Paneer is een zachte, Indiase kaas die je met een beetje goede wil met de Griekse feta-kaas zou kunnen vergelijken (ook al is feta veel pittiger dan paneer). De kaas kan op vele manieren in gerechten worden verwerkt.

Zo wordt paneer vaak met spinazie bereid. Maar je kunt ook een paar blokjes grillen voor een origineel hapje bij de borrel. Of er een pikante maaltijdschotel met paprika en chilipepertjes van maken.

Paneer is in speciaalzaken verkrijgbaar. Een rondje op internet leerde bovendien dat paneer in Nederland al aardig is ingeburgerd en leverde een aantal recepten voor het zelf maken van paneer op. Voor het gemak is hier gebruik gemaakt van paneer uit een pakje.

Ingrediënten

• 1 pakje paneer
• knoflook
• chilisaus
• zout
• paprika
• olijfolie

Extra voor het borrelhapje

• satéprikkertjes

Extra voor de maaltijdschotel

• tomaten
• verse korianderblaadjes

Voor het borrelhapje

Snijd de paneer in blokjes en marineer ze in chilisaus met knoflook en zout. Was en snijd de paprika in plakken. Grill de blokjes op een hete grillpan goudbruin. Grill op dezelfde pan ook de paprika’s. Bak onderwijl de paneer verder af in hete olie met knoflook en voeg eventueel de rest van de chilisaus toe. Prik de blokjes op lange satéprikkers waarbij je de blokjes afwisselt met een vrolijk gekleurd stukje paprika.

Voor de maaltijdschotel

Snijd de paneer in blokjes en marineer ze in chilisaus met knoflook en zout. Grill de blokjes goudbruin. Bak ze af in hete olijfolie met knoflook en voeg de paprika, tomaten en een deel van de chilisaus (je kunt in plaats hiervan ook Spaanse pepertjes gebruiken) toe. Laat het geheel even doorpruttelen. Serveer de schotel met verse korianderblaadjes.

Het bericht Dit exotische hapje met paneer is heerlijk zomers en lekker verscheen eerst op TRENDYSTYLE.

Saag paneer is een klassiek Indiaas gerecht van spinazie met paneer, een jonge Indiase kaas. Ik ben dol op dit gerecht. De spinazie is zacht, crèmeachtig en warm van smaak dankzij de Indiase specerijen. Het is een perfecte match met de paneer kaas die op zich niet veel smaak heeft maar die, als een van de weinige kazen, bij verhitting niet smelt. De compacte blokjes vormen een welkome afwisseling op de pikante en gekruide spinazie.

Saag paneer is gemakkelijk zelf te bereiden. Het is misschien even zoeken naar de ingrediënten (ik kreeg een adresje van mijn Indiase yogalerares) maar de meeste toko’s verkopen Indiase specerijen, en tegenwoordig vaak ook verse paneer.

Dit is hoe ik saag paneer klaarmaak, en – al zeg ik het zelf – het smaakt behoorlijk exotisch. Er zijn natuurlijk veel andere varianten. Als je saag paneer maar vaak genoeg klaarmaakt, dan ontwikkel je in de loop van de tijd je eigen recept. Dit geldt vooral voor de hoeveelheid specerijen. Sommigen houden van spicy, anderen van minder. Doen is het advies!

Ingrediënten voor saag paneer

• 250 gram verse paneer, in blokken gesneden*
• 750 gram diepvries spinazie
• 1 theelepel komijnzaadjes (jeera)*
• 1 grote ui, fijn gesnipperd
• 2 teentjes knoflook, fijn gehakt
• 1 stuk verse gember, fijn gehakt of geraspt
• 1 groen pepertje, fijn gehakt
• ½ theelepel kurkumapoeder
• ¼ theelepel rode chili poeder
• ¼ theelepel garam masala (een Indiase geroosterde kruidenmix)*
• verse koriander, fijn gehakt
• Melk, room of Griekse yoghurt
• extravergine olijfolie (of Pure Desi Ghee, Indiase geklaarde boter*)
• citroensap
• zout

*Verkrijgbaar bij de toko

Bereiding

Kook de spinazie zoals je dat altijd doet, giet de groente af in een vergiet en druk het vocht er met een vork uit. Hak de spinazie op een snijplank of in de keukenmachine kort fijn. Houd de spinazie apart.

Doe wat olijfolie of ghee in een koekenpan en verhit de olie of smelt de boter. Rooster de komijnzaadjes in de olie/boter. Voeg de knoflook en de fijn gesnipperde ui toe. Fruit de ui totdat’ie zacht is.
Voeg de gember, het in ringetjes gesneden groene pepertje, de kurkumapoeder, de rode chili poeder, de garam masala en zout toe en vermeng alles met elkaar. Laat alles ongeveer 1 minuten garen totdat de specerijen een heerlijke geur verspreiden. Voeg de koriander toe en laat nog even sudderen.
Voeg de spinazie en, indien nodig, wat water toe. Schep alle ingrediënten goed door elkaar, breng het aan de kook en laat het geheel ongeveer 3 minuten door koken.

Voeg de paneer blokken en wat melk, room of yoghurt toe (de spinazie moet crèmeachtig en zacht zijn) en laat saag paneer nog een paar minuten koken. Doe er citroensap over en serveer de saag paneer met naan, Indiaas brood, of gestoomde basmati rijst.

Het bericht Saag paneer recept. Spinazie met jonge Indiase kaas verscheen eerst op TRENDYSTYLE.

Geef alledaagse gerechten als kip een exotische smaak door er heerlijk geurende basilicum bij te doen. Je kunt daarvoor de basilicum zoals wij die kennen gebruiken maar probeer ook eens andere basilicumsoorten. Een bekend gerecht uit bijvoorbeeld de Thaise keuken is kip met bai kaphrao, een Thaise basilicumsoort die ook wel ‘heilige basilicum‘ wordt genoemd en die tegenwoordig ook in speciaalzaken in Nederland verkrijgbaar is. Deze basilicusoort geeft je kipgerecht een heel eigen, exotisch smaakje. Het gerecht op zich is verder gemakkelijk en snel te bereiden.

Benodigdheden

• Wok

Ingrediënten

• 300 gram kipfilet
• Handvol Thaise basilicumblaadjes (bai kaphrao)
• 5 tot 8 chilipepertjes (hangt ervan af of je van pittig houdt of niet)
• 2 teentjes knoflook
• 1 ui
• 1 eetlepel vissaus
• 1 theelepel suiker
• 2 eetlepels plantaardige olie

Bereiding

Snijd de kip in stukken, plet de knoflook en de chilipepertjes, snijd de ui in ringen en was de basilicumblaadjes onder koud stromend water.
Verhit de olie in de wok en roerbak de chilipepertjes en de knoflook.
Voeg de kip toe en roerbak het vlees tot het gaar is.
Voeg de vissaus, de suiker en de uienringen toe.
Doe de basilicum erbij, schep alle ingrediënten goed door elkaar, laat het geheel nog enkele minuten roerbakken en haal de wok van het vuur.
Serveer de kip onmiddellijk en met rijst.

Het bericht Kip met basilicum: een exotisch gerecht voor zomerse dagen verscheen eerst op TRENDYSTYLE.

Gisteren was het tijd voor les 2 ‘dim summen’ met Kiwi, mijn vriendin uit Hong Kong. We troffen elkaar om half 12 voor de lunch en namen plaats aan een van de ronde tafels in een statige ambiance met schotten in houtsnijwerk en hoge plafonds.

Kiwi is een kei in het bestellen (She has the tongue, zoals ze zelf zegt!). Ze weet precies wàt ze wààr moet eten. Dim sum is iets dat men in China niet zelf thuis klaarmaakt. De hapjes worden van oudsher in theehuizen geserveerd. Bovendien zijn de hapjes te bewerkelijk om zelf klaar te maken en heb je er een grote stoompan voor nodig.

De eerste mandjes en bordjes komen al snel. De gestoomde taro buns met crème zien er snoezig uit met hun wit met roze cirkels. Als ik er eentje opensnijd, stroomt de lilakleurige crème als lava uit een vulkaan op het bordje. De bun is heerlijk zoet. Kiwi’s favoriete hapje is de BBQ bun, een zoet bolletje dat gevuld is met BBQ vlees.

Het aantal mandjes op tafel neemt snel toe. De tafel vult zich met allerlei hapjes: dumplings met St.Jakobsschelpen en spinazie, dumplings met gestoomde garnalen en krab, krokante springrolls, tot blokjes samengeperste rettich, gefrituurde rolletjes met garnalen. Kiwi wil mij ook een typisch Chinese soep laten proeven. De Sichuan soep die ik geserveerd krijg, is pittig, warm en rijk. De dikke soep is zuur-zoet.

Het meest vermakelijk zijn de dumplings met krabvulling. De dumplings zien er schattig uit: een soort puntig toelopende zakjes met een opening aan de bovenkant. Kiwi schenkt er wat saus in en zegt me dan de dumpling met de porseleinen lepel in één keer in mijn mond te lepelen. Het lijkt me een onmogelijke opgave. Als ik de dumpling, tegen alle etiquette in, met mijn stokjes halveer, wordt duidelijk waarom het zakje in één hap verorberd moet worden. Het is gevuld met krab maar ook met bouillon die overvloedig over de rand van mijn lepel en op mijn bord stroomt en daarmee verloren gaat.

Als ik Kiwi thee bijschenkt – we hebben in de tussentijd al een paar potten geleegd -, zie ik dat ze met haar drie middelste vingers op de tafel klopt. Het is een oud gebruik, vertelt ze me, met een historische achtergrond uit de tijd van de Qing Dynasty.

Eén van de Keizers uit die tijd vond het heerlijk om vermomd als sterveling rond te reizen en theehuizen te bezoeken. Hij was onder de indruk dat men in de theehuizen thee kon schenken zonder te morsen en wilde het ook leren. Daarom besloot hij nog meer te gaan reizen en zelf thee te gaan schenken. Het probleem was dat zijn volgelingen tijdens zijn reis niet voor hem konden buigen, zoals de etiquette dat voorschreef. Ze zouden dan immers verraden dat deze vermomde persoon de Keizer was.

Het probleem werd opgelost door met de drie middelste vingers op tafel te kloppen. Twee vingers symboliseren de gebogen knieën, de derde de vooruitgeschoven arm. Tot op de dag van vandaag wordt er op tafel geklopt om degene die de thee schenkt te bedanken.

Door Charlotte, fashion addict, make-up junk, globetrotter en oh ja… hoofdredactrice van Trendystyle. Via haar kolom The Blonde Potato deelt ze haar passie voor de mooie dingen in het leven met jullie. Laten we vooral onze ervaringen uitwisselen!

Het bericht Chinees eten les 2: dim sum en thee drinken verscheen eerst op TRENDYSTYLE.

Tomoko-san, mijn Japanse vriendin, is inmiddels een bekende figuur in mijn ‘The Blonde Potato’ column. Voor wie haar nog niet kent, Tomoko is een fantastische kok (het maakt niet uit welke keuken) en leert mij Japans eten en vooral ook meer over de Japanse cultuur.

Gisteren zijn we samen gaan lunchen, zoals Japanse dames dat graag doen. Het restaurant was luxueus met uitzicht op een Japanse tuin. De serveersters waren in kimono en liepen geruisloos door het restaurant.

Dit is geen ‘izakaya’ (bar-restaurant) zoals de vorige keer. Hier komen de stijllessen van Tomoko me van pas. De eetstokjes leg elke keer netjes neer zoals ze me het geleerd heeft en mijn theekopje houd ik met beide handen vast.

De Japanners zijn enorm trots op hun cultuur en dat komt eigenlijk in alles naar voren. Tomoko wijst me direct op het voorwoord in het menu dat begint met ‘Learning from our Tradition’ en vervolgt met ‘Japanese cuisine is based on being thankful for the bounty of nature and the ability to enjoy each individual season.’

Tomoko doet er niet lang over om een keuze te maken (vanzelfsprekend laat ik alles aan haar over). Ze kiest voor ons beide een ‘Mikago Bento’, een verzameling van Japanse delicatessen in een bamboe mandje [‘bentō’ is een lunch voor één persoon om mee te nemen – naar je werk bijvoorbeeld – en wordt verpakt in een ‘box’, een bakje met meestal meerdere vakjes voor de rijst, vis/vlees en groenten].

Onze Mikago Bento ziet er allerschattigst uit. Door de mazen van het bamboe mandje zie ik een kleurrijke maaltijd. Daarnaast krijgen we een salade, fijngehakte augurken, miso-soep met tofu en Chawanmushi geserveerd. Chawanmushi is een hartige custard met gestoomd ei, een ware delicatesse in Japan. ‘Heel populair’, vertelt Tomoko.

Het is puur genieten van de sashimi, gefrituurd vlees, stukjes omelet, vishapjes (garnalen, makreel) en de zoete aardappelschijfjes. Maar het meest amusante is het relaas dat Tomoko mij deed van de Japanse brunch die ze die week voor de International School van haar zoon had georganiseerd.

De moeders waren ingedeeld naar nationaliteit en Tomoko had de organisatie van de Japanse brunch op zich genomen. Er waren drie maanden en vijf meetings met de andere moeders voor nodig om het buffetmenu samen te stellen, de taken te verdelen en te constateren dat een magnetron nodig was. De magnetron nam een juffrouw van de school mee uit haar eigen keuken. De moeders van andere nationaliteiten hadden er geen nodig.

Op de bewuste dag waren alle Japanse moeders om half 8 op school. De moeders zamelden de verschillende gerechten in, bonden hun schorten voor (dit laatste ging Tomoko te ver, zij droeg geen schort), trokken hun handschoenen aan en begonnen aan de voorbereidingen. Het ‘brunch’-evenement zou om 10 uur beginnen.

Om 10 over half 10 kwamen de Westerse moeders. In een mum van tijd zetten ze hun tafel op. Die zag er volgens Tomoko heel kleurrijk en aantrekkelijk uit. Ze stalden grote muffins, een enorme taart, koekjes en gefrituurde hapjes uit en garneerden alles met verse bloemen. Miste keukengerei dan wisten de Westerse moeders de Japanse moeders – vanzelfsprekend perfect uitgerust – te vinden. Tomoko was meteen haar twee rollen keukenpapier aan de Westerse ‘crew’ kwijt.

En de overige Aziatische moeders? Die komen om tien voor tien en hadden alles in handen gegeven aan drie ingehuurde koks :-) Ze speelden de perfecte gastvrouwen en ontvingen hun gasten met egards.

In de tussentijd zwoegde het Japanse team op de ‘garnished sushi’, een dis van sushi die gepresenteerd wordt als een soort ‘salade’. Omdat het niet-Japanse publiek niet goed begreep wat het was, bleven de sushi staan. Tomoko kwam met het idee om de ‘garnished sushi’ snel om te bouwen tot ‘normale’ sushi en het team zette zich aan deze taak om de sushi – het waren er veel – van elkaar te scheiden.

‘Voor ons moet alles perfect zijn’, legt Tomoko mij uit. ‘Wij moeten altijd veel vergaderen en alles tot in de puntjes uitwerken. We kunnen niets aan het toeval overlaten. Wij hadden alle benodigdheden bij ons en een magnetron. Maar het kost ons uren en nog eens uren. We kunnen niets uit handen geven want dan verliezen we daarop de controle. We streven altijd naar perfectie en zijn niet creatief.’ Zucht.

‘Maar het idee om de garnished sushi snel nog even anders te presenteren?’, vraag ik Tomoko, ‘Van wie was dat?’ ‘Dat was mijn idee’, zegt ze. ‘Heel creatief’, antwoord ik haar.

Het is altijd enig om uren met Tomoko over de cultuurverschillen te praten. Het zijn er zoveel. De Japanse keuken is het uitgangspunt en daarmee komt van alles naar boven! Arigatou gozaimasu, Tomoko-san. Tot de volgende keer.

Tomoko woont inmiddels weer in Tokio waar ze in de sfeervolle omgeving van het Todoroki Ravine Park kookcursussen (casadetomokita.com) geeft voor iedereen die Japans wil leren koken.en.

Het bericht Les 5 Japans eten. Lunch. Streven naar perfectie verscheen eerst op TRENDYSTYLE.

In Nederland zijn we inmiddels wel bekend met dim sum, die kleine hapjes uit de Zuidelijke Chinese keuken die oorspronkelijk bij de thee worden geserveerd en op elk moment van de dag worden gegeten.

Ik had zelf ook wel eens ‘gedimsumd’ maar had me er eigenlijk niet echt in verdiept. De theehuizen in Hong Kong (waar ik laatst was) waar families en vrienden elkaar regelmatig ontmoeten voor yum cha, het thee drinken, wekten mijn belangstelling.

Heel dapper waagde ik me aan de dim sum in het traditionele theehuis Lin Heung in Wellington Street. Dit theehuis wordt wel beschreven als de Dim Sum Warzone. Ik had gelezen dat je, om er aan je trekken te komen, maar beter Kantonees kunt spreken en zeker geen nieuweling op dim sum gebied moet zijn. Het is er een strijd om stoelen, je eet met wildvreemde mensen aan de tafels en bestellen is er niet bij. Dim sum dames komen met karretjes beladen met dim sum langs en je pakt gewoon wat je wilt hebben. En dan moet je snel zijn want anders graait men het laatste, lekkere hapje voor je weg.

Het was inderdaad een bijzondere ervaring. Langs groen uitgeslagen aquaria met levende vissen kwam ik in een enorme zaal, een soort mensa, met grote ronde tafels en honderden mensen. Het ging er luidruchtig aan toe, de karretjes gingen rond, overal dampte thee. Ik hoefde gelukkig niet voor een plekje te vechten. Een vriendelijke meneer bracht mij een lege stoel bij een ander gezelschap. En zo eindigde ik aan een glazen tafel met een stempelkaart waarop de hapjes die ik van de trolley nam werden afgestempeld (om later bij de kassa af te rekenen) en met een theepot en theebladeren waarvan ik eigenlijk niet echt goed wist wat ik ermee aanmoest. Ik zag dat de anderen enorm veel bladeren in hun kopjes hadden.

Het was een leuke ervaring en ik vertelde Kiwi, mijn vriendin uit Hong Kong, over mijn eerste passen op dim sum gebied. Ze besloot me verder in te ‘wijden’ en nam me mee voor lunch op basis van… dim sum.

Bij Lin Heung was het gooi-en-smijtwerk en hoewel de hapjes lekker waren, zagen ze er niet echt mooi uit. In het restaurant waar ik met Kiwi lunchte (Tomoko, jullie wel bekend van de Japanse keuken, was er ook bij), stonden wederom de karakteristieke ronde tafels, ditmaal met wit satijnen tafelkleed en kroonluchters en we hoefden niet bij vreemden te zitten. Kiwi en Tomoko (ze is een topkok!) bogen zich over het menu en de hapjes kwamen al snel. ‘For share’ natuurlijk. In Azië bestel je doorgaans niet je eigen gerechten maar is delen de gewoonte.

Op tafel stond al een schaaltje rettich die doordrongen was van Chinese sojasaus, zwarte azijn en Spaanse pepertjes. Daar begonnen we gelijk maar aan. Heerlijk! Naast de traditionele dim sum hapjes bestelde Kiwi ook nog sponskomkommer met selderij en zwarte paddenstoelen. Gewoonlijk dim sum je niet met groenten, maar we hadden er trek in, dus waarom niet?

De absolute favoriet van mijn vriendinnen waren gestoomde rijstrollen met knapperige garnalen en ik moet zeggen dat deze rollen echt een ‘woow-effect’ hadden. Wat mij betreft ook een favoriet. We werkten er samen heel wat weg :-)

Verder aten we gestoomde dumplings met scallops (jacobsschelpen) en spinazie. Kiwi schreef de Chinese naam voor me op: 波菜帶子餃. Ik heb de namen in mijn telefoontje gezet zodat ik ze de volgende keer in een Chinees restaurant aan de ober kan laten lezen. Overigens leken deze dumplings mij een verfijnde versie van de klassieke ‘Har Gua’, ook wel ‘Haa Kaauw’ (garnalen in gestoomd wit deeg) .

De buns (gestoomde zoete broodbolletjes) met BBQ varkensvlees (de Chinese naam is: 雪山叉燒包 – voor in mijn telefoontje :-)) zijn een bekend hapje in Hong Kong, en worden, als ik het goed heb, in de internationale wandelgangen wel ‘Cha Siu Bao’ genoemd.

Tot slot genoten we van een gelblokje van jasmijnthee dat er ontzettend schattig uitzag en volgens Kiwi heel goed voor de gezondheid van je ogen is. Bij dit alles dronken we sloten thee jasmijnthee (Tomoko en ik) en olongthee (Kiwi), maar ditmaal zonder blaadjes. 

Met al die namen van de hapjes en ingrediënten werd het een enorm gegoogle aan tafel. Ga het maar eens vertalen vanuit het Chinees naar het Engels en vervolgens naar het Nederlands!

Volgens Kiwi is het het beste om direct maar alle Chinese namen van de hapjes te leren. Ook de stokjes leverden wat moeilijkheden op. Ten eerste kregen we elk twee paar. Eentje voor het opscheppen, legde Kiwi uit, en eentje voor persoonlijk gebruik. Ze waren van glad plastic in plaats van hout en vooral de komkommer wilde nog wel eens wegglippen. In dat geval mag je de Chinese lepel gebruiken, leerde ik.

Het was echt enig om zo een inside kijkje in Chinese/Hong Kong keuken te krijgen. Kiwi, dit gaan we vaker doen :-)

Door Charlotte Mesman

Het bericht Les 1 Chinees eten: dim sum verscheen eerst op TRENDYSTYLE.

Mijn vriendin Tomoko San leert mij Japans eten. En dat is echt niet gemakkelijk :-)

We hadden voor 8 uur ’s avonds afgesproken maar ik was te laat. Drama. Japanners komen niet te laat. Duizend excuses zijn hier op z’n plaats en op z’n minst moet je een paar keer ‘Gomen nasai’ zeggen en diep buigen, de ogen neergeslagen, het hoofd omlaag, de armen in de schoot… Ja, ze leert het me allemaal en drukte mijn hoofd krachtig naar beneden!

Voor vandaag stond de keuken van Okinawa, hoofdeiland van de Riukiu-eiland in het zuiden van Japan (ook wel de meest gezonde plek ter wereld), op het programma.

Ik heb de meest wonderbaarlijke dingen gegeten! Heb je ooit van umi-budo, letterlijk ‘zeedruiven’ gehoord? Nu, je haalt ze zo uit de zee van Okinawa. Het zijn kleine trosjes zeewier met minuscule doorzichtige groene balletjes (die lijken op heel kleine steureitjes, maar dan groen). Maar het heeft dus helemaal niets met viseitjes te maken. En je hoeft er niets aan te doen om ze klaar te maken. Alleen maar te eten. Ik kan je de smaak niet beschrijven. Maar ik was vooral onder de indruk van de schoonheid van dit zeewier.

En oh, dat bier met sinaasappelsap! Si-kuwasa Beer, om precies te zijn. Het is typisch iets uit Okinawa (heel tropisch), maar thuis zelf gemakkelijk na te doen. Eenderde sinaasappelsap, zei Tomoko San, en verder bier (Asahi natuurlijk). Echt eens proberen!

En verder moest ik goya-chapuru eten. Goya is zoiets als ‘bitterkomkommer’ (het gaat allemaal niet zo gemakkelijk met de electronische ‘dic’) en smaakt inderdaad heel bittter maar is volgens Tomoko San super gezond. Goya-chapura is een mix van goya, tofu en eieren. Ook dit gerecht was verrukkelijk (vooral de goya vond ik heerlijk).

Meer moeite had ik met mimi-ga, varkensoren, volgens Tomoko San rijk aan collageen en dus heel goed voor de huid. Ik heb mijn best gedaan! Heel krokant, moet ik zeggen :-) Maar het mooiste (en lekkerste) van deze avond waren die minuscule zeedruifjes. Zo schattig en zo lekker!

Tomoko woont inmiddels weer in Tokio waar ze in de sfeervolle omgeving van het Todoroki Ravine Park kookcursussen (casadetomokita.com) geeft voor iedereen die Japans wil leren koken.

Het bericht Les 4 Japans eten: zeedruiven en sinaasappelbier verscheen eerst op TRENDYSTYLE.

 

Bangkok, 6 juni 2014. Chat met Tomoko: – (T) What r u going to wear? – (Ik) Classic I think. Maybe little black dress. – (T) No no not elrgant. Japanese style baran =izakaya. Very casual there. I’ll wear half pants. – (ik) Half pants…?

Ik trek mijn zwarte jurkje aan en maak me op. Vandaag geen zin in ‘half pants’ (shorts, neem ik aan).

We ontmoeten elkaar in Emporium om 8 uur ’s avonds. Iedereen is punctueel op de minuut. Een Japanse kan je niet laten wachten. Het warenhuis is verlaten en triest. De winkels sluiten vroeg wegens de avondklok en de verbouwing die aan de gang is.

In de taxi van Emporium naar soi 39. Vrijdagavond. Het is bloedheet en het verkeer is hectisch. Tomoko geeft aanwijzingen maar de taxichauffeur luistert niet. Ze corrigeert hem op het laatste moment en hij volgt haar aanwijzing direct op. In zijn ijver rijdt hij daarbij bijna een brommer omver. Het restaurant is even verderop. We rijden keihard tegen de stoep op. Ik voel de botsing door het gammele gestel van de auto heen. Heeft de man gedronken?

In het restaurant is het een lawaai van jewelste. Alle tafels zijn vol. Wij krijgen een Japanse tafel aangewezen waarbij we op de vloer moeten zitten. Ik vind het fantastisch, maar zie consternatie bij Tomoko. Ze heeft een tàfel geboekt. Met mijn zwarte jurkje zullen we niet op de grond kunnen zitten.

Schoenen uit. Toch op de grond. Biertje en kramp in mijn benen. Een familie viert feest. Moeder in balletjesbroekpak op blote voeten houdt zich bezig met de kinderen. Vader heeft een enorme fototas met allerlei apparatuur bij zich. De verjaardag van kindlief moet professioneel worden vastgelegd.

We krijgen een tafel. Schoenen weer aan. We zitten naast de wijnkelder met sakéflessen van 1,8 liter die allemaal al begonnen zijn. De namen van de gasten staan erop. De volgende keer gaan ze weer met dezelfde fles verder.

Op de menukaart zie ik kippenhart, kippenlever en koeientong staan. Ik vraag Tomoko om ons die gerechten te besparen. Ze zegt dat ik van kippenlever houd en kijkt me daarbij veelbetekenend aan. Ze heeft het vast al eens in een lunch bij haar thuis verwerkt. De gerechten komen in een razend tempo uit de keuken. Gerookte aubergine, salade met sashimi en glanzendoranje zalmeitjes en wasabisaus, zoete inktvisdumplings, tofusoep, prei op de grill, tonijnsushi, gefrituurde garnalen die je met kop (ook ogen) en staart opeet, gegrilde kip met Japanse barbecuesaus, komkommer met pruimenpasta. We eten net zo snel als de gerechten worden opgediend. Daarna komt een heerlijke rust. We praten over de Japanse keuken, over haar reis naar Amerika, onze reis naar Europa, de Japanse cultuur. En drinken yumeshi (pruimenlikeur) met ijs.

Het restaurant gaat dicht. De avondklok gaat bijna in. We vinden een taxi voor Tomoko en worden zelf door drie taxi’s geweigerd. De vierde neemt ons mee en ook in de maling. De taxichauffeur maakt een omweg en stort zich in het vrijdagavond-met-avondklok-verkeer op een van de buitenwegen. Het is frustrerend dat we voor de 25 baht (60 eurocent) die hij met deze omweg extra verdient twintig minuten langer in het verkeer vastzitten.

De tijd voor het slaapmutsje dat we in onze stambar drinken wordt door ons gedwongen ommetje wel heel kort. De eigenaar gooit ons en de andere zittenblijvers er tegen half 12 resoluut uit. Op straat is het druk. Iedereen zoekt een taxi of een motortaxi. De meeste bars en restaurants sluiten, maar in sommige lokalen gaat de live muziek tot de laatste minuut stug door. Over 10 minuten moet iedereen binnenzijn. Bangkok is een nachtstad en middernacht is te vroeg om naar bed te gaan.

Het bericht Les 3 Japans eten. Bangkok. Kippenhart en avondklok verscheen eerst op TRENDYSTYLE.

Groen, groen, groen. Groene gerechten. Groene thee. Ik leer zoveel van mijn Japanse vriendin Tomoko. Wist ik hoe ik groene thee op z’n Japans moest zetten? Tomoko legde het me uit en dit is wat ik ervan begrepen heb.

Het water moet niet koken maar bijna wel. De Japanse groene thee (het ziet eruit als groen gras) bewaar je in een gesloten bus. Je lepelt de thee op met een houten lepel (het moet echt hout zijn, zegt Tomoko). Ik kreeg dit beeldige theesetje van haar. Binnen in de theepot zit een filter (richting de tuit) zodat de blaadjes niet mee in de kopjes gaan.

De theepot bevat precies twee kopjes. Je schenkt de thee afwisselend in de kopjes zodat de een niet een heel slap kopje heeft en de ander een sterk kopje. Je kunt de groene theeblaadjes twee of drie keer gebruiken. Gooi ze na één keer niet weg (dat deed ik wel, en dat vond Tomoko echt erg). En houd het kopje heel respectvol met twee handen vast. Een hand leg je om het kopje, de andere hand ondersteunt het kopje lichtjes.

Tomoko leerde het me allemaal (zie, de tweede foto,  ik weet zeker dat ik nog een heleboel fout doe, de thee die ik kocht was volgens haar niet Japans). Misschien weten jullie er meer van?

Tomoko woont inmiddels weer in Tokio waar ze in de sfeervolle omgeving van het Todoroki Ravine Park kookcursussen (casadetomokita.com) geeft voor iedereen die Japans wil leren koken.

Het bericht Les 2 Japans eten. Japanse groene thee verscheen eerst op TRENDYSTYLE.

Vandaag heb ik voor het eerst thuis bij een Japanse gegeten. Tomoko voor mij gekookt. Het mag dan geen fashion zijn, het heeft alles met lifestyle te maken. Omdat de bloeiperiode van de Japanse sakura net begonnen is, waren de borden met sakura versierd. Rechtsboven op de eerste foto zie je de ‘appetizer’ – ik herinner me de Japanse naam niet meer :-).

Links onder op de tweede foto zie je de onvermijdelijke tube wasabi. En verder heerlijke sushi op ‘shiso’ (een soort basilicum). Omdat ik niet de hele lunch heel onbeleefd wilde zitten fotograferen, blijven de kipsalade, de spare ribs, de Japanse cheesecake en de groene thee buiten beeld. Ik kreeg verder ook nog een les in het oppakken en neerleggen van de chopsticks en het optillen van mijn glas. Alles met twee handen in ieder geval. Het was delicious! P.S. Krijg net de naam van de appetizer van Tomoko door: kinpila :-)

Tomoko woont inmiddels weer in Tokio waar ze in de sfeervolle omgeving van het Todoroki Ravine Park kookcursussen (casadetomokita.com) geeft voor iedereen die Japans wil leren koken.

Het bericht Lunch bij Tomoko. Arigato! verscheen eerst op TRENDYSTYLE.