei 2018

Het bericht 9 Redenen waarom we ons in de natuur zo goed voelen verscheen eerst op TRENDYSTYLE.

Het leven verandert snel, het is niet om bij te benen. We moeten steeds meer produceren, presteren. Er wordt enorm veel van ons verlangd. En dat levert ‘negatieve’ bijproducten op: stress, angsten, onzekerheid. Laat het niet allemaal over je heenkomen, laat je niet meeslepen in een neerwaartse spiraal, maar overwin je angsten en onzekerheid. Neem afstand. Zo doe je dat:

Stop met herkauwen

Blijf je momenten of gesprekken waar je niet tevreden over bent in je hoofd afspelen en herhalen, roep ze dan een halt toe. Met herkauwen bereik je niets. Het mag dan even zin hebben om te bedenken hoe je misschien wél had moeten handelen of had moeten antwoorden, maar heb je daar eenmaal over nagedacht (nu weet je het voor de volgende keer), zet het dan van je af. Archiveer het!

Focus op positieve dingen

Verlies je niet in negatieve momenten maar focus op positieve dingen. Een succes dat je behaald hebt, een raak antwoord. Denk eens aan alle dingen die je in je leven bereikt hebt. Het zijn er vast veel. Wees er trots op en verlies ze niet uit het oog.

Verwen jezelf

Vermijd negatieve gedachten, denk NOOIT dat je niets waard bent. Zo’n gedachte mag je niet toelaten! Wees eerder lief voor jezelf. Trakteer jezelf eens op een ijsje, een kopje koffie op een terrasje of – en dat is misschien nog waardevoller – tijd voor je zelf: een wandeling op het strand, even alleen shoppen….

Doe iets compleet nieuws

Wist je dat het enorm veel energie kan geven als je iets nieuws doet? Het helpt om afstand te nemen en om je angsten en zorgen, al was het maar voor even, te vergeten. Doe daarom wat vaker iets nieuws. Dat kan van alles zijn. Stap een winkel binnen waar je nooit geweest bent, neem een andere route op weg naar huis, leer nieuwe mensen kennen, begin een nieuwe hobby. Eng? Niet aan denken, maar doorzetten, blijf oefenen, verleg je grenzen.

Take a break

Las kleine rustpauzes in je dag in en stel jezelf leuke dingen in het vooruitzicht. Even vijf minuutjes in de zon na een lastige klus op kantoor en het leven ziet er al weer heel anders uit. Vijf minuutjes op de bank met mooie muziek en jij kunt er weer tegen. Lees een paar bladzijden uit je spannende roman, ook als je werk nog niet af, en je zult zien dat je er weer fris tegen aangaat. Op z’n tijd loslaten is het geheim.

Vind het plezier in kleine dingen terug

Koken, de afwas doen, de badkamer schoonmaken, boodschappen doen, een vervelend klusje op kantoor… Probeer al deze dingen met plezier te doen. Pak ze positief aan, neem je tijd ervoor, creëer een aangename atmosfeer (doe de radio aan, zet de ramen open), focus je op het resultaat, haal er voldoening uit. Doe de dingen met liefde. Het scheelt echt!

Ga naar buiten, zoek de natuur op

Vliegen zorgen je aan, snoert angst je keel, bang voor de toekomst, onzeker? Blijf er niet mee op de bank zitten, maar pak je tas en ga naar buiten. Frisse lucht en verandering van omgeving doet wonderen. Zoek vrienden op, maak een praatje met de buurvrouw, kortom, kom in actie, zink niet weg in je malaise, neem afstand, laat je niet kleinkrijgen. Of, zoals een vriend van mijn vader het altijd zo goed verwoordde, verman jezelf met de rake woorden: ‘Schop onder je k*&t en doorlopen!’

Het bericht Zorgen, onzekerheid? Neem afstand! 7 Tips om je angsten de baas te worden verscheen eerst op TRENDYSTYLE.

Toen we het artikel over ‘intermittent fasting’ publiceerden, had ik het voornemen om de 16-uur vasten variant te gaan proberen voor een grondige detox. Maar vreemd genoeg kwam het er niet van. Of misschien was dat niet zo vreemd?

Elke keer dat ik een dag bepaalde waarop ik zonder avondmaaltijd naar bed zou gaan en het ontbijt op de daaropvolgende dag zou overslaan, kwam er een smoes in me op. ‘Maar dan komt die en die eten. Ik heb het vandaag zo druk gehad, ik kan niet zonder eten naar bed. Morgenochtend heb ik yoga…’

Het werd me al snel duidelijk dat dit het niet zou gaan worden.

En toch wilde ik heel graag mijn lichaam een ‘break’ geven van al dat eten, van al die pasta’s, van ongezond restauranteten en zoete dingen. Het artikel ‘Zeg nooit: Ik ga op dieet’ bracht uiteindelijk de uitkomst. In dit artikel werd gesteld dat je opstelling tegenover wat minder en gezonder eten positief moet zijn. Zeg dus niet: ‘Ik ga op dieet’, maar eerder ‘Vanaf nu ga ik gezond eten en mijn lichaam verwennen’. Dit is blijkbaar blijven hangen want op een ochtend werd ik wakker en zei ik tegen mezelf:

‘Vanaf nu ga ik meer groenten eten’.

En dat is gelukt. Het bleek zo eenvoudig. Het ontbijt liet ik zoals het was: een normale portie havervlokken met yoghurt. Op deze manier kreeg mijn lichaam ’s morgens direct energie. En ’s middags en ’s avonds stoomde ik royale porties groenten voor mezelf. Een mix van courgettes, paprika en spinazie. Een mix van broccoli, maïs, pompoen, peulvruchten en paprika. Een mix van kool, wortel en Chinese paddenstoelen met wat geraspte gember erover. Soms deed ik er een handje rauwe taugé over. Heerlijk fris en knapperig.

De groenten maakte ik steevast aan met zout, olijfolie en vers citroensap. Als tussendoortjes at ik fruit. Verder heb ik ook gewoon (zwarte) koffie gedronken. En af en toe nam ik bij de maaltijd een klein stukje kaas of kip. Gewoon omdat ik dat zo lekker vind en het niet de bedoeling was om een streng te gaan diëten volgen maar meer om het begin te maken met een gezonder eetpatroon. Ik heb dit een paar dagen gedaan.

Op zich was het al een enorme opluchting om even verlost te zijn van boodschappenlijstjes én van potten en pannen. Met boodschappen doen was ik zo klaar, ik koerste regelrecht naar de groenten- en fruitafdeling, en de groenten stoomde ik in de microwave dus de afwas was miniem. Ik begon zelfs een soort interesse voor groenten te ontwikkelen en ontdekte bij de speciaalzaak nieuwe groensoorten en exotische peulvruchten. Het werd nog leuk ook!

