Sommige wijnen zijn meer dan een drankje bij het eten. Ze vertellen een verhaal over hun herkomst, hun druiven en de tradities die erachter schuilgaan. Barolo en Viognier behoren zonder twijfel tot die categorie. De ene is een krachtige rode wijn uit Italië, de andere een aromatische witte wijn uit Frankrijk. Twee totaal verschillende stijlen, maar allebei met een uitgesproken karakter dat wijnliefhebbers al generaties lang fascineert.

Juist door hun contrast vormen ze samen een intrigerend duo. Waar de ene wijn indruk maakt met kracht en structuur, charmeert de andere met geurige elegantie en een zachte, volle smaak. Samen laten ze zien hoe divers en interessant wijn kan zijn.

Barolo: de aristocraat uit Piemonte

Barolo wordt vaak de “koning van de Italiaanse wijnen” genoemd. Deze prestigieuze rode wijn komt uit de regio Piemonte in het noordwesten van Italië, waar glooiende heuvels en historische wijngaarden het landschap bepalen. De wijn wordt gemaakt van één druif: Nebbiolo, een variëteit die bekendstaat om haar finesse én haar temperament.

Nebbiolo voelt zich nergens zo thuis als in deze streek. De combinatie van zonnige dagen, koele nachten en kalkrijke bodems zorgt ervoor dat de druif hier zijn volledige complexiteit kan ontwikkelen. Het resultaat is een wijn met structuur, diepgang en een indrukwekkend rijpingspotentieel.

In het glas herken je Barolo aan zijn robijnrode tot granaatrode kleur. Het bouquet is gelaagd en verfijnd: aroma’s van rode kersen en frambozen mengen zich met florale tonen van rozen en verfijnde hints van kruiden en thee. Naarmate de wijn rijpt, ontwikkelt hij een nog complexer karakter met nuances van leer, truffel en gedroogde bloemen.

Wat Barolo echt bijzonder maakt, is zijn structuur. De wijn heeft stevige tannines en een levendige zuurgraad, waardoor hij prachtig kan ouderen. Volgens de Italiaanse regelgeving moet Barolo minimaal 38 maanden rijpen voordat hij op de markt verschijnt, waarvan minstens 18 maanden op hout. Sommige flessen ontwikkelen zich moeiteloos twintig jaar of langer.

Serveer Barolo bij rijke gerechten zoals stoofvlees, wild of gerijpte kazen. Het is een wijn die uitnodigt om rustig van te genieten – bij voorkeur tijdens een lange avond aan tafel.

Van kracht naar elegantie

Waar Barolo staat voor structuur, kracht en rijping, laat een andere wijn, Voignier, een heel andere kant van wijn zien. Niet robuust en tanninerijk, maar aromatisch, rond en verleidelijk geurend; een witte druif die bekendstaat om haar expressieve karakter en sensuele aroma’s. Waar Barolo indruk maakt met diepgang en complexiteit, betovert Viognier met geur en elegantie. Samen laten ze zien hoe uiteenlopend wijnstijlen kunnen zijn.

Viognier: de aromatische verleidster uit Frankrijk

Viognier is van oorsprong een Franse druif en vindt zijn historische thuis in de noordelijke Rhônevallei. In appellaties zoals Condrieu bereikt hij zijn meest verfijnde vorm. Hier worden wijnen gemaakt die wereldwijd worden geroemd om hun intense aroma’s en zachte textuur.

Wat Viognier zo herkenbaar maakt, is zijn uitbundige geur. In het glas komen aroma’s vrij van rijpe abrikoos, sappige perzik en honing, vaak aangevuld met florale tonen van viooltjes en oranjebloesem. Sommige wijnen laten ook hints van amandel of specerijen zien.

In de mond is Viognier doorgaans vol en rond, met een zachte structuur en relatief milde zuren. Daardoor voelt de wijn rijk en soepel aan. Soms wordt hij kort op hout gerijpt, wat extra diepte en een licht romig karakter kan geven.

Hoewel de druif tegenwoordig ook in andere wijnlanden wordt verbouwd, blijven de klassieke Franse versies voor veel kenners het referentiepunt: aromatisch, elegant en mooi in balans.

Viognier is bovendien een uitstekende begeleider van gerechten met uitgesproken smaken. Denk aan Aziatische keuken, Thaise curry’s, gerechten met kokos of gegrilde vis en schaaldieren. Licht gekoeld – rond 10 tot 12 graden – komt zijn aromatische karakter het best tot zijn recht.

Twee stijlen, één wijnbeleving

Barolo en Viognier lijken op het eerste gezicht elkaars tegenpolen: een krachtige rode wijn met structuur en rijpingspotentieel tegenover een aromatische witte wijn die draait om geur en zachtheid. Toch hebben ze meer gemeen dan je zou denken. Beide wijnen hebben een duidelijke identiteit, een karakter dat meteen herkenbaar is en een reputatie die ze niet voor niets hebben opgebouwd.

Juist daarom verdienen ze allebei een plek in de wijnkast. Barolo voor momenten waarop je kiest voor diepte en intensiteit, Viognier wanneer je zin hebt in een geurige, elegante wijn. Samen laten ze zien hoe fascinerend wijn kan zijn: twee druiven, twee stijlen, en een wereld aan smaak in het glas.

Het bericht Barolo en Viognier: twee wijniconen die je wijnwereld verrijken verscheen eerst op TRENDYSTYLE.

Iedereen die een beetje verstand van de Italiaanse keuken heeft, kent de Toscaanse cantucci: harde amandelkoekjes, afkomstig uit Toscane, lang van vorm en gemaakt van bloem, suiker, ei en amandelen.

Er is een soortgelijk recept dat cazzetti goriziani heet. Ik vond het in een vintage kookboek met oude recepten uit de keuken van Gorizia, een charmant stadje op de grens met Slovenië, in het noordoosten van Italië. Het recept dateert uit 1890, maar eerlijk gezegd was het vooral de eigenaardige naam van deze koekjes die mijn aandacht trok. Cazzetti…

Cazzetti goriziani

In het hedendaags Italiaans doet dat woord even de wenkbrauwen fronsen, want de naam is waarschijnlijk afgeleid van cazzo, een grof woord voor… hum… het mannelijke attribuut. Cazzetti is het verkleinwoord (en meervoud), waarmee je dus zou uitkomen op zoiets als ‘piemeltjes’ :-)

In oudere, regionale kookboeken werd zo’n pikante benaming vaak speels en volkstaalachtig gebruikt, met een knipoog naar de vorm van het gebak, zonder een expliciete obscene bedoeling. Net zoals in veel dialecten kregen ook koekjes en broodjes vroeger namen die licht ironisch of ondeugend waren, maar vooral huiselijk en humoristisch.

De cazzetti goriziani moeten in die optiek gezien worden: eenvoudige, rustieke koekjes met een lange vorm, bedacht in een tijd waarin koken nog vooral een kwestie was van overlevering, plezier en een gezonde dosis zelfspot.

We hebben het recept voor je uitgeprobeerd. De koekjes lijken inderdaad op de Toscaanse cantucci, al waren die van ons wat zachter. Je kunt ze op twee manieren bakken. De eerste manier wordt ook in Toscane gebruikt: het deeg wordt in lange rollen gebakken en ongeveer tien minuten voor het einde van de baktijd uit de oven gehaald, gesneden, en vervolgens verder afgebakken. Uit het vintage boek met recepten uit Gorizia blijkt echter dat in deze streek het deeg ook wel werd gesneden voordat het de oven inging, of juist na afloop van de baktijd.

Wij sneden het deeg van tevoren, maar haalden de koekjes niet los van elkaar. Na afloop van de baktijd hoefden we alleen nog maar de inkepingen van het mes te volgen om de cazzetti van elkaar te scheiden.

Het recept

Dit is het recept. We hebben de hoeveelheden van de ingrediënten aangepast aan een hedendaagse normale huishouding – het originele recept leek wel bedoeld voor een weeshuis! Ook hebben we een zakje gist toegevoegd, zodat het deeg mooi stevig en soepel wordt en de koekjes een fijne structuur krijgen.

Ingrediënten

• 4 eierdooiers
• 200 gram suiker
• 200 gram bloem
• 100 gram amandelbloem of 100 gram gehakte amandelen
• 1 zakje Vanillearoma Gist van Paneangeli

Bereiding

Klop het eigeel en de suiker op tot een schuimige zachtgele crème. Voeg de bloem, amandelbloem en gist toe en kneed alle ingrediënten tot een zachte, compacte deegbal. Bedek een bakplaat met bakpapier. Maak van het deeg een langwerpige vorm van ongeveer 3 tot 4 centimeter hoog van en snijd er koekjes van.

Bak het deeg in een voorverwarmde oven op 170 graden Celsius in ongeveer 30 minuten gaar. Volg met een mes de inkepingen in het deeg en maak de koekjes los. Ze kunnen nog wat zacht zijn, maar worden hard naarmate ze afkoelen. Let er wel op dat ze van binnen goed gaar zijn!

Serveer ze bij de thee of bij een dessert als ijs met een likeurtje ernaast.

Het bericht Cazzetti goriziani. Amandelkoekjes uit het noordoosten van Italië verscheen eerst op TRENDYSTYLE.

Deze verrukkelijke en romige amaretti koekjes lijken net sneeuwballetjes. Ze zijn eenvoudig te maken en kunnen niet mislukken. En ze maken het sfeertje. Of het nu regent, de zon schijnt of sneeuwt… met deze schattige kokosballetjes maak je iedereen blij!

Serveer de koekjes met een glas champagne als dessert na een Kerstdiner, of als zoete lekkernij bij de koffie of thee. Het recept kreeg ik in Italië van een vriendin die me liet zien hoe ik ze moest maken (natuurlijk zette ik de camera erop).

Ingrediënten

• 350 gram amaretti koekjes
• 150 ml melk
• 2 à 3 eetlepels oploskoffie
• 500 gram mascarpone-kaas
• kokosschaafsel
• bonbonpapiertjes (klein formaat)

Bereiding

Schenk de melk in een diep bord en voeg de oploskoffie (in poeder) toe. Vermeng de melk met de poeder. Haal nu telkens twee amaretti-koekjes door de melk met koffiepoeder. Schep dan met een theelepel mascarpone op één van de twee koekjes en plak het andere koekje op de mascarpone zodat een rond balletje ontstaat. Haal het balletje (de beide koekjes met mascarpone ertussen) door de kokosschaafsel. Ga zo door tot alle ingredienten op zijn. Laat de schaal met koekjes een paar uur in de ijskast rusten. Serveer ze als dessert of als zoet tussendoortje.

Het bericht Amaretti koekjes met mascarpone en kokos. Net sneeuwballetjes verscheen eerst op TRENDYSTYLE.

Panettone (Italiaans cakebrood) is karakteristiek voor de decemberfeesten in Italië. Eigenlijk hoeven we je dat niet te vertellen want panettones zijn tegenwoordig ook in ons landje enorm populair. Maar wist jij dat je ook je eigen panettone kunt bakken? Het is best veel werk, maar het geeft een warm gevoel. Als je dan toch bezig bent, maar er dan ook eentje voor je ouders, je broer, je zus, je beste vriendin.

Eenvoudige maar overvloedige ingrediënten

De ingrediënten van dit geurige cakebrood zijn eenvoudig maar overvloedig: bloem, eieren, boter, rozijnen en sukade (tot wel 20%). De meeste Italianen kopen hun panettoni (meervoud van panettone) tegenwoordig in de winkel omdat er heel wat werk en tijd bij het zelf bakken van panettoni komt kijken. Dat komt vooral door de lange wachttijden waarin het gist moet rijzen. Als je het volgens het boekje wilt doen, ben je er alles bij elkaar zo’n 2 à 3 dagen mee bezig, maar… het kan ook (iets) sneller.

Wij maakten vier kleine panettoni in één dag. Het is wel even plannen, maar het moet lukken. Het is het proberen waard, want het bakken van dit feestelijke brood geeft, zoals gezegd, enorm veel voldoening. Bij ons waren ze rond 10 uur ’s avonds klaar. Toen was het alleen nog een kwestie van een paar stokjes erdoor heen steken om ze omgekeerd te drogen te hangen. Want ja, deze Kerstbroden moeten op z’n kop afkoelen om inzakken te voorkomen. Voldaan gingen we naar bed. Het hele huis rook naar vers gebakken, zoet brood! ’s Nachts werd ik een paar keer wakker en snoof ik met een gelukzalige glimlach het parfum van eigengemaakte panettoni op. Heerlijk!

Je kunt panettone zò eten of, zoals de Italianen dat vaak doen, het serveren met een chantilly crème, een warme zabaglione of met banketbakkersroom. Deze Kerstbroden die in Italië tot aan 6 januari (Driekoningen) worden gegeten, zijn ook heel leuk om cadeau te doen.

Zelf panettone maken

Maar dan nu aan het werk. Stroop je mouwen maar op, ook omdat wij zonder keukenmachine werken. Het wordt kneden zoals onze grootmoeders dat deden. Hier is een recept waarmee je vier kleine panettoni van elk 650 gram kunt maken.

Voordat je begint: het is heel belangrijk dat je een bloemsoort met een hoge W-waarde gebruikt, zoals Manitoba farina tipo 0. Dit verklaart ook meteen waarom het deeg lang moet rijzen (en je er lang over doet om panettoni te maken). Manitoba bloem is een sterke bloemsoort, dat is: rijk aan gluten waardoor je een sterk maar ook heel elastisch deeg krijgt. Verder heb je papieren panettone vormen nodig; voor ons recept vormpjes met een inhoud van 500 gram. Die zijn tegenwoordig gemakkelijk via internet te bestellen.

Ingrediënten voor 4 kleine panettones (panettoni) van circa 650 gram elk

• 300 gram rozijnen
• 60 gram honing
• de schil van 2 gewassen sinaasappels
• de schil van 1 gewassen citroen
• 2 eetlepels vanille aroma (of een vanillestokje)
• 1 1/2 eetlepel rum
• 890 gram Manitoba bloem (plus extra bloem voor je werkoppervlak en om eventueel mee te corrigeren)
• 130 water (plus extra water om de rozijnen in te weken)
• 8 gram verse biergist
• 244 gram suiker
• 12 eieren (van 6 eieren krijg je alleen de eierdooier)
• 200 gram boter
• 15 gram zout
• 200 gram sinaasappel- en/of cedersukade

Benodigdheden (naast het gebruikelijke keukengerei)

• 4 kleine panettones vormen van 500 gram
• 4 breinaalden (of: lange satéprikkers, Chinese chopsticks)
• deegschraper
• vershoudfolie

Bereiding

Eerste sessie: aroma en voordeeg (vroeg in de morgen)

1. Maak het aroma. Doe de honing in een kommetje en voeg de sinaasappelrasp, de citroenrasp, het vanillearoma en de rum toe. Vermeng de ingrediënten met elkaar en dek af met vershoudfolie.

2. Was de rozijnen en zet ze in heet water te weken. Ververs het water in de loop van de dag een paar maal.

3. Maak het voordeeg (biga). Los 4 gram verse biergist op in 25 gram water met 2 gram suiker en voeg 40 gram Manitoba bloem toe. Kneed de ingrediënten door elkaar tot een glad deegballetje. Dek de kom af met vershoudfolie en laat het deeg rijzen totdat het volume verdubbeld is (ongeveer 1 1/2 uur). Tip: zet de kom bij de verwarming of in een dichte oven met alleen het licht aan.

Tweede sessie (na circa 1 1/2 uur)

4. Voeg de volgende ingrediënten aan het voordeeg (biga) toe: 1 eierdooier (het eiwit gebruik je niet), 40 gram water, 5 gram suiker en 70 gram Manitoba bloem. Kneed alle ingrediënten door elkaar tot een glad deeg. Dek af met vershoudfolie en laat rijzen totdat het volume drie maal zo groot is (ongeveer 2 à 3 uur).

Derde sessie (na circa 2 à 3 uur)

5. Voeg de volgende ingrediënten aan het deeg toe: 1 eierdooier (het eiwit gebruik je niet), 4 gram verse biergist opgelost in 65 gram water met 7 gram suiker, 130 gram Manitoba bloem. Kneed alle ingrediënten door elkaar tot een glad deeg. Dek af met vershoudfolie en laat rijzen totdat het volume vier maal zo groot is (ongeveer 3 à 4 uur).

Vierde sessie (na circa 3 à 4 uur)

6. Het echte werk gaat beginnen. Voeg 6 eieren, 4 eierdooiers (het eiwit gebruik je niet), 115 gram suiker en 650 gram Manitoba bloem aan het deeg toe. Kneed alle ingrediënten goed door elkaar totdat je een glad deeg hebt (of bewerk het met de keukenmachine op een middenlage stand). Je hebt hier tenminste 5 minuten voor nodig. Voeg nu de resterende 115 gram suiker en de aromamix toe en bewerk het deeg opnieuw. Is het te nat, dan voeg je extra bloem toe. Kneed totdat je een gladde, elastische deegbal hebt die niet aan de kom plakt. Voeg nu beetje bij beetje 200 gram boter toe en verwerk die door het deeg. Als laatste verwerk je 15 gram zout erdoor. Kneed totdat je een soepel en elastisch deeg hebt. Je moet het deeg kunnen uitrekken zonder dat het breekt of scheurt.

7. Haal de rozijnen uit het water en dep ze goed droog met een schone theedoek.

8. Bestuif een werkblad met bloem, kieper het deeg op het werkblad, doe de rozijnen en de sukade erbij, vouw het deeg dubbel, rol het op een verwerk het fruit door het deeg (met behulp van een deegschraper). Is het deeg te nat, voeg dan (zo min mogelijk) bloem toe. Het deeg moet elastisch en beweeglijk zijn.

9. Als je het helemaal volgens het boekje wilt doen, is het nu tijd voor wat maatwerk. We gaan het deeg/beslag over de panettone vormen verdelen. In een (kleine) vorm met een inhoud van 500 gram (panettone) gaat 600 gram beslag. In een (grote) vorm van 1000 gram gaat 1100 gram beslag. Wie liepen de kantjes ervan af en verdeelden ons deeg eenvoudigweg in vier delen.

10. Het is nu het moment om de deegstukken te ‘pirlare‘ (letterlijk: ronddraaien). Dat doe je door elk deegstuk met je handen meerdere malen rond te draaien op het werkvlak (ditmaal zonder bloem) en door met je handen van boven naar onderen strijken. Je trekt het deeg als het ware naar onderen toe strak en maakt er een mooie, glad gespannen bol van. Dit is de allerbelangrijke fase. Als je dit goed doet, zal je panettone mooi rijzen. Op internet vind je verschillende tutorials over het ‘pirlare’ van panettoni (zoek ‘Pirlatura panettone‘). Hoe groter je panettone, hoe belangrijker deze fase. Bij kleine panettoni als die van ons, is deze fase minder belangrijk.

10. Leg de deegbollen voorzichtig op de bodem van de vormen en dek ze af met vershoudfolie. Zet ze op een warm plekje (dichte oven met licht aan) en laat de panettoni rijzen. Dit heeft enige tijd nodig. In theorie 4 tot zelfs 11 (!) uur. Een leidraad is: je kunt gaan bakken als het deeg ongeveer 1 cm over de rand van de bakvormen is gerezen. Bij ons was dat na ongeveer 5 uur. Let op: verwijder het vershoudfolie als het deeg de rand nadert. Op die manier kan de bovenkant drogen en krijg je later, tijdens het bakken, een mooi korstje.

Vijfde sessie (na minimaal 4 à 5 uur)

11. Volgens de traditie zou je nu de bovenkant van de panettoni moeten insnijden met een scherp mes. Wij hebben dit overgeslagen. Wil je er meer over weten, zoek dan op internet naar ‘Scarpatura panettone‘.

12. Plaats de panettoni in een voorwarmde oven (170 graden) op een hoogte van ongeveer 10 centimeter van de ovenbodem. De baktijd is circa 45 minuten. Cruciaal is de bovenkant van de panettoni. Die moet goudbruin zijn, maar soms wil dat wel eens te hard gaan. Er zijn een paar oplossingen voor: 1. bak de panettoni de eerste 20 tot 30 minuten alleen van onderen uit en daarna van boven en onderen uit, of 2. dek de panettoni af met aluminiumfolie zodra de ovenkant voldoende goudbruin is.

13. Haal de panettoni, zodra ze klaar zijn, uit de oven. Nu komt het! Om inzakken te voorkomen, hang je ze met de bovenkant naar beneden te drogen (papier niet verwijderen). Steek een breinaald (satéprikker, chopstick) door de panettoni, ongeveer op 2 cm van de onderkant (zie de foto) en hang ze te drogen. Op dit punt aangekomen, is het vast en zeker al avond. Laat de panettoni de hele nacht hangen. De volgende dag zijn ze perfect.

Zesde sessie (de volgende dag)

14. Bewaar de panettoni in een plastic zak met zo min mogelijk lucht. Op die manier blijven ze zacht. De panettoni zijn het lekkerst vanaf de dag na bereiding.

15. Serveer de panettone op kamertemperatuur. Daarvoor kun je het even op de verwarming leggen, maar niet te lang anders droogt het uit.

16. Serveer de stukken panettone (in het papier! – zie de foto hierboven) met een prosecco demi-sec. Auguri!

Wedden dat je het gaat lukken om panettone te maken. Buon appetito, buone Feste, Buon Anno!

Charlotte Mesman voor TRENDYSTYLE

Het bericht Zelf panettone maken. Een snel en makkelijk panettone recept verscheen eerst op TRENDYSTYLE.

Als 2025 ons iets heeft geleerd, is het dat eten niet langer alleen draait om voeding – het is identiteit, welzijn, plezier en rebellie op één bord. In 2026 zullen onze keukens, cafés en diners bewuster, expressiever en paradoxaal genoeg relaxter aanvoelen. We vertellen je meer over de voedseltrends voor 2026.

Gezond comfort food

In 2026 wordt voeding intuïtiever; niet alleen ons lichaam maar ook onze geest komt aan zijn trekken. Strikte eetregels verdwijnen en maken plaats voor een benadering die het lichaam op een warme, troostende manier voedt, zonder schuldgevoel.

Vezelrijke maaltijden – denk aan linzen- en geroosterde groentebowls, witlofsalades met citrus, of havermout met zaden en gestoofd fruit – worden dagelijkse favorieten. Gefermenteerde lekkernijen zoals kimchi in rijst, kefir in smoothies en zuurdesembrood zijn rijk van smaak en tegelijkertijd oergezond. Langzaam bereide gerechten (slow food), zoals langzaam gegaarde soepen, congee of zacht gestoofde groenten, bieden comfort maar ook een zekere luxe.

Koken met mineralen

Een trend die in opkomst is: mineraalrijk koken. Dit gaat verder dan gezond eten; het is een manier om gerechten diepte, complexiteit en een natuurlijke rijkdom te geven. Door bewust ingrediënten te kiezen die rijk zijn aan mineralen worden gerechten voedzaam en smaakvol.

Voorbeelden van mineraalrijke ingrediënten en toepassingen:

• Zeewierbouillons: een zilte, umami-rijke basis voor soepen of stoofschotels
• Lichte botten- of groentebouillons: langzaam getrokken voor maximale smaak en mineralen
• Tahin en andere sesampasta’s: zorgen voor een nootachtige smaak en calcium
• Ongeraffineerd zout: van Himalaya- tot keltisch zeezout, dat niet alleen zoutheid, maar ook mineralen toevoegt

Het idee is om eten een ‘body’ te geven zonder zware sauzen of overdaad. Een simpel gestoofd gerecht met een vleugje zeewierbouillon of een lichte groentebouillon krijgt ineens diepgang die zowel lichaam als smaakpapillen voedt. Minerale gerechten voelen luxueus, maar ook volledig natuurlijk en geaard – een trend die gezondheid en stijl moeiteloos combineert.

Eenvoud als nieuw statussymbool

Luxe is in 2026 stiller en ingetogener (denk ook aan het quiet luxury concept in de mode). Korte ingrediëntenlijsten en perfecte sourcing maken elk gerecht van een geraffineerde verfijndheid. Elk ingrediënt is zorgvuldig geselecteerd op kwaliteit, herkomst en duurzaamheid. Het gaat om groenten van lokale telers, fruit van seizoensgebonden oogsten, handgeplukte kruiden en oliën van kleine, ambachtelijke producenten. Zo wordt elk element op het bord een verhaal van vakmanschap en authenticiteit.

Een perfecte tomaat met olijfolie en vlokken zeezout, warm brood dat je met de hand breekt, of fruit dat precies zo wordt geserveerd zoals het is – niets meer, niets minder. Elk ingrediënt straalt kwaliteit uit en draagt bij aan een maaltijd die moeiteloos chic aanvoelt. In 2026 is eenvoud de ultieme luxe.

Plant-forward, niet plant-beperkt

Plantaardig eten wordt in 2026 eleganter, maar geeft ook meer voldoening. De focus verschuift van wat ontbreekt naar wat diep bevredigend is. Centraal staat umami, vaak het ‘vijfde smaakgevoel’ genoemd. In tegenstelling tot zoet, zout, zuur of bitter is umami een hartige, rijke smaak die voedsel een volle, bevredigende sensatie geeft – denk aan de diepte van een langzaam gegaarde champignonragout of een perfect gerijpte tomatensaus. Het is de smaak die plantaardige gerechten hartig doet aanvoelen, zelfs zonder vlees.

Umami komt van nature voor in champignons, tomaten, soja, miso, zeewier, gerijpte kazen en langzaam gegaarde groenten. Het is het geheim van plantaardige maaltijden die luxueus en vol van smaak zijn, zonder zwaar te voelen. Denk aan miso-geglazuurde aubergine, geroosterde shiitake-paddenstoelen die bijna vleesachtig smaken, tomatenconfit op een bedje van granen, of bouillons op basis van kombu-zeewier en gedroogde paddenstoelen – elke hap gelaagd met die hartige rijkdom.

Plantaardig eten wordt luxueus en vol smaak, terwijl vlees slechts sporadisch en doelbewust wordt ingezet.

Vlees verdwijnt niet volledig – het wordt sporadisch en doelbewust ingezet, waardoor groenten de hoofdrol spelen. Door in te zetten op umami bewijzen chefs en thuiskoks dat voldoening, diepe smaak en luxe volledig uit groenten, peulvruchten en granen kan komen.

Hyper-regionale wereldsmaken

In 2026 voelen brede culinaire labels – Aziatisch, Mediterraan of Latijns-Amerikaans – verouderd aan. Diners en thuiskoks verlangen naar specificiteit, naar de smaak van plaats, verhaal en traditie achter elk gerecht. Menukaarten verwijzen naar dorpen, kusten en familierecepten, en leggen de intieme oorsprong van ingrediënten en technieken bloot.

Een enkele specerijenmix kan je meenemen naar een klein dorpje in Gujarat; een regionale fermentatie doet denken aan een Japans kustdorp; een traditionele saus vertelt het verhaal van oma’s zondagse ritueel. Denk aan Vietnamese bánh xèo – een hartige Vietnamese rijstpannekoek – precies zoals families in Hué het maken, Siciliaanse caponata, een stoofschotel van meestal aubergines, met lokale rozijnen en pijnboompitten, of Ethiopische injera – luchtig, lichtzure teff-brood – geserveerd met een stoofschotel met berbere-kruiden (peper, koriander, knoflook, gember, ui, nootmuskaat, kruidnagel, cayennepeper, fenegriek, kardemom).

Deze gerechten zijn niet alleen smaken – ze zijn verhalen, elke hap vol geschiedenis, geografie en cultuur. De nadruk ligt op authenticiteit zonder pretentie. Chefs vieren unieke ingrediënten – kustzout, erfgoedgranen of lokale chili’s – en technieken die generatieslang zijn verfijnd. Deze aanpak verplaatst de wereldkeuken weg van trendgevoelige fusion en naar eerlijke verhalen, waardoor eten een meeslepende, bijna literaire ervaring wordt.

Door de lens te versmallen van continenten naar regio’s en van regio’s naar families, maken hyper-regionale wereldsmaken van elke maaltijd een ontdekking – verfijnd, verankerd en diep persoonlijk.

Textuur is het ultieme ingrediënt

Smaak alleen is niet genoeg. Knapperige granen ontmoeten romige dressings, zijdezachte soepen worden afgemaakt met knapperige toppings, en taai brood contrasteert met zachte vullingen. Textuur transformeert eenvoudige maaltijden tot zintuiglijke ervaringen.

Persoonlijk eten, gedreven door intuïtie

Eten wordt een reflectie van stemming, seizoen en lichaamsbewustzijn. De ene dag vraagt om voedzame bowls en warme bouillons; de andere dag om frisse salades en rauwe crunch. Eten voelt responsief, romantisch en weer persoonlijk.

Het bericht Dit zijn de voedseltrends voor 2026: van vezels en minalen tot umami verscheen eerst op TRENDYSTYLE.

Slow food. Zeg niet dat je er geen tijd voor hebt. Voor koken mààk je tijd. Geniet van de geuren, de kleuren, de aanraking van de ingrediënten, de voldoening als je iets bijzonders op tafel zet. Zoals deze huisgemaakte tortelli met pompoenvulling (tortelli di zucca). Puur natuur. Proef de herfst!

Volgens het originele Italiaanse recept (tortelli alla mantovana) voeg je aan de pompoenvulling 100 gram verkruimelde amaretti koekjes toe. Wij hebben voor een ‘light’ versie (zonder amaretti koekjes) gekozen waarin de smaak van de pompoen maximaal tot zijn recht komt. De saffraan voegden we het deeg toe om het een mooi, herfstig kleurtje mee te geven, maar ook dat mag je achterwege laten.

Huisgemaakte tortelli met pompoen vulling

Ingrediënten voor 4 tot 6 personen (ongeveer 30 tortelli)

• 200 gram volkoren meel of farina di semola (plus extra meel voor het geval het deeg te nat is)
• 3 eierdooiers
• 1/3 glas lauwwarm water (plus extra water voor het geval het deeg te droog is)
• saffraan (optioneel)
• circa 500 gram pompoenvruchtvlees (1/2 middelgrote pompoen)
• gemalen Parmezaanse kaas of gezouten ricotta kaas (een beetje voor de vulling plus om mee te serveren)
• nootmuskaat
• 1 klont boter
• verse salieblaadjes
• zout
• peper

Bereiding

Was de pompoen, snijd de vrucht in grote stukken, verwijder de zaden en de draderige binnenkant, wikkel de stukken in aluminiumfolie en bak ze ongeveer 40 minuten in de oven totdat het vruchtvlees zacht is en de schil zich gemakkelijk laat verwijderen. Plaats de stukken pompoen met de schil naar onderen op de bakplaat (als het vruchtvlees zelf de bakplaat raakt, kan het bruin kleuren). Prak het vruchtvlees met een vork fijn en breng het op smaak met zout, peper en Parmezaanse kaas of gezouten ricotta kaas.

Doe het volkoren meel in grote kom en voeg de eidooiers en het water toe. Kneed alles goed door elkaar tot een homogeen, glad en vrij stevig deeg. Is het deeg te droog, voeg dan meer water toe. Is het te nat, voeg dan extra meel toe.

Rol het deeg met een deegroller of een pastamachine uit tot dunne lappen en snijd er rondjes met een diameter van ongeveer 6 centimeter van. Schep op het midden van de rondjes een beetje van de pompoenvulling, vouw de rondjes dubbel, druk de randen stevig aan, buig de uiteinden naar achteren (richting de rechte kant van het halve rondje) en druk de uiteinden stevig op elkaar. Zo nodig kun je de randen van de rondjes bevochtigen zodat het deeg zich gemakkelijker laat ‘dichtplakken’. Leg de tortelli uit elkaar op een met bloem bestrooide ondergrond.

Kook de tortelli in ongeveer 3 tot 5 minuten in kokend water met zout gaar. Smelt ondertussen boter met salieblaadjes in een steelpannetje. Serveer de tortelli met de gesmolten boter, salie en Parmezaanse kaas. Buon appetito!

Het bericht De Italiaanse keuken. Huisgemaakte tortelli met pompoen vulling verscheen eerst op TRENDYSTYLE.

Moeite met de herfst, pardon: nazomer? We hebben een ultiem comfort-food-gerecht voor je: gnocchi con susine (aardappelballetjes met pruimenvulling). Dit gerecht is afkomstig uit Friuli Venezia Giulia, de meest noordoostelijke regio van Italië, waar de (romantische) invloeden uit het toenmalige Oostenrijks-Hongaarse Rijk (think Keizerin Sissi) tot op vandaag de dag voelbaar zijn.

Deze streek staat onder meer bekend om zijn sappige, blauwe pruimen. De unieke combinatie van gnocchi (aardappelballetjes) met pruimen, boter en kaneel is om je vingers bij af te likken. Het is één van de weinige zoete primi (voorgerechten) uit de Italiaanse keuken (qua smaak ligt het in de lijn van ravioli met pompoenvulling). Gnocchi con susine is pure verwennerij, ook kinderen zijn er dol op. Je kunt de gnocchi ook als dessert serveren.

Voor dit gerecht kun je het beste vastkokende aardappels gebruiken, of beter nog: oude aardappels. Heb je oude aardappels in huis en weet je niet wat je ermee aan moet, maak er dan eens gnocchi met pruimenvulling van. Verder heb je rijpe pruimen nodig. Elke pruim levert twee gnocchi op. Per persoon serveer je twee (kleine eter) tot vijf (grote eter) gnocchi. Reken maar uit hoeveel je er nodig hebt!

Bekijk de kookvideo met Charlotte en lees het recept hieronder. Voor de video heeft Charlotte de boter in de herfstzon laten smelten, maar thuis doe je dat in een pannetje (zie het recept).

Ingrediënten voor 20 gnocchi

• 500 gram vastkokende aardappels
• 1 ei
• 60 gram boter
• zout
• circa 250 gram bloem (plus extra bloem voor het geval dat het deeg te nat is)
• 10 rijpe pruimen
• 30 gram boter (plus wat extra boter)
• 4 eetlepels broodkruim
• 40 tot 50 gram suiker
• kaneel

Bereiding

Kook de aardappels met schil. Giet de aardappels af zodra ze gaar zijn en verwijder de schil. Prak de aardappels fijn en laat de puree afkoelen. Vermeng de aardappelpuree met het ei, de in klontjes gesneden boter, het zout en de bloem. Voeg de bloem niet in één keer toe, maar begin met circa 200 gram. Het is de bedoeling dat je een stevig en glad deeg krijgt. Voeg net zoveel bloem toe als je nodig hebt om de juiste consistentie deeg te krijgen. Laat het deeg rusten.

In de tussentijd maak je de vulling voor de gnocchi. Was de pruimen, snijd ze doormidden en verwijder de pit. Smelt de boter in een steelpannetje en rooster de broodkruim erin. Breng de vulling op smaak met suiker en kaneel. Vul de gehalveerde pruimen met de vulling. De garnering is hetzelfde als de vulling. Houd je geen vulling over, smelt dan – terwijl je de gnocchi kookt – nog wat extra boter met broodkruim, suiker en kaneel.

Verdeel het deeg in 20 delen. Bewerk elk deel met je vingers totdat je een rondje krijgt. Leg op elk rondje een gevulde pruim met de vulling naar beneden. Bedek de pruim met het deeg en rol er tussen je handpalmen een mooie bal van. Het is belangrijk dat het deeg zich goed rond de pruim sluit.

Breng ruim water met zout aan de kook en kook de gnocchi erin gaar. De gnocchi zijn klaar als ze boven komen drijven. Meestal is dat na zo’n 5 minuten, maar het kan ook langer duren (de kooktijd hangt af van het gewicht van de gnocchi).

Serveer de gnocchi met het mengsel van boter, broodkruim, suiker en kaneel.

Het bericht De Italiaanse keuken. Gnocchi met zoete pruimenvulling. Om je vingers bij af te likken! verscheen eerst op TRENDYSTYLE.

Pasta alla Norma is een typisch Siciliaans (en zomers!) pastagerecht met alle smaken van het Mediterrane gebied. Je proeft de zon! De saus is gemaakt van verse passata di pomodoro (gezeefde tomaten), gefrituurde aubergine, gezouten ricottakaas en verse basilicum. Volgens het Siciliaanse recept combineer je de sugo alla Norma met korte pasta. Wij hadden vandaag zin in spaghetti en varieerden daarmee op het thema.

Voor de verse passata di pomodoro kun je het beste trostomaten of kerstomaatjes (pomodori di Pachino) gebruiken. De aubergine hebben wij in de extravergine olijfolie gefrituurd, maar je kan natuurlijk ook een andere olie gebruiken (dat is veel goedkoper). We sneden de aubergine in dunne plakken zoals ze dat in de streek van Catania doen (in Messina maken ze blokjes :-)). Over de vorm mogen de Sicilianen het dan niet eens zijn, over het feit dat de aubergines gefrituurd moeten worden, zijn ze dat wel. De zachte smaak ervan compenseert de acute smaak van de gezouten ricottakaas.

De gezouten ricottakaas is, anders dan het niet gezouten zusje (of broertje), hard (en zout) waardoor de kaas zich gemakkelijk laat raspen. Omdat de kaas echt erg zout is, voeg je aan de tomatensaus geen zout toe. In het pastawater doe je wel zout (veel zout spoel je immers met het kookwater weg).

De verrukkelijke, delicate en tegelijkertijd pittige smaak van pasta alla Norma zou de Siciliaanse toneelschrijver Nino Martoglio ‘Het is een Norma!’ hebben doen uitroepen, waarmee hij refereerde aan de beroemde opera van Vicenzo Bellini. Het is maar een verhaal dat de ronde doet, maar het getuigt wel van de ‘bontà’ van deze pastaschotel. Het is puur genieten!

Ingrediënten (voor 4 personen)

• 150 gram gezouten ricotta (ricotta salata)
• 600 gram tomaten
• circa 700 ml extravergine olijfolie (voor de saus en het frituren van de aubergine; wij gebruikten een klein, vrij hoog anti-aanbakpannetje met een diameter van 20 centimeter voor het frituren)
• 2 teentjes knoflook
• verse basilicum
• zout
• spaghetti (circa 90 tot 100 gram per persoon)
• 1 grote, ronde aubergine

Bereiding

Rasp de ricottakaas met een grove rasp.

Was en snijd de tomaten. Verhit een scheutje olijfolie in een koekenpan, fruit er een teentje knoflook in en voeg de tomaten en de stelen van de basilicum toe. Kook de tomaten in ongeveer 20 minuten zacht. Verwijder de basilicumstelen en gooi ze weg. Zeef de tomaten met een zeefmolen of een gewone keukenzeef.

Breng ruim water met zout voor de pasta aan de kook. Ben je niet zo handig met frituren (want dat is de volgende stap) wacht dan nog even met het aan de kook brengen van het water.

Was de aubergine en snijd er flinterdunne plakken van. Verhit olijfolie in een hoog  anti-aanbak koekenpannetje tot 170 graden en frituur er de aubergineplakjes in (ongeveer 3 à 4 per keer). Laat de plakken uitlekken op keukenpapier. Leg de eerste plakjes aubergine op een vel keukenpapier, dek ze af met een tweede vel en leg daarop de volgende plakjes, enzovoorts.

Doe de pasta in het (inmiddels) kokende water.

Verhit opnieuw olijfolie met knoflook en (dit keer) de basilicumblaadjes in een koekenpan. Voeg de gezeefde tomaten toe en laat de saus koken totdat deze de juiste consistentie heeft. Voeg zo nodig wat kookvocht van de pasta toe. Omdat de ricottakaas van zichzelf zout is, voegden wij geen zout aan de saus toe.

Giet de pasta af en doe deze bij de tomatensaus in de koekenpan. Voeg de helft van de gefrituurde aubergineplakjes toe. Schep alles door elkaar en verdeel de pasta over de borden. Doe andere helft van de aubergine en grof geraspte ricottakaas erover. Garneer met verse basilicumblaadjes.

Buon appetito!

En nu nog wat vragen (en antwoorden)!

Het bericht Pasta met aubergine, verse tomaten en gezouten ricotta (pasta alla Norma) verscheen eerst op TRENDYSTYLE.

Kombucha is dé dorstlesser van zomer 2025. Deze bruisende theedrank verovert de wereld en is niet meer weg te denken uit de koelkast van health lovers, foodies en iedereen die houdt van een beetje extra pit in het leven. Maar wat maakt kombucha nu zo’n onweerstaanbare favoriet?

Wat is kombucha eigenlijk?

De basis voor kombucha is heel eenvoudig: een kopje zwarte of groene thee, een beetje suiker, en dan – nu komt het – een mysterieuze, bijna buitenaards ogende Kombucha SCOBY (Symbiotic Culture Of Bacteria and Yeast), ook wel ’theezwam’ genoemd, ook al is het feitelijk geen paddenstoel of zwam maar een fijn weefsel van micro-organismen. Na een paar dagen fermenteren ontstaat er een lichtzure, sprankelende drank met een smaak die balanceert tussen fris, zoet en een tikje azijnachtig. Klinkt spannend? Dat is het ook!

De gezondheidsvoordelen

Wat kombucha bijzonder maakt, zijn de voedingsstoffen en bioactieve stoffen die het drankje bevat. Tijdens het fermenteren ontstaan er probiotica—goede bacteriën die je darmen blij maken. En wie een happy gut heeft, voelt zich vaak energieker, fitter en zelfs vrolijker. Geen wonder dat kombucha vaak wordt genoemd als het geheim achter een gezonde spijsvertering, maar ook een stralende huid.

Daarnaast zouden er kombucha ook veel antioxidanten zitten die je lichaam helpen beschermen tegen schadelijke invloeden van buitenaf. En omdat de suiker grotendeels wordt opgegeten door de bacteriën, is het drankje verrassend laag in calorieën. Perfect voor wie gezond wil leven, maar niet wil inleveren op smaak of gezelligheid.

Van detox tot energieboost

Veel fans zweren bij kombucha als hun go-to detoxdrankje. De organische zuren helpen je lichaam op natuurlijke wijze te ontgiften, terwijl B-vitamines en enzymen zorgen voor een subtiele energieboost. Dus of je nu een drukke werkdag hebt, een yogasessie achter de rug hebt of gewoon zin hebt in iets lekkers: dit frisse drankje past altijd.

Maar… wat zegt de wetenschap?

Voordat je nu meteen een voorraad SCOBY inslaat: het is goed om te weten dat de gezondheidsclaims rondom kombucha vooral gebaseerd zijn op dierstudies, laboratoriumonderzoek en enthousiaste verhalen van fans. Wetenschappers zijn het erover eens dat gefermenteerde dranken interessante ingrediënten bevatten, maar écht hard bewijs dat kombucha wonderen doet voor je gezondheid bij mensen, is er nog niet. Zie het dus vooral als een lekkere, verfrissende dorstlesser met potentiële gezondheidsvoordelen. Het is natuurlijk geen magie.

Zelf maken? Zo pak je het aan

Wil je zelf aan de slag met kombucha brouwen? Goed nieuws: de belangrijkste ‘ingrediënt’, de SCOBY, is ook in Nederland gewoon te koop. Er zijn diverse webshops en winkels die biologische en veilige SCOBY’s aanbieden, vaak inclusief startervloeistof. Zo kun je meteen beginnen met je eigen kombucha productie.

Een tip: kies altijd voor een biologische SCOBY en zorg voor een schone werkomgeving. Dat helpt om je kombucha lekker en veilig te laten fermenteren, zodat je optimaal kunt genieten van dit gezonde drankje.

Het ultieme lifestyle drankje

Wat kombucha misschien wel het allerleukst maakt? Je kunt eindeloos variëren met smaken—van gember en citroen tot framboos of lavendel. Het drankje is net zo geschikt voor een zomerse picknick als voor een chique mocktail op een feestje. En voor de echte DIY’ers: kombucha is verrassend makkelijk zelf te maken.

Cheers op jouw gezondheid!

Kombucha is niet zomaar een trend, het maakt deel uit van een gezonde lifestyle. Een glas kombucha is een feestje voor je smaakpapillen én een steuntje in de rug voor je gezondheid. Dus proost op jezelf, je darmen en je nieuwe favoriete zomerdrankje!

Klik hier fitness tips voor de heren op ADVERSUS

Het bericht Kombucha: deze gezonde dorstlesser is hét drankje van zomer 2025 verscheen eerst op TRENDYSTYLE.

Pasen komt nu wél heel dichtbij! En daar horen eieren bij. In allerlei soorten en maten :-) Wil je je tafelgenoten verrassen met een bijzonder spiegelei? Bak er dan eentje van kwarteleitjes. Zo’n lief spiegelei (met allemaal kleine baby dooiertjes) heb je nog nooit gezien! Met zo’n dis wil iedereen de komst van de lente vieren.

Je moet er wel wat geduld en enige handigheid voor hebben om de kwarteleitjes te openen. Het zijn er een heleboel en de schaal heeft de neiging om in duizenden stukjes uiteen te vallen. Verder is het handig om te weten dat vijf kwarteleitjes gelijk staan aan één kippenei. Voor 4 personen heb je dus 20 kwarteleitjes nodig.

Ingrediënten voor 4 personen

• 20 kwarteleitjes
• boter of extra vergine olijfolie
• zout
• peper

Bereiding

Breek de kwarteleitjes en doe het eiwit en de dooiers op een bord.

Tip. Je kunt kwarteleitjes het beste openen door met een scherp kartelmes een sneetje in het midden van het ei te maken en de schaal dan voorzichtig met je vingers open te breken. Op die manier voorkom je dat de schaal tot kleine stukjes verbrokkelt.

De eierdooiertjes hebben de neiging om de randen van de koekenpan op te zoeken. Als je ze op een mooie manier over het oppervlak wilt verspreiden, kun je het beste eerst wat gesmolten boter of olie in de pan doen zonder die te verwarmen. Schenk dan het eiwit met de dooiertjes erin, herschik de dooiers voorzichtig (met behulp van een lepel) en doe dan pas het vuur aan. Je mag natuurlijk ook, zoals je gewoon bent te doen, eerst de boter verhitten (zoals als wij dat deden – zie onze foto’s). Breng op smaak met zout.

Bak het spiegelei zoals je dat altijd doet en schuif het uit de pan op een mooi bord. Strooi er wat peper over en serveer het mooiste spiegelei dat je ooit gebakken hebt!

Zie ook kwarteleitjes als fingerfood bij het Paasaperitief

Het bericht Paasrecept. Zo’n lief spiegelei met kwarteleitjes heb je nog nooit gezien verscheen eerst op TRENDYSTYLE.