♪Oh denneboom, oh denneboom… wat zijn je takken je wonderschoon… ♪
Allereerst word je versierd en bezongen, en kom je op een prominente plaats in huis te staan.
Je bent getuige van onze jaarlijkse hoogtijdagen, en met al je lichtjes aan help je ons de donkerste dagen door. Daarnaast geloof je zonder twijfel heilig in onze kerstgedachte van naastenliefde. Tot het nieuwe jaar is aangebroken en de stemming volledig omslaat. Ineens sta je verschrikkelijk in de weg, en moet je letterlijk ruimte maken voor het licht van buiten. In januari willen we beginnen met een schone lei en daar past zo’n warrige den van verleden jaar niet meer bij. Letterlijk word je het huis uit gezet en op straat gedumpt. ♪Oh, denneboom, oh denneboom, is dit nu je verdiende loon?♪
Acht jaar was jouw voorbereidingstijd om dienst te kunnen leveren. Je laatste eer is wellicht je brandhout. Nog één keer zul je licht geven, en meer dan ooit tevoren.
♪Oh denneboom, oh denneboom, wat zijn je vlammen wonderschoon.♪

Door Esther, diëtiste, oprichter van Opdieet.nl. Esther houdt van lekker eten, lezen én schrijven. In deze column schrijft ze ‘met een knipoog’ over de alledaagse dingen van het leven.

Het bericht Oh denneboom, wat waren je takken wonderschoon. En nu… weg ermee! Esthers column verscheen eerst op TRENDYSTYLE.

Tegen kerst krijg ik de bibbers. Ik weet dat ik niet de enige ben. Meer mensen zien op tegen deze periode, omdat het zogenaamd gezellig ‘moet’ zijn. Maar dat is bij mij niet het punt. Het gaat om al die o zo goedbedoelde kaarten waarmee je met voorgedrukte letters een prettig kerstfeest wordt toegewenst. Daaronder een naam, meer is het niet. Ook niet minder, terwijl dat nog iets extra’s zou toevoegen, namelijk het raadsel over de afzender. Ooit kreeg ik een anonieme kaart met Valentijnsdag. Best spannend om te bedenken wie daar achter zat…

Maar zo’n doodgewone kaart, wat betekent dat nou?

Goed, vrienden hebben even aan je gedacht en verder is het de verrassing van ineens zoveel post. Maar al snel volgt een teleurstelling doordat een persoonlijke boodschap mist, terwijl kerst juist het feest van verbinding is. Maar bovenal krijg ik de bibbers vanwege het gevoel om te ‘moeten’ beantwoorden…
En dat doe ik niet tegen mijn principe met zo’n zelfde voorgedrukte tekst. Nee, handgeschreven, soms opgeleukt met een tekeningetje, waardoor er door mijn boodschap hopelijk een vriendelijke glimlach heen straalt.

Maar dat houdt in dat ik aardig wat tijd kwijt ben met al die reacties terug.
‘Volgend jaar schrijf ik niets meer,’ neem ik me ondertussen voor, en ik zal er wel voor zorgen dat ik mijn vrienden tijdig waarschuw. Kerstkaarten zijn vooral stresskaarten, en ik wil natuurlijk geen stresskerst.

Maar eenmaal op de post ben ik het werk vergeten en hoop ik iemand blij te maken met mijn heus oprecht bedoelde wens. Totdat ik weer een kaart ontvang en wederom aan de slag moet gaan…
Wat dat betreft zijn de kerstdagen echt een feest: eindelijk geen kerstkaarten meer!

Door Esther, diëtiste, oprichter van Opdieet.nl. Esther houdt van lekker eten, lezen én schrijven. In deze column schrijft ze ‘met een knipoog’ over de alledaagse dingen van het leven.

Het bericht Bang voor de brievenbus. Kerstkaarten zijn stresskaarten. Esthers column verscheen eerst op TRENDYSTYLE.

Wat doe je als single zijnde tijdens de kerstperiode? En vooral, tuig je een boom op of niet? Haal je het stalletje van zolder? Immers, is kerst niet vooral een familiefeest? Als je de reclames op tv mag geloven wel. Daarom de vraag, breng je je eenpersoonshuishouding in kerststemming? Of is het vanzelfsprekend dat je al die versiering ook voor jezelf doet?

Nu hoor ik steeds meer mensen over meerdere kerstbomen… Ieder z’n eigen boom; mijn zus heeft daarmee bijna een kerstbos. Zo bezien zou ik zeggen, doen, al dat groen!!

Maar wellicht ben ik wat traditioneel en zie ik mezelf niet zo slepen met zo’n den enkel voor m’n eigen plezier. Kerst is nu eenmaal een feest van vreugde en om die te delen. Daarom wil ik alleen samen een boom opzetten. Bovendien is mijn huis al behoorlijk groen maar dan vanwege alle kamerplanten. Palmpjes, een gatenplant, orchideeën… Had ik het zojuist over een bos, nu kan ik wel spreken over een oerwoud. Een nee, een naaldboom past bepaald niet tussen al dat loof…

Toch wil ik ook thuis de kerst beleven en daarom was ik maar wat blij toen een vriendin mij zomaar een kerstroos cadeau bracht. Vervolgens tikte ik op een antiekmarkt een mooie kandelaar op de kop, die met een rode kaars een licht in de donkere dagen zal brengen. Kleurt bovendien mooi bij mijn rode tafellampje. Nee, voor mij geen witte kerst, ook niet groen, maar kerst in alle tinten rood. En laat dit nu net de kleur van de liefde zijn… Ik raak al vast in de stemming. :) Wellicht ben ik volgend jaar wel met twee, en dan mag die dennenboom wel in huis!

Door Esther, diëtiste, oprichter van Opdieet.nl. Esther houdt van lekker eten, lezen én schrijven. In deze column schrijft ze ‘met een knipoog’ over de alledaagse dingen van het leven.

Het bericht Kerstboom of geen Kerstboom? Esthers column. Het leven met een knipoog verscheen eerst op TRENDYSTYLE.

Hoewel IKEA een internationaal bedrijf is, vind ik het zooo ontzettend Nederlands om er heen te gaan. Waarschijnlijk omdat iedereen wel eens een dagje IKEA doet. Nee, het is niet ‘eventjes’ naar de Hema of de Blokker, maar meteen een vermakelijk uitje. Hun café met koffie, appelgebak en ijs maakt dat compleet, wat ook al zooo ontzettend Nederlands is. Evenals hun Zweedse gehaktballetjes, die inmiddels bij onze cultuur zijn gaan horen. Maar bovenal is IKEA zooooo Nederlands, omdat wij vol ijver ons huis ‘gezellig’ maken. Kijk, dat is het ‘m, de oer- Hollandse kneuterigheid die we zo graag creëren. En ja, dat lukt heel aardig met het Zweedse design.

Ons doel waren nieuwe matrassen en een kast. Door voorwerk op internet zou het enkel een kwestie zijn van ‘uit de stellingen trekken’, maar in zo’n grote en overweldigende winkel wordt je keuze altijd anders dan gepland. Dus werd het niet Vlerke maar Vlarke en de ‘Bedde’ werden de ‘Budde.’ En dan nog ben je niet zeker van je keus. Want eenmaal terug in de auto riep mijn moeder al om ‘Badde’ en zelf begon ik eveneens te twijfelen aan mijn kast. Gelukkig is IKEA zo aardig om hier rekening mee te houden door hun ‘niet goed, geld terug’. Want je huis inrichten is geen pak suiker kopen, maar een proces van halen en brengen. En tuurlijk, met genoegen verwelkomt IKEA ons telkens weer. Immers, eenmaal in hun winkel ben je geneigd om weer te halen… om wellicht weer te brengen. Je kunt haast zeggen: eens naar IKEA, altijd naar IKEA…

Ai, ai, voor je het weet staat je huis vol met allerlei Zweedse spullen. En hoe leuk ze hun kamertjes ook decoreren, zooooveel ZWEEDS willen we nu ook weer niet. Daar zijn we net wat te Nederlands voor. :) Haha, ik ga maar gauw m’n kast opzetten voor ik me bedenk om ‘m retour te brengen.

Door Esther, diëtiste, oprichter van Opdieet.nl. Esther houdt van lekker eten, lezen én schrijven. In deze column schrijft ze ‘met een knipoog’ over de alledaagse dingen van het leven.

Het bericht Wordt het Vlerke of Vlarke? Esthers column. Het leven met een knipoog verscheen eerst op TRENDYSTYLE.

Het is elk jaar een verrassing en een teleurstelling tegelijk… het kerstpakket van je werk. En hoe groter de doos, hoe groter deze tegenstelling. Doe mij liever een envelopje. Ik geef toe, heel onpersoonlijk, heel zakelijk, maar hoe kun je nu een cadeau geven wat iedereen leuk vindt?
Ik denk daarbij aan een bos bloemen, een pak goeie koffie of wellicht one-size wollen pantoffels. Maar in elk geval niet wat ik zojuist ontvangen heb. En al helemaal niet met de voornemens voor in januari in gedachten…Ik trof namelijk een doos vol caloriebommetjes: van crispy zoutjes tot melkchocola, van bloedworst tot Franse kaas en van limoenlimonade tot huismerkwijn… Zo is er voor ieder wat niet-wils.
Ondankbaar wellicht, maar als (bijna) vega ben je mooi klaar met een stukje dood dier in huis, en mijn alcohol-verslaafde-afgekickte vriendin zou behoorlijk zijn opgescheept met de fles rode wijn… of juist niet.
Dat felbegeerde boek wat ik eigenlijk zou willen kopen had ik kunnen lezen, als mijn werkgever had gekozen voor een oersaaie boekenbon. Vol spanning op de bank zou ik uren kunnen genieten van mijn ‘kerstpakket’… Maar ja, er zijn vast collega’s die dat nu ook doen…
Ik geef toe, ik ben niet beter dan anderen, ook ik zwicht voor lekkers, maar daarom haal ik dit alles gewoon niet in huis… wellicht is dat het punt waar de schoen wringt… ik heb een probleem in huis…
Gelukkig is mijn redding mijn verjaardag in januari, waarop ik alles uit het pakket kan opdienen. Tot die tijd zal ik alles ver wegstoppen. En mocht dat toch te dichtbij zijn, dan organiseer ik al eerder een feestje voor wie mij van mijn kerstpakket af wil helpen, bedenk ik me al schrijvende. Best een leuk idee trouwens. :) Tegelijkertijd bijzonder dat dit pakket mensen bij elkaar brengt, is dat niet juist de ultiemste kerstgedachte? Ik begrijp ineens het doel van deze doos, en ik zal mijn werkgever er morgen oprecht hartelijk voor bedanken.

Door Esther, diëtiste, oprichter van Opdieet.nl. Esther houdt van lekker eten, lezen én schrijven. In deze column schrijft ze ‘met een knipoog’ over de alledaagse dingen van het leven.

Het bericht Kerstpakket. Wat moet je er eigenlijk mee? Esthers column verscheen eerst op TRENDYSTYLE.

Ik heb me niet goed gedragen de afgelopen weken. Tegen m’n voornemens in heb (teveel) gesnoept, maar ja, zo gaat dat in december, waarin het elke dag feest lijkt te zijn. Van kruidnoot naar kerstkrans, deze tijd moet beleefd worden en blijkbaar gaat dat heel goed met iets lekkers bij de koffie of thee. En dan moeten de meeste feestdagen nog beginnen…
De weegschaal is even m’n vriend niet meer en ik vraag me wanhopig af hoe ik er deze keer op m’n kerstbest uit ga zien. Kom ik er vandaag in een dikke trui nog mee weg, aan het diner in m’n rode jurkje voel ik me meer een kerstbal dan de beste versie van mezelf… Ai, hoe kan ik dat de komende dagen nog goedmaken?

Maar bovenal vraag ik me af wat al dat lekkers eigenlijk met kerst te maken heeft? Ik voed vooral m’n dierlijke brein, terwijl dit feest gaat om verbinding met anderen en eens niet met lusten. Dat laatste is enkel de boodschap van de commercie die mijn katholieke achtergrond overschreeuwt. En met een zwakte voor zoetigheid ga ik haast geloven dat al dat lekkers een diepe verbondenheid schept. ‘Liefde die door de maag gaat,’ zoiets. Maar je openstellen voor een ander; iemand onbaatzuchtig hulp bieden, is een hele andere koek. Een koek die zeker wel bij kerstmis hoort, en volgens het geloof misschien wel de essentie van het leven is…
Tijdens het diner je richten op tafelgenoten en meehelpen in de keuken, is wat ik extra zal doen om op m’n kerstbest te zijn. En dat daarbij mijn figuur ietwat rond is… Ach, in het kader van de kerstgedachte is dat eigenlijk zo erg niet.

Door Esther, diëtiste, oprichter van Opdieet.nl. Esther houdt van lekker eten, lezen én schrijven. In deze column schrijft ze ‘met een knipoog’ over de alledaagse dingen van het leven.

Het bericht Op je kerstbest. Esthers column verscheen eerst op TRENDYSTYLE.

Met elkaar aan tafel in een bruin café en je eigen buurt verkennen. Een mooi initiatief, want wees eerlijk, liever een goede buur, dan een verre vriend. Tegelijkertijd bedenk ik me dat mijn woonplaats meer dan 100.000 inwoners telt; wat dat betreft zou je er een levenstaak van kunnen maken. Alleen duurt dat een eeuwigheid als je, zoals ik, geneigd bent om vooral met bekenden om te gaan…. Goed, ‘nieuwe’ mensen zijn ook leuk, maar het is een beetje als zwemmen: contact maken is doorkomen. Anderzijds, als de klik er is, dan is ie snel gemaakt en praat je alsof je al jaren vrienden bent.
Zo ging het vanavond ook, de hobbykok vond een connectie met mijn vriendin via haar thuisrestaurant en ik kletste met mijn tafelgenoot over ons ‘hier en nu.’ Zo zie je maar hoe snel je iets gemeen kunt hebben. :))

Ondertussen genoten we van ons 3-gangenmenu à 6 euro. Gesubsidieerd door de gemeente en bereid door vrijwilligers. Niet te evenaren door alle commerciële (prof)koks waar patat en hompen vlees nog steeds hoogtij vieren. Daarentegen was deze keuken vol groenten, kruiden, stamppotjes, vis en mager vlees, alles van biologische oorsprong. Alleen al vanwege dit gezonde menu is de subsidie gerechtvaardigd en wat mij betreft mogen deze gerechten een trend worden in de horeca.

Bij al dat smullen vergeet je haast de bottomprijs tot je na afloop wordt ‘uitgenodigd’ om de afwas te doen… Toch wel even een afknapper na zo’n sfeervol diner. Ineens sta je onder een felle tl-lamp met je handen in het sop. Terwijl je ontdekt dat ook dat z’n charmes heeft. Want of je nu eet of wast, het gezellige kletsen gaat gewoon door. De hobbykok heeft het over z’n filosofische diner en nodigt ons er voor uit. Niet verrassend blijkt hij in de buurt te wonen, dus zijn we vastberaden om eens langs te gaan: nieuwsgierig naar zijn verdere kookkunsten en welke filosofieën hij (daar op) toepast.

Na afloop verlieten we voldaan het café; enigszins rozig van het lekkere eten en uitziend naar het volgende diner, waar we al filosoferend ongetwijfeld andere gezellige buurtgenoten zullen ontmoeten. :)))

Door Esther, diëtiste, oprichter van Opdieet.nl. Esther houdt van lekker eten, lezen én schrijven. In deze column schrijft ze ‘met een knipoog’ over de alledaagse dingen van het leven.

Het bericht Ontmoet je buurtgenoten. Nieuwe mensen leren kennen. Esthers column. Het leven met een knipoog verscheen eerst op TRENDYSTYLE.

Ik heb een overmaat aan spullen. Mijn kasten puilen uit alsof ik een groothandel bestier. Toch blijft al hetgeen wat ik heb van mij. Of ik zou willen verkopen of niet; er zijn geen kopers. Want enkel voor mij heeft elk voorwerp, kledingstuk of boek een waarde. Ook al heeft iets allang dienst gedaan, weggooien is geen optie. Sterker nog, hoe langer ik iets bewaar, hoe moeilijker het eventuele afscheid. Het kunnen gebruiken is geen criterium meer; wat telt is de herinnering. Want in die periode droeg ik dit, las ik dat of vermaakte ik mij druk met zus of zo. En telkens als ik besluit dat de troep nu echt het huis uit moet, begint alles weer te leven…

Ik waan mij daarbij in vroegere tijden, die achteraf onbezorgder lijken dan ze in werkelijkheid waren. Met weemoed ben ik bang een stukje tijd achter me te laten. Nee, ik ben niet materialistisch met al mijn spullen. Ze zijn mijn extern geheugen en dus een soort verlengstuk van mijzelf. Er zit niets anders op, ik geef ik me over en staak mijn opruimwoede. Soms frustrerend, hoewel ik ook met genoegdoening kan rondkijken. Want in mijn huis is langzamerhand een collectie ontstaan van alles wat ik belangrijk vind. En daarmee is het net alsof ik in een eigen museum woon. Kijk, dat is ergens wel bijzonder. :)

Door Esther, diëtiste, oprichter van Opdieet.nl. Esther houdt van lekker eten, lezen én schrijven. In deze column schrijft ze ‘met een knipoog’ over de alledaagse dingen van het leven.

Het bericht Een huis vol spullen. Esthers column. Het leven met een knipoog verscheen eerst op TRENDYSTYLE.

Yes, het is alwéér vrijdag. Vier de aanloop naar het weekend met Esther! Ook zij houdt van (iets) vieren…

Liever vier ik iets bijzonders… Dat ik ga trouwen bijvoorbeeld, dat ik mijn rijbewijs heb behaald of… een housewarming (!). Maar het is de vraag of deze gelegenheden zich oooooit voordoen. Dus grijp ik mijn verjaardag aan om een feestje te organiseren. Ook al stemt een jaar ouder allang niet vrolijk meer, en voelt mijn leeftijd in onze westerse samenleving niet als een prestatie. Was je vroeger een kat met 7 levens, omdat je heel wat ontberingen moest doorstaan, nu kun je de jaren rustig doorsukkelen. Goed, op zich is dit weer wel een feestje waard, opdat vele gevaren geweken zijn. Met dit idee in ogenschouw en natuurlijk omdat het leuk is, pak ik op mijn verjaardag groots uit. Vrienden en vriendinnen vraag ik voor diner, thee en meer. Even was er sprake van vooraf een wandeling, een speurtocht misschien wel… als zijnde een echt partijtje. Maar de voorbereidingen van ‘mijn feest’ vroegen al mijn tijd en aandacht. Dus ben ik druk in de weer met de boodschappen, het huishouden en vooral met kokkerellen. ‘Je verjaardag is jouw dag,’ had mijn vriendin Sophie nog benadrukt, waardoor ik me tijdens alle werkzaamheden verbaas over dat ik ‘mijn dag’ op deze manier invul… Oke, het gezellige feest van in de avond maakt heel wat goed, maar vanaf volgend jaar heb ik als cadeautip allerlei gerechtjes en lekkers en voor in de middag: een partijtje! Ik verheug me nu al op een jaar later, of… ik zorg dat ik eerder iets te vieren heb. :)) Wie weet…

Door Esther, diëtiste, oprichter van Opdieet.nl. Esther houdt van lekker eten, lezen én schrijven. In deze column schrijft ze ‘met een knipoog’ over de alledaagse dingen van het leven.

Het bericht Verjaardag! Esthers column. Het leven met een knipoog verscheen eerst op TRENDYSTYLE.

Vandaag is het vrijdag… Tijd voor: Estherrrrrrrrrrrrrrrrrr!

Elke avond doorloop ik voor het slapen gaan een uitgebreid ritueel. Het begint met ’n wandeltje door de stad. Even mezelf uitlaten, noem ik dat, maar dan zonder hond.

Het is een prima manier om de dag af te bouwen, vooral ’s avonds laat wanneer het verkeer tot stilstand komt. Alleen op straat is niet eng (ligt er trouwens wel aan waar je woont), integendeel, het is juist heerlijk om de stad voor jezelf te hebben.

Een aardige route maakt dat ik aan mijn dagelijkse stappen kom, terwijl een frisse wind m’n haar verwaait en m’n gedachtes verstilt, waar ik vervolgens heerlijk op slapen kan.

Maar voor het zover is, moet er nog veel meer gebeuren. Want eenmaal thuis is het niet een kwestie van meteen het bed in stappen. Nee, eerst moet alles nog dicht, uit, of op slot. Verder een glas water vullen, voor naast bed, en natuurlijk m’n tanden poetsen. En dan heb ik nog niet eens contactlenzen om uit te doen of medicatie die ik in moet nemen.
Hoe anders is het om zomaar op de bank weg te doezelen; geluiden of fel licht… ingenesteld onder een wollen plaid slaap ik door alles heen.

Maar naar bed gaan is een serieuze aangelegenheid. Zoals je op reis gaat, bereid je je er op voor. En eenmaal onder de dekens bevind je je als het ware in een tussenstation tot de slaap je besluipt, bedwelmt en meeneemt. Doodse stilte is geboden, evenals absolute duisternis, want alleen dan is het mogelijk om je over te geven aan de avonturen van de nacht.

Wat er precies gebeurt in deze periode, blijft een mysterie. Maar 1 ding is zeker, hoe verder weg je bent, des te beter. Want ook al kan ik heerlijk snoozen op mijn bank, het blijven lichte hazenslaapjes waar ik slechts minimaal van uitrust. Nee, de echte slaap is een gebeuren, wat zich enkel onder de juiste omstandigheden voordoet.

Niet zo verwonderlijk daarom, dat het ontwaken ook weer een heel proces is. Het is bijkomen van de reis, waar het ochtendritueel voor staat…

Door Esther, diëtiste, oprichter van Opdieet.nl. Esther houdt van lekker eten, lezen én schrijven. In deze column schrijft ze ‘met een knipoog’ over de alledaagse dingen van het leven.

Het bericht Op reis. Esthers column. Het leven met een knipoog verscheen eerst op TRENDYSTYLE.