Ook mijn lichaam voelde goed. Ik had niet het idee dat ik energie tekort kwam, mijn buik kwam tot rust en ik sliep beter na een lichte avondmaaltijd. Last but not least, ben ik ook nog wat afgevallen, al ben ik me ervan bewust dat ik vooral vocht kwijt ben en dat ik, naast wat vet, ook zeker spierweefsel verbrand heb, wat eigenlijk niet de bedoeling is van afvallen.

Natuurlijk ga ik nu weer koolhydraten als volkorenbrood en volkorenrijst eten en komen er weer proteïnen als eieren, vis en wit vlees op tafel. Maar deze groentendagen voelden goed als ‘detox’. Ze voelden als een kleine ‘reset’, een ‘boost’ voor lichaam en geest. Het is ook een goed begin om weer méér groenten bij de maaltijd te serveren, want dat schoot er de laatste tijd nog wel eens bij in. En het is gemakkelijk vol te houden.

Waarschuwing: ook al waren mijn ‘detox-groenten-dagen’ geen echt crash dieet, toch is altijd voorzichtigheid geboden. Volg op eigen houtje geen strenge diëten, zeker niet voor meerdere dagen. Raadpleeg bij twijfel een arts of voedingsdeskundige.

Door Charlotte, fashion addict, make-up junk, globetrotter en oh ja… hoofdredactrice van Trendystyle. Via haar kolom The Blonde Potato deelt ze haar passie voor de mooie dingen in het leven met jullie. Laten we vooral onze ervaringen uitwisselen!

Het bericht Mijn detox-dagen. ‘Vanaf vandaag ga ik meer groenten eten’ verscheen eerst op TRENDYSTYLE.

Mijn moeder is een sterke vrouw met veel levenswijsheden, intense emoties en een juiste dosis dramatiek. Dit is wat zij mij en mijn zusjes bijbracht:

1. Liever ruzie met anderen dan ruzie met jezelf.
2. Als het op is, is het jeuken gedaan. (Dit slaat op taarten, volle koekjestrommels en andere lekkernijen)
3. Je hoeft niet veel uit te geven om er mooi uit te zien. (Mijn moeder ziet er altijd uit alsof ze net uit een pagina van Vogue is gestapt, ik moet mijn liefde voor de mode van haar hebben)
4. De mooiste dingen in het leven krijg je cadeau. (Ze is dol op dieren, tuinen en tuinieren, en de natuur)
5. Onderscheid je van de massa. Anders zijn is een pré.
6. Kindertjes, trouw maar niet. (Geen van allen zijn we getrouwd, maar we zijn wel langdurige relaties aangegaan)
7. Vertrouw altijd op jezelf, jij bent de enige die je nooit in de steek zal laten.
8. Wat aan is, kan uit. (Bij mijn weten heeft niemand van ons hier ooit iets mee gedaan)
9. Ga nooit onopgemaakt de deur uit, je weet niet wie je tegenkomt.
10. Als anderen je niet verwennen, moet je jezelf verwennen.
11. In het leven krijg je niets cadeau. (Dit duidt op succes, geluk en dat soort dingen – je moet er zelf aan werken)

En dan nog een aantal toevoegingen van mijn zusjes!

1. Het is een leven is een drama, speel je rol goed.
2. Houd je sterk want als wij vrouwen instorten, stort het huis in (dit krijgt mijn zusje met kindertjes vaak te horen).
3. Alles komt goed… (Deze krijgen we de hele dag, te pas en te onpas, om onze oren).
4. Stop tijdig met eten, er moet nog een slagroomgebakje bij kunnen.
5. Nieuw: We lachen er maar om… (bij voorkeur als zich een vervelende situatie voordoet).

Door: Charlotte Mesman

Het bericht 11x Dingen die ik van mijn moeder heb geleerd verscheen eerst op TRENDYSTYLE.

Vicopisano is het Toscaanse dorpje waar de grootouders van vriendlief vandaan komen. Overgrootvader, nonno Davino, kweekte er artisjokken en maakte er wijn. Meer wist ik niet van dit Toscaanse gehuchtje. Totdat de covid-epidemie ons tot alternatieve vakantieplannen dwong en vriendlief en ik besloten om het dorpje te bezoeken. Back to the roots voor hem, een nieuwe bestemming voor mij. En laat ik nu eens dol zijn op nieuwe plekjes.

In het verleden was ik wel in Toscane geweest. Assisi, Pisa, Siena, Viareggio, Torre del Lago, Firenze (Florence). Beeldige plekken waar ik dierbare herinneringen aan heb, maar ook toeristische trekpleisters. Over Vicopisano had ik nooit iets gehoord. Behalve dan van vriendlief die er warme jeugdherinneringen aan heeft.

Op een ongewoon grijze julimorgen stappen we op Stazione Milano Centrale op de trein naar Firenze. De afgelopen dagen is Noord-Italië geteisterd door hevige regenval. Een paar dagen later zou Como het wereldnieuws halen vanwege door het noodweer veroorzaakte, heftige aardverschuivingen. Ondertussen razen wij met de Freccia Rossa-trein zuidwaarts, de zon tegemoet.

De sneltrein stopt een enkele keer en rond elf uur zullen we in Firenze zijn. Bij het zien van het station van Emilia Romagna ben ik verbijsterd. Het charmante station waar ik vroeger toen ik nog model was, vaak kwam, is van de aardbodem gevaagd en vervangen door een hypermoderne, architectonisch geavanceerde constructie die ik met de beste wil van de wereld niet kan en wil appreciëren. Gelukkig heeft Stazione Santa Maria Novella in Firenze zijn charme behouden. Als we even later, onder een stralende zon, in het boemeltreintje naar Livorno stappen, word ik overspoeld door dat blije, warme gevoel dat Italië mij altijd schenkt.

Om in Vicopisano te komen, moeten we uitstappen in Pontedera waar de historische Piaggio fabriek, bekend van de legendarische Italiaanse scooters, gevestigd is. Van daaruit is het slechts tien minuten met de taxi naar Vicopisano. Ze zeggen dat de eerste indruk telt. Op deze woensdagmorgen presenteert het middeleeuwse dorpje zich op z’n allerbest.

Het dorpsplein, overschaduwd door hoge pijnbomen, ligt er loom bij. De cicaden geven een concert ten beste en op het gezellige terras met rode parasols van de taverna keuvelen wat dorpsouderen. Als we langs het kleine supermarktje lopen, snuif ik verrukt de mij overbekende geur van mortadella en vers brood op. Zo ruikt Italië!

Onze B&B blijkt een sfeervol appartement in een statig Patriciërshuis, schuin tegenover de taverna. De ruime slaapkamer kijkt uit op snoezige Italiaanse tuin en is gehuld in een aangenaam gedempt licht. De authentieke badkamer – een balzaal bijna – met donkere balken en karmozijnrode tegels kijkt uit op het smalle straatje dat omhoog leidt naar Palazzo Pretorio.

In de ruige tijden van de Middeleeuwen waarin oorlogen, veldslagen en pestuitbraken aan de orde van de dag waren, was Vicopisano voor Firenze van vitaal belang vanwege zijn strategische positie. De burcht werd versterkt en niemand minder dan de beroemde Florentijnse architect Filippo Brunelleschi kreeg de opdracht voor dit gehucht een kasteel, de Rocca del Brunelleschi, te ontwerpen.

Tegen het avonduur slenteren we door de eeuwenoude straatjes die soms zo smal zijn dat er geen auto kan komen. We genieten van de avondrust, het geluid van vorken en messen op borden, van kinderstemmen die opklinken in de warme zomerlucht, maar ook van de weelderige bloemen, de stekelige vijgcactussen, de olijfbomen met hun bleekgroene blaadjes, de druivenranken, zwaar beladen met druiventrossen, de geur van de pijnbomen, en de terrastuinen die door kronkelende trapjes met elkaar verbonden zijn.

Vanaf de Via del Pretorio hebben we goed zicht op de Torre dell’Orologio, een ander bekend monument dat op dit moment gerestaureerd wordt. Eenmaal aangekomen bij Palazzo Pretorio kijken we uit over de heuvels en de valleien en zien we in het dorpje her en der de lichtjes aangaan.

In Milaan had ik me al verheugd op het eten in Toscane. De restaurants in Milaan hebben hun authenticiteit verloren, in Venetië (waar we een paar weken terug waren) was het eten een regelrechte ramp, tenzij je diep in de buidel tast, maar van een onbedorven Toscaans dorpje heb ik hoge verwachtingen. Het dorpspleintje biedt drie interessante alternatieven (die helaas laten zien dat men zich ook in dit kleine dorpje klaarmaakt voor de komst van toeristen): de taverna die ik al noemde, een moderne pizzeria en een geraffineerde ristomaccelleria, slagerij annex restaurant, een concept dat in Italië in opkomst is. Het wordt de taverna die van buiten eenvoudig oogt maar van binnen gerestaureerd is in rustieke stijl en optimale piatti blijkt te serveren.

‘Bereid je maar voor,’ waarschuw ik vriendlief terwijl onze primi geserveerd krijgen, ‘want morgen gaan we naar het kerkje Santa Croce in Castellare!’

Het witte kerkje (‘Il Chiesino‘) op de top van Monte Castellare boven San Giovanni alla Vena, het zusterdorpje van Vicopisano, lonkt. Vriendlief kent het uit zijn kindertijd en vertelde mij eens over de processie vanaf het dorpje naar het kerkje erboven. Hiermee haalde hij zich een wandeling op de hals die hij, zoals hij zegt, graag had vermeden. Waarom geloof ik hem niet?

Als we de volgende morgen over het door platanen overschaduwde pad naar San Giovanni alla Vena begeven, hangt de maan pal boven het witte kerkje op de hoge heuvel. Door het perspectief lijkt het alsof een tere, doorzichtige parel op het kerkdak is geland. ‘Kijk, we gaan klimmen naar de maan!’ roep ik uit.

Het beginpunt van onze wandeling is het okergele kerkje Parocchia di San Giovanni. Van daaruit vertrekken ook de processies. We volgen de weg die vriendlief uit zijn jeugd kent, maar komen voor een gesloten hek te staan. Een welgestelde familie heeft een deel van de heuvel gekocht en er een luxueuze villa laten bouwen, vertelt een voorbijganger. De weg naar boven is deels privé terrein geworden, maar er is een sluipweggetje.

Terwijl vriendlief luistert naar de aanwijzingen hoe het paadje te bereiken, geniet ik van het Toscaanse accent waarin de ‘c’ in bepaalde woorden een soort zachte ‘h’ is. Maar vooral ook word ik getroffen door de perfect geformuleerde zinnen met elegante verleden tijden en conjunctieven. In Toscane wordt het mooiste Italiaans gesproken.

De klim naar boven is inspannender en eenzamer dan verwacht. We komen geen mens tegen. Een groter geschenk had Vicopisano ons niet kunnen geven. Over de rode Toscaanse aarde, over stenen en rotsen, en tussen olijfbomen door klimmen we naar boven. Als we verdacht geritsel horen, dringen zich even ideeën over ratelslangen aan ons op, maar al snel ontdekken we dat het de cicaden zijn die de droge boomblaadjes doen trillen. De zon brandt op onze rug. We zijn alleen op de wereld. Koninginnepages (macaoni) met zebra-achtige vlindervleugels wijzen ons de weg.

De uitzichten zijn spectaculair. De Arno-rivier, de torens van Vicopisano, San Giovanni alla Vena, wazige heuvels, alles strekt zich voor ons uit. Het uitzicht vanaf L’Oratorio di Santa Croce in Castellare is grandioos. Ademloos nemen we het Toscaanse landschap in ons op. Achter ons reflecteert het spierwitte kerkje het felle zonlicht. Het is gewijd aan het Heilige Kruis en de zielen in het vagevuur. Macaber genoeg waren het likkende vlammen die in 2017 het oorspronkelijke heilige optrekje uit de zestiende eeuw in de as legden. Een explosie van een gasfles, gebruikt om tijdens een feestelijke bijeenkomst een feestmaal te bereiden, werd het kerkje fataal. Alleen het kruis bleef tussen de brokstukken overeind staan.

Er zou nog zoveel te vertellen zijn over de klim naar l’Oratorio. Ik zou je over de balkende ezel kunnen vertellen, over de enorme bok met de machtige hoorns, over het wilde venkelkruid met gele, kruidige bloempjes, over de vlinders met fluorescerende vleugels, over de Mariabeelden en de enorme vijgcactussen. In plaats daarvan neem ik je snel – voordat ik je begin te vervelen – nog even mee naar de Via Crucis (de Kruisweg).

‘De Via Crucis is mijn laatste project(je) van vandaag,’ deel ik vriendlief voorzichtig en met – wat ik vind – de nodige tact mede als we na een rijkelijke lunch bij de taverna, inmiddels onze stamplek, zijn bijgekomen van de inspannende klim naar de maan. Uitgedorst en oververhit kwamen we ‘van de maan terug op aarde’.

In het gouden licht van de avondschemering ligt de Via Crucis voor ons. De bomen aan weerszijden werpen magische schaduwen op het zachtbeige tapijt van dorre dennennaalden dat bijna verticaal omhoog lijkt te leiden. Aan weerszijden van het pad staan eenvoudige kapelletjes die de veertien stadia van de lijdensweg symboliseren. ‘Het kerkje is dicht, hoor!’ kraken de twee gerimpelde oudjes die, gezeten op plastic stoeltjes voor hun huis aan de voet van de Via Crucis, de tijd doden en maar wat blij zijn met een verzetje.

In minder dan tien minuten zijn we, zij het met wat trillende benen, bij de Chiesa della Santa Maria Addolorata. De palmboom voor het gracieuze kerkje, dat inderdaad dicht is, vlamt lichtgroen op in het late zonlicht. Het schaduwspel is hier nog mooier dan op de steile helling. Tijdens de afdaling valt ons oog op de Rocca di Vicopisano die fier afsteekt tegen de helblauwe avondlucht.  

Vlak voordat we plaats nemen aan het tafeltje van de geraffineerde ristomacelleria waar we hebben gereserveerd (het was er de afgelopen avond stampvol), glip ik door de halfopen deuren van de Pieve di Santa Maria kerk naar binnen. Deze kerk in pietra verrucana, een grijsroze gekleurde rotssteen uit de omgeving, wekte al eerder mijn interesse, maar was steeds gesloten. Als je me zou zeggen dat deze kerk in Pisaans Romaanse stijl onlangs of misschien zelfs in de toekomst is gebouwd, zou ik het direct geloven. Zelfs vriendlief verbaast zich over de ongewoon moderne uitstraling van deze kerk. Nooit eerder zag hij de Deposizione di Cristo (Graflegging) in plaats van Christus aan het kruis op een altaar. De koster sluit de deuren, de kaarsjes gaan uit. Wij steken het plein over naar de ristomacelleria. Vriendlief heeft zijn Fiorentina – Sì, al sangue, grazie – dubbel en dwars verdiend!

Het bericht Vicopisano, Toscane. Verborgen parel. Klimmen naar de maan verscheen eerst op TRENDYSTYLE.

Op 5 mei (op zich al een beladen dag) 2021 keerde ik voor het eerst na jaren terug naar Venetië. Ik was weer op slag verliefd. Venetië kroop onder opnieuw mijn huid. Een op onze redactie binnenkomend persbericht dat aankondigde dat Valentino op 15 juli 2021 in de Venetiaanse Gaggiandre (daarover straks meer) zou showen, was voor vriendlief en mij genoeg om opnieuw een snoepreisje naar de Serenissima te boeken.

Het is ongelooflijk wat Venetië met me doet. Du moment dat de trein over de brug van Mestre naar station Santa Lucia met aan weerszijden de lagune ratelt, word ik euforisch. Elke keer als ik de stationshal uitkom en mijn oog op het gracieuze kerkje (Chiesa di San Simeon Piccolo) aan de overkant van het Canal Grande valt, treft de schoonheid van Venetië mij als een mokerslag.

Ditmaal logeren we net achter de Riva degli Schiavoni. We nemen de vaporetto naar San Zaccaria. Op het Canal Grande is het op deze zonovergoten woensdagmiddag druk met gondels, speedboten, watertaxi’s en schuiten die goederen vervoeren. De stad is in de afgelopen maanden weer tot leven gekomen. Toen vriendlief en ik er begin mei waren, was er geen toerist te bekennen. Het merendeel van de hotels en restaurants was toen nog gesloten, er gold een avondklok van 22 uur en we konden alleen op de terrassen van caffè en ristoranti terecht.

Terwijl we over het vandaag felblauwe Canal Grande varen (vriendlief wijst me op de gevel van het Collezione Peggy Guggenheim museum dat hij als kind met school meerdere malen bezocht), vraag ik me af waarom Venetië me zo mateloos fascineert. Het is de pracht en praal, overpeins ik. Het zijn de schitterende palazzi waarachter ontelbare kunstschatten schuilgaan. De overweldigende rijkdom en macht van weleer die nog steeds tastbaar zijn, en de geheimzinnigheid die de nobiltà nera (letterlijk: de zwarte adel), ofwel de oppermachtige Italiaanse families, omhult. Taferelen van gemaskerde bals in opulente zalen met geblokte marmeren vloeren schieten door mijn hoofd.

Het is ook het wonder van een stad in de zee (zonder auto’s, brommers en fietsers – een zaligheid!), het doolhof van smalle steegjes waarin je altijd en eeuwig verdwaalt, de onverwachte weidsheid van de pleinen. Om het nog maar niet te hebben over de geschiedenis die 1600 jaar teruggaat, en de hartverscheurende verhalen over de verwoestende pest in de jaren 1575 tot 1577 die nog steeds een stempel op de stad drukt.

Venetië mag dan een donkere schaduwkant met duistere vibraties hebben, de stad is ook doordrongen van romantiek. Het valt me altijd weer op dat toeristen in Venetië elkaar in de Serenissima meer kussen, omhelzen en liefkozen dan in iedere andere stad in de wereld. De enkele aanhef van een ‘O Sole Mio‘ door een gondelier in blauwwit gestreepte trui of de zachte klanken die worden ontlokt aan de witte vleugel van het Caffè Florian op piazza San Marco doen de harten smelten. Als vriendlief en ik het plein oversteken om naar onze geliefde wijk Dorsoduro te lopen, zie ik een paartje, zij aan zij, de armen om elkaars schouders geslagen, in extase de noten van ‘Besa me mucho‘ opslurpen.

Op weg naar Dorsoduro schieten we even snel de Calle Vallaresso in om te kijken of Harry’s Bar – bekend om de Bellini cocktail – alweer open is. Voor ons loopt een stel: hij grijzend, zij jong, slank en hoogblond. Ze gaan Hotel Monaco binnen en ik zie nog net hoe zij met een behendig gebaar haar hoge hakken uittrekt en een zucht van verlichting slaakt als ze het koele marmer onder haar blote voeten voelt. Venetië betekent ook véél lopen.

Even verderop is Harry’s Bar, vooralsnog gesloten als een bus (volgens de Italiaanse media gaat de bar op 28 augustus weer open). We vervolgen onze weg langs talloze peperdure boetieks met klinkende modenamen, steken Campo San Stefano over en beklimmen de Ponte dell’Accademia waar ik even stilsta om me te vergapen aan de Basilica di Santa Maria della Salute, mijn lievelingsbasiliek, die ditmaal helaas in de steigers staat.

In Dorsoduro dwalen we door de achterafstraatjes en zoeken we de pleinen op waar ook dit keer, net zoals in mei, afstudeerborrels worden gehouden en studenten een act instuderen voor het openluchttheater dat die avond zal worden gehouden. Hier zijn de toeristen met hun gidsen en sandalen ver te zoeken. Tegen zonsondergang lopen langs het water over de Fondamenta delle Zattere. Aan de overkant lonkt het eiland Giudecca. Daar gaan we morgen heen, besluiten we.

De vaporetto steekt vanaf Zaccaria schuin over naar het Canale della Giudecca, een brede waterweg waar voorheen zelfs de cruiseschepen doorheen voeren (hopelijk is dit verleden tijd). Ik geniet van de zilte zeelucht en de schitterende uitzichten. Achter me worden piazza San Marco en het Palazzo Ducale kleiner, rechts zie ik de Basilica di Santa Maria della Salute en de ingang naar het Canal Grande, links doemt het eiland Giudecca al op en even  later doen we de eerste halte aan.

Halverwege het Canale della Giudecca zien we de votiefbrug voor het Festa del Redentore al klaarliggen. Alleen in het midden is nog een doorgang voor boten en schepen. Vrijdagavond zal, zoals elk jaar aan de vooravond van de derde week van juli, het laatste stukje ponton worden ingepast worden en zal het Fondamenta delle Zattere met Giudecca verbonden zijn. Met deze waterweg die voorheen uit een aaneenrijging van boten bestond en die regelrecht naar de witmarmeren votiefkerk Chiesa del Santissimo Redentore op Giudecca voert, vieren de Venetianen sinds 1577 elk jaar de bevrijding van de verschrikkelijke pestepidemie die in twee jaar tijd de bevolking decimeerde.

Giudecca (door de Italianen ‘la Giudecca‘ genoemd) is een langgerekt, smal eiland. We varen langs de kade met kleine barretjes, restaurantjes en beeldige kerkjes en stappen uit bij Palanca. De sfeer is hier gemoedelijk en er zijn nauwelijks toeristen. Giudecca is tot nu toe het best bewaarde geheim van Venetië. Het is een mix van eenvoud en exclusiviteit. Want alles mag dan simpel en oorspronkelijk ogen (studenten komen hier graag), tussen de kleine uitspanningen, het supermarktje en de visboer aan de kade zijn ook Harry’s Dolci (wél open!), cocktailbar Gabbiano van Hotel Cipriani en het Hilton hotel te vinden.

We wandelen over het eiland, slaken verrukte kreten als we mooie, nieuwe plekjes ontdekken, slenteren over de scheepswerf en door het GAD, het Giudecca kunstdistrict, en zien met afgrijzen toe hoe een zeemeeuw, de bek rood gekleurd van het bloed, zich tegoed doet aan een jonge, onfortuinlijke duif.

Het is het Sant’Eufemia-kerkje (Chiesa di Sant’Eufemia) dat mijn hart steelt. Door de zij-ingang gluren we naar binnen. Banen gouden zonlicht verlichten de gewelven met muurschilderingen, de eenvoudige houten banken en de geblokte marmeren vloer. Er gaat een zeldzame rust en vredigheid van deze plek uit. Een schriller contrast met de door toeristen overspoelde Riva degli Schiavoni, waar we later op de dag weer aankomen, had er niet kunnen zijn. We zijn weer terug in de ‘moderne’ wereld. Op de façade van de Chiesa della Pietà die wordt gerestaureerd, prijkt een gigantisch logo van Saint Laurent.

’s Avonds ontsnappen we aan de drukte van de stad door oostwaarts over de Riva degli Schiavoni te gaan. Onze wandeling brengt ons naar de Giardini Della Biennale, de tuinen van de tweejaarlijkse internationale kunstbeurs die in deze dagen in volle gang is. Het is er rustig, de pijnbomen geuren. Van de Giardini lopen we kleine, onbekende steegjes in. We slaan lukraak links en rechts af totdat we opeens staan voor de hoge muren van het Arsenale, een antiek bolwerk van scheepswerven en wapen- en munitiedepots waar ook de Gaggiandre, antieke boothuizen, deel van uitmaken. Een smal bruggetje voert naar een achteringang van het bolwerk; de poort is gesloten met een hangslot. De zon is aan het ondergaan, de avond is verstild, het water van het kanaal roerloos. Plots klinken de langgerekte noten van ‘I’m Calling You‘ (Bagdad Café) door de lucht. ‘I am calling you. Can’t you hear me? I am calling you‘. Later zou blijken dat het de Engelse zangeres Cosima was die het nummer ten beste gaf. ‘A hot dry wind blows right through me. The baby’s crying so I can’t sleep’. We kijken elkaar aan en knikken. De rehearsel van de haute couture show van Valentino is in volle gang. Het is een magisch moment. Van die momenten die alleen Venetië je weet te schenken. Juli 2021

Het bericht Verliefd op Venetië. Giudecca best bewaard geheim verscheen eerst op TRENDYSTYLE.

Veertien jaar geleden was ik voor het laatst in Venetië. Al tijdens dat laatste bezoek was deze antieke stad onaangenaam overspoeld door toeristen. In de jaren daarna weerhielden de weinig bemoedigende berichten me ervan om terug te keren naar deze romantische plek van geur, maneschijn en donkerogige gondeliers. Ik wilde me de Serenissima, zoals Venetië wel genoemd wordt, blijven herinneren zoals ik haar had leren kennen.

De afgelopen decennia is de oogverblindende, hartverscheurende schoonheid van Venetië te grabbel gegooid. Cruiseschepen meerden bij San Marco aan (waarbij zich meerdere incidenten voordeden), de overvloed aan toeristen leidde ertoe dat Chinese politieagenten moesten worden ingezet om het voetverkeer in banen te leiden, Noord-Europese toeristen namen een bad in het Gran Canal en zwommen doodleuk onder de wereldberoemde Rialto brug door. Op een gegeven moment werd er zelfs met tourniquets op straat geëxperimenteerd om de mensenmassa enigszins te reguleren. Venetië was het nieuwe Disneyland geworden. Totdat de pandemie uitbrak.

Landsgrenzen gingen op slot, de wereld ging in lockdown. Het werd stil in Venetië. Je hoorde de vogels weer fluiten en in de kanalen zagen de Venetianen de vissen zwemmen. De pleinen lagen er vredig bij. Bij de vaporetto stations stonden geen rijen dik meer en op de bruggen werden geen selfies meer gemaakt. Venetië was weer van de Venetianen.

Dàt Venetië wilde ik zien en een gouden kans kwam op mijn pad tijdens mijn verblijf bij de ouders van vriendlief in Friuli Venezia Giulia. Toen eind april 2021 zowel Friuli als de aangrenzende regio Veneto (met Venetië als hoofdstad) ‘geel’ werden verklaard en reizen tussen de regio’s weer mogelijk was, kochten we onmiddellijk een treinkaartje naar de Serenissima en stouwden we al onze foto- en filmapparatuur in onze koffers.

De aankomst op Santa Lucia, het station van Venetië, is spectaculair. Zodra je de kleine aankomsthal hebt doorkruist, sta je oog in oog met het dansende, blauwe water van het Gran Canal. Op de zonovergoten woensdagmorgen van 5 mei 2021 waarop wij arriveerden, was het uitzicht grandiozer dan ooit.  Vanaf de stationstrap hoefde ik dit keer niet over een zee van hoofden te kijken.

De wandeling naar het hotel aan de Riva del Vin, pal naast de Rialto brug, was een mix van verrukking en ongemak. Op het stationsplein liepen her en der wat mensen – locals die naar hun werk gingen of een wandeling in de ochtendzon maakten – maar zodra we de calli (steegjes) indoken, kon je een speld horen vallen. Om de stilte niet te doorbreken, onderdrukte ik mijn kreten van bewondering en extase. Ook klapten we de trekhaken van onze trolleys in en sjouwden we ze aan het handvat de talloze weidse en verlaten pleinen en de hoge bruggetjes over.  Zo kwam het dat ik buiten mezelf van enthousiasme maar ook doodvermoeid en bezweet aankwam in het Canova hotel, één van de weinige hotels die open waren.

De dagen die volgen trokken als een droom aan me voorbij. Urenlang zwierven we door de stad die we, samen met de Venetianen, voor ons alleen hadden. De Rialto brug had – nu de rolluiken van de winkeltjes dicht waren – zijn waardigheid weer terug. Het San Marcoplein met zijn gesloten bars en zonder publiek bood eindelijk weer eens vol zicht op de indrukwekkende Basilica di San Marco (de basiliek van San Marco), de Campanile (de toren) en het Palazzo Ducale (het dogepaleis).

Tijdens onze wandelingen merkten we dingen op die we nooit eerder gezien hadden: de vuilnismannen met handkarren die aan de huisdeuren aanbelden om vuilniszakken in ontvangst te nemen, de postbodes met pakjes van Amazon (ook hier had de tijd niet stilgestaan) die hoogbeladen karren over de kades voortduwden, de vismarkt waar locals inkopen deden en waar een brutale meeuw er met een sardientje vandoor ging, de bevoorrading via open schuiten van winkels en lokalen, de natuurlijke bewegingen van de stad zoals de ochtend- en avondspitsuren (heerlijk zonder auto’s!) waarin het aantal voetgangers – mensen die naar hun werk gaan en weer huiswaarts keren – aanmerkelijk toeneemt.

Meer dan ooit realiseerde ik me dat Venetië vooral véél lopen betekent. Venetianen lopen naar hun werk en gaan lopend boodschappen doen; ze lopen naar het huis van vrienden of naar het restaurant. We ontdekten verborgen supermarkten (met schitterende uitzichten op zee) en het viel ons nu pas op – na de vele malen dat we er in het verleden waren geweest – dat het boodschappenkarretje voor de inwoners van Venetië onmisbaar is.

Omdat verreweg de meeste toeristische hotels en lokalen dicht waren, kregen we ook een goed idee van de lokalen (bàcaro) die de plaatselijke bevolking graag aandoet voor één of meerdere ómbre (rode wijn) en bianchéti (witte wijntjes) met cichéti (cicchetti, de o zo geliefde aperitiefhapjes) en van de restaurants waar de Venetianen hun ‘bigoli in salsa‘ (een Veneziaanse pasta) en ‘fegato alla veneziana‘ (lever op z’n Venetiaans) eten.

Op de tweede dag van ons verblijf stond er een ongewoon koude, straffe zeewind, maar omdat ik vastbesloten was om het onderste uit de kan te halen, zwierven we ’s morgens vroeg al door de stad. We stuiten op de Ponte de le Tette (de ‘Tietenbrug’), zo genoemd vanwege de prostituees die er vroeger te vinden waren. Bij de (uitgestorven) Zara (we waren de enige klanten), gelegen op een ongelooflijk mooie locatie aan het Bacino Orseolo (een binnenwatertje met gondels), kochten we een hoodie tegen de zeewind om vervolgens de peperdure shopping wijk naast het San Marcoplein in te duiken. De luxe boetieks van de allergrootste topmerken ter aarde openden, zonder enige hoop op verkopen, hun deuren.

Via de Ponte dell’Accademia kwamen we in Dorsoduro, het stadsdeel van Peggy Guggenheim en superdeluxe hotels, van avant-gardistische galerieën, maar ook van de universiteit, en van het Ospedale degli incurabili (het Ziekenhuis van de ongeneeslijken) van toentertijd, en de Basilica di Santa Maria della Salute (de basiliek van Santa Maria van de Gezondheid).

Onze middagwandeling voerde naar het stadsdeel Cannaregio waar het oude Joodse ghetto gelegen is. De sfeer is hier losser en gemoedelijker dan in Dorsoduro. De zon was inmiddels tevoorschijn gekomen en de Venetianen genoten op de overvolle terrassen langs de kanalen van Spritz en cicheti. Er was geen spoor te bekennen van de backpakkers die graag in deze gezellige buurt verblijven.

Het was in deze buurt dat ik een meneer bij het zien van onze fotocamera’s verschrikt hoorde uitroepen: ‘Oh Dio, tornano i turisti! (‘Oh God, de toeristen komen terug!) waarop ik de neiging had mijn toestel snel weg te stoppen. Via Santa Lucia, het centraal station, en lange omzwervingen door Dorsoduro (onze favoriete buurt) liepen we terug naar het hotel. Op dit vroege, gouden avonduur vulden de pleinen zich groepjes studenten die hun afstuderen vierden. Want ondanks de pandemie gaat het leven ook hier door.

Venetië gunde ons in deze dagen een uniek kijkje achter de schermen. De pandemie is een vreselijk iets, maar wellicht komen er uiteindelijk ook goede dingen uit voort. Een beetje meer respect voor een overweldigend mooie en antieke stad als Venetië – die dit jaar haar 1600ste (!) verjaardag viert – is heel erg welkom.

Het bericht Venetië mei 2021. Verlaten pleinen, stille wateren. Het Venetië van de Venetianen verscheen eerst op TRENDYSTYLE.

Wist jij dat Japanse vrouwen hun gezichtshuid wassen met een vers opgeklopte schuimbubbel die eruit ziet als slagroom? Japan is van oudsher toonaangevend op het gebied van de skin care. Een mooie huid is in het Land van de Rijzende Zon een must. De Japanse vrouwen zijn bereid om er elke dag hard voor te werken. Een belangrijke stap in de dagelijkse beauty routine is de schuimbubbel. Onlangs ontdekte ik dit Japanse beautygeheim en ik wil het graag met je delen.

‘Hoe maak jij je huid schoon?‘ vroeg een Japanse vriendin mij tijdens een lunch met vooral veel vrouwenpraat. Ik gebruik op dit moment de welbekende cleansing oil van Shiseido en ik was trots dit te kunnen antwoorden. Als Japanse zou ze dit toch zeker op prijs stellen. Maar de goedkeuring bleef uit.

‘Alleen cleansing oil? Niet genoeg. Je moet je huid nawassen met een zeepbubbel. Heb je geen schuimnetje?‘ Oeps. Als beauty editor was ik hier op totaal onbekend terrein. Ik zal je de uitleg van mijn Japanse tafelgenoot samenvatten.

Double cleansing

In Japan gelooft men heilig in het principe van ‘double cleansing‘. De reinigingsfase in de beautyroutine bestaat uit twee delen: het schoonmaken en het wassen. Tijdens de schoonmaakfase verwijder je je make-up. Je kunt hiervoor een olie of een klassieke reinigingsmelk gebruiken. Na de schoonmaakfase was je je gezicht grondig. Je verwijdert de laatste make-upresten, zonnebrandcrème en vuil dat zich in de poriën heeft opgehoopt. Dit doe je met de schuimbubbel.

Het schuimnetje

De schuimbubbel is niet anders dan een klein beetje zeep (weinig meer dan een grote drup) dat je hebt opgeklopt. Je doet dat met een schuimnetje. Dit netje heeft fijne mazen en een paar lagen. Meestal zit er een lus of ring aan die je rond je middelvinger schuift. Het netje zelf leg je op je hand. Voordat je aan het werk gaat, maak je het goed nat. Vervolgens doe je er wat zeep op en wrijf je de zeep met je andere hand stevig over het netje. Binnen een minuut heb je een schuimbubbel. Hier was je je gezicht mee. Je kunt iedere reinigende vloeibare zeep gebruiken (ook een schuimzeep tegen acne).

De schuimbubbel

Het principe achter de schuimbubbel is heel eenvoudig. Japanse vrouwen zijn ervan overtuigd dat je tijdens het schoonmaken van de huid niet moet boenen of hard op de huid moet wrijven. De huid moet zacht behandeld worden en wrijving moet voorkomen worden. Huid-op-huid contact (je vingers op je gezichtshuid) moet zoveel mogelijk vermeden worden. Welnu, de schuimbubbel vormt een perfecte barrière tussen je vingers en je gezichtshuid. Je hoeft het schuim alleen maar heel lichtjes over je gezicht te bewegen. Daarbij begin je met de meest vette delen (de T-zone). Wrijven en boenen is uit den boze. Een ander voordeel van het ‘opkloppen’ is dat je de zeep niet in geconcentreerde vorm op je huid aanbrengt. Hierdoor is de wasbeurt milder.

Lekker bubbelen :-)

Ik heb inmiddels een netje weten te bemachtigen. In Nederland heb ik ze nog niet in de winkel gezien, maar op internet zijn ze te vinden als je ‘cleansing bubble foam net’ in Google intypt. Natuurlijk heb ik het netje gelijk geprobeerd. Het lukte me direct om de zeep op te kloppen tot een lekkere bubbel (je zou ‘m zo opeten). En mijn huid zag er na deze eerste echte reinigingsbeurt zichtbaar schoner uit. Echt opmerkelijk. Ik houd de bubbel erin!

Door Charlotte, fashion addict, make-up junk, globetrotter en oh ja… hoofdredactrice van Trendystyle. Via haar kolom The Blonde Potato deelt ze haar passie voor de mooie dingen in het leven met jullie. Laten we vooral onze ervaringen uitwisselen!

Het bericht Beauty trends. Japans beautygeheim: de opgeklopte schuimbubbel. Top secret! verscheen eerst op TRENDYSTYLE.

Twintig was ik toen ik voor het eerst lid werd van een sportschool. Daarvoor had ik aan ballet en tennis gedaan. Niets serieus. Ik ging pas echt een beetje sporten toen ik een vriendje kreeg die aan krachttraining deed. Ik begon met wat lichte gewichtjes maar omdat ik toen model was en bang was te zwaar te worden, was ik vooral op de loopband te vinden en sloot ik mijn aërobe trainingssessies af met brave BBB-oefeningetjes op een matje op de grond. Jarenlang was dit mijn sportschoolroutine.

Totdat ik vier maanden geleden besloot om krachttraining een kans te geven. De aanleiding was een enkele, simpele opmerking tijdens de modeweek. Een van de oudere modefotograven stootte per ongeluk met zijn camera tegen mijn schouder. Om zich te excuseren, aaide hij er even over. Maar dat vriendelijke gebaar werd bepaald onvriendelijk toen hij opmerkte: ‘Maar kijk eens aan, daar zit best wat spek!‘

Tegelijkertijd bleef een sportinstructeur, een goede vriend van me, er maar op aandringen dat ik met gewichten moest trainen. ‘Vooral als je wat ouder wordt (dank!), is het belangrijk dat je spieren getraind blijven. Je moet ze allemaal in beweging blijven zetten. Het houdt je jong, lening en krachtig.‘

Zo’n gezondheidsadvies kun je maar moeilijk in de wind slaan. En dus begon ik, onder wakend oog van de instructeurs, met gewichtjes te trainen. Tot mijn verbazing vond ik het leuk! Veel leuker dan al die uurtjes op de loopband en op mijn matje op de grond. Ik vond het leuk, uitdagend, en ergens ook minder vermoeiend. Per training pakte ik twee spiergroepen aan. Per spiergroep deed ik drie oefeningen; per oefening drie tot vier series van zo’n twaalf tot acht herhalingen. Vaak haal ik in de laatste series de tien niet meer; ik streef dan naar tenminste zes. Haal ik dat ook niet dan is het gewicht te zwaar en stap ik over op een lichter gewicht.

Ik ging de bewegingen leren kennen en ’trucjes’ toe te passen als ‘stripping’. Je begint eerst met een gewicht dat eigenlijk net te zwaar is, doet er zoveel herhalingen mee als je kunt (drie of vier) en stapt dan over op een lichter gewicht dat opeens ook heel zwaar lijkt te zijn omdat je spieren een enorme optater van dat net te zware gewicht hebben gehad.

De dag na elke training had ik steevast spierpijn maar op een gezonde manier. Die pijn was binnen één of twee dagen weer over. Ik trainde vijf keer per week en deed dat met enthousiasme. Langzaam maar zeker zag ik dat de spieren zich onder mijn huid gingen aftekenen.

Door deze resultaten kreeg ik ook zin om meer op mijn voeding te letten. Ik ben gezonder gaan eten. Ik laaf me aan groenten en let erop dat ik voldoende eiwitten (eieren, kaas, yoghurt, vis), de bouwstenen voor mijn spieren, binnenkrijg. Qua koolhydraten eet ik bruin brood, volkorenpasta of bruine rijst. Ik eet zo min mogelijk suiker. Als ik snoep is dat donkere chocolade of huisgemaakt sorbetijs (van mango of citroen).

Ik ben nu bijna vier maanden verder en heel blij met de resultaten die ik tot nu toe behaald heb. Mijn schouders zijn niet spekkerig meer maar hebben vorm. Hetzelfde geldt voor mijn armen. De achterflapjes zijn verdwenen en in plaats daarvan zie je de zachte rondingen van de spieren. Mijn huid is strakker geworden.

Voor het eerst in mijn leven zie ik nu ook mijn buikspieren. Het is nog lang geen sixpack, dat zal het ook nooit worden ook, maar ook mijn buik is strakker. Omdat de instructeurs eindelijk niet meer op weerstand stuitten, hebben ze me ook op dit punt hard aangepakt. Per sessie moest ik driehonderd herhalingen, zonder rustpauze, doen (ik heb hier eerder over geschreven). Nu kan ik met honderd herhalingen (en af en toe een boost van driehonderd) volstaan om mijn buikspieren bij te houden.

Het laatste restje weerstand gold mijn benen. Die zijn in verhouding met de rest van mijn lichaam iets zwaarder en daarom wilde ik die niet trainen. Maar vergeleek ik de huid en de ‘pasta’ van mijn armen en bovenlijf met die van mijn benen (tot nu toe had ik altijd – ten onrechte – gedacht dat een slappe huid onomkeerbaar was), dan bleven mijn onderdanen ver achter. Sinds een paar weken train ik dus nu ook mijn benen en de eerste resultaten zijn al zichtbaar.

Dit is geen pleidooi voor krachttraining. Ik wil niemand ergens toe overhalen. Ieder heeft zijn eigen voorkeuren en schoonheidsideaal. Ik vind het alleen fijn om deze ervaring met jullie te delen.

Liefs, Charlotte

Oorspronkelijk gepubliceerd op 29 augustus 2020

Het bericht Fitness. Hoe krachttraining mijn lijf strakker maakte verscheen eerst op TRENDYSTYLE.

Wekenlang al staat de zon stralend aan een strakblauwe hemel. De vogels trakteren ons op luidkeelse concerten. De bomen bloesemen als nooit tevoren. Of lijkt dat maar zo? Hadden we het voorheen, voordat de blijf-thuisperiode begon, misschien te druk om die kleine bloemetjes die als een geborduurde koepel tegen het hemeldak afsteken te bewonderen? Ik betrap mezelf op kleine, intense geluksmomenten die me zomaar in de schoot worden geworden. De ongewoon ernstige wereldsituatie heeft mij wakker geschud. Mijn zintuigen staan op scherp. Dit zijn de dingen waarop ik op dit moment immens blij van word. Herken je ze?

Bloesem

Elke keer als ik een bloesemboom zie, sta ik eronder stil en kijk ik door de bebloemde takken naar de blauwe hemel. Ik snuif het zwoele parfum op en mijn hart gaat open. Wat ik eens in verre landen zocht, vind ik nu in de achtertuin.

Sporadische wandelingetjes

De wandelingetjes naar de supermarkt zijn een ontdekkingstocht van kleine, verlaten steegjes geworden. Ik zoek de minst drukke straatjes op en kom voor verrassingen te staan: een verborgen tuin, een kat die meer een lynch is, een hoekje met potten vol uitbundige bloemen…

Zonnen door het open raam

Nu een terrasje pakken er niet bij is, zon ik door het open raam. Het is voor het eerst sinds jaren dat ik in deze periode van het jaar in Nederland ben. Gewoonlijk zoek ik in deze tijd elk stukje schaduw op om me te beschermen tegen de genadeloze Zuid-Oost Aziatische zon. Ondertussen was ik het genot van de eerste lentezon op mijn huid vergeten.

Juichende fluitvogels aan de vliegtuigloze hemel

Deze woorden zijn van Youp van ’t Hek. Ik had het niet beter kunnen verwoorden.

Stilte

Geen vliegtuigen, geen auto’s, geen werkverkeer, slechts wat kinderstemmen die de stilte accentueren. Het lijkt wel of ik de zon kan horen!

Huis schoonmaken en muren schilderen

Geen geluiden, geen haast, maar alle rust om het huis schoon te maken, om verwaarloosde hoekjes te soppen, om kasten op te ruimen, om verheugde uitroepen te slaken bij het vinden van verloren gewaande dingen, om de muren frisblauw te schilderen.

Koken en delen

Eindelijk ook heb ik tijd om met liefde te koken. Om langzaam en aandachtig de groenten te wassen en snijden, om te genieten van de kleuren en geuren. Om de ingrediënten de tijd gunnen zich met elkaar te vermengen. Slow food was een modewoord en is nu een feit, een puur genot. Maar het allerfijnst is om geslaagde gerechten met anderen te delen. Zie je iemand met schaaltjes vol lekkernijen over straat rennen, dan zou ik het wel eens kunnen zijn!

Fotograferen

Zintuigen op scherp, oog voor kleine dingetjes. Modellen fotograferen is er niet bij maar om mij heen fluisteren bloemen, vaasjes, bordjes, snuisterijen, kleinoden en strepen zonlicht op een muur ‘Kijk mij nou! Fotografeer mij!’

Hernieuwde vriendschappen en onverwachte vriendelijkheid

‘Hoe gaat het met je? We hebben elkaar lange tijd niet gezien.’ Hernieuwde vriendschappen, lieve woorden, onverwachte berichtjes, videochats (nooit eerder in mijn leven gedaan!). We moeten afstand houden maar het virus brengt ons ook dichter bij elkaar.

P.S. Al schrijvende werd ik me van iets bewust. Hoe komt het toch dat ik juist in deze verschrikkelijke periode zo ontzettend kan genieten? vroeg ik me af. En toen drong het tot me door. Het heeft geen zin om je zorgen te maken over dingen waar je geen controle over hebt. Op een gegeven moment moet je alles overgeven. Het enige wat je dan rest, is genieten van de kleine (grote) waardevolle dingen die het leven je schenkt.

Ik wens iedereen heerlijke dagen met gouden geluksmomentjes toe!

Oorspronkelijk gepubliceerd op 12 april 2020

Het bericht Puur genieten. 9 Dingen waar ik blij van word verscheen eerst op TRENDYSTYLE